บทที่ 35 นางงามล้ำเมือง
เดิมที นางกับเฉินฉางอันมิได้มีเื่บาดหมาง อีกทั้งเคยมีสัญญาผูกสมรสต่อกัน
มาจนถึงวันนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างกลับกลายเป็ฝันร้ายในใจของนาง
นางยอมรับไม่ได้ว่าตนเลือกผิด!
เพราะฉะนั้น ความรู้สึกผิดบาปที่มีต่อเฉินฉางอัน จากที่ไม่เคยยอมรับ ก็แปรเปลี่ยนเป็ความชิงชังในวันนี้!
ทุกคนล้วนอยากเห็นนางขายหน้า นางจึงอยากจะพิสูจน์ให้ทุกคนได้ประจักษ์ว่า นางมิได้เลือกผิด ตัวตลกผู้นั้นคือเฉินฉางอันต่างหาก!
กู้ชิงเฉิงและกู้ชิงซานจึงรีบร้อนพาเหล่าผู้าุโในตระกูลออกไป
ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่เฉินฉางอันฝึกตนมาระยะหนึ่งแล้ว ระดับพลังของเขาก้าวล้ำจนน่าหวั่นเกรง บัดนี้เข้าสู่ขั้น์ระดับเก้าแล้ว!
"ฮ่า..." เฉินฉางอันผ่อนลมหายใจเบา ๆ แล้วมองไปยังประตู "เข้ามา"
บ่าวรับใช้ที่รออยู่หน้าประตูเป็นานรีบผลักประตูเข้ามาพร้อมกับอาหารอันอุดมสมบูรณ์
"คุณชายใหญ่ องค์หญิงิเยว่เสด็จมา นางกล่าวว่าอาการประชวรขององค์จักรพรรดิทรุดหนักลง จึงประสงค์ให้ท่านและท่านห้าเข้าวังไปช่วยดูอาการ นางยังได้นำของกำนัลมามากมาย"
บ่าวรับใช้กล่าวพลางวางแหวนมิติไว้บนโต๊ะ
เฉินฉางอันหรี่ตามอง
ในเวลานี้เขา้าทรัพยากรอย่างยิ่ง
เพราะตราบใดที่ยังมีทรัพยากร การเลื่อนระดับพลังสำหรับเขาก็ง่ายดายราวกับดื่มน้ำ
"ท่านลุงห้าประสงค์จะเข้าวังหรือไม่" เฉินฉางอันเอ่ยถามพลางตักอาหารเข้าปากพร้อมกับมองแหวนมิติบนโต๊ะ
"ท่านห้าสั่งว่าให้คุณชายใหญ่ไปพบท่าน นี่คือหยกสื่อสารที่ท่านห้าฝากมาให้ท่านขอรับ"
บ่าวรับใช้กล่าวพลางยื่นหยกสีขาวรูปทรงยาวให้เฉินฉางอัน ภายในหยกสามารถบันทึกตัวอักษรได้
เฉินฉางอันพยักหน้า "เฉินเต๋อ องค์หญิงิเยว่ยังรออยู่ที่จวนด้านนอกหรือไม่"
"ขอรับ คุณชายใหญ่" เฉินเต๋อคารวะรับคำ
"เช่นนั้น ข้าจะไปกับนาง ส่วนทรัพยากรในแหวนมิติ ข้ายินดีรับไว้"
เฉินฉางอันกล่าวพลางลุกขึ้น มุ่งหน้าไปยังโถงใหญ่ของตระกูลเฉิน
เมื่อมาถึงโถงใหญ่ ก็พบกับจีิเยว่ ดูงดงามหาใดเปรียบในชุดผ้าโปร่งบางดุจปุยเมฆ สีขาวบริสุทธิ์
ทว่า คิ้วเรียวสวยงามดุจรอยจันทร์เสี้ยวกลับขมวดมุ่นอยู่เล็กน้อย แม้ดวงตาดำขลับดุจอัญมณีจะเปี่ยมล้นไปด้วยพลังปราณ แต่กลับแฝงไว้ด้วยความโศกเศร้า
"องค์หญิงิเยว่" เฉินฉางอันเอ่ยทัก
"อ๊ะ! พี่ฉางอัน ท่านออกจากการฝึกตนแล้วหรือ" จีิเยว่สะดุ้งเล็กน้อยราวกับใ
เมื่อรู้ว่าเป็เฉินฉางอัน รอยยิ้มก็แต่งแต้มบนใบหน้า นางเยื้องย่างเข้ามาหาพร้อมกลิ่นหอมจรุงใจ
นางผินกลับมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "ท่านควรเรียกข้าว่า ิเยว่"
เฉินฉางอันยิ้มจาง ๆ กล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก "เช่นนั้นก็ได้"
ดวงตาของเขามองจ้องจีิเยว่ผู้เลอโฉมราวกับเทพธิดา บนใบหน้างามที่แฝงไว้ด้วยความโศกเศร้านั้น กลับงดงามชวนมองยิ่งนัก
หากนางเติบโตขึ้นอีกสักสองปี คงต้องเป็สตรีที่ทำให้บุรุษมากมายลุ่มหลงอย่างแน่นอน แต่ทว่าในยามนี้ ความอ่อนแอของนางกลับทำให้ผู้คนอดที่จะอยากทะนุถนอมไม่ได้
"ร้อยปีก่อน เหตุใดข้าจึงหลงใหลกู้ชิงเฉิง จนมองข้ามองค์หญิงผู้เลอค่าดุจดั่งอัญมณีเช่นนี้ไปได้"
เฉินฉางอันลูบจมูกอย่างนึกไม่ออก
"ท่านพี่ฉางอัน ท่านพอจะเชิญท่านห้าแห่งตระกูลเฉิน ไปช่วยรักษาอาการประชวรของท่านพ่อได้หรือไม่เ้าคะ"
จีิเยว่เอ่ยถามเฉินฉางอันด้วยแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง
เมื่อได้เห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาของนาง เฉินฉางอันก็ยิ่งรู้สึกจนปัญญา
เหตุใดจีเวิ่นเทียนจึงไม่มาที่ตระกูลเฉินด้วยตนเองเล่า
กระนั้น ถ้อยคำนี้ของเขากลับมิได้เอ่ยออกไป เพียงแต่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
"ท่านลุงห้าให้วิธีข้ามาวิธีหนึ่ง อาจช่วยบรรเทาความเ็ปของพ่อเ้าได้ชั่วคราว ข้าไปกับเ้าที่วังหลวงก็แล้วกัน"
"จริงหรือ รบกวนท่านแล้ว!"
จีิเยว่ดีใจยิ่งนัก รอยยิ้มของนางพลันทำให้ทั่วทั้งโถงใหญ่สว่างไสวในชั่วพริบตา
เฉินฉางอันเองก็อดรู้สึกดีใจไปด้วยไม่ได้ จึงออกจากจวนตระกูลเฉินไปพร้อมกับจีิเยว่ มุ่งหน้าสู่วังหลวง
บนท้องถนนหลวงของเมืองหลวง
"พี่ชายฉางอัน เหตุใดพวกเราจึงไม่นั่งรถม้าเล่า ไฉนถึงต้องเดิน?"
จีิเยว่เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ข้าก็มิอาจทราบได้ ท่านลุงรองของข้าบอกว่า ให้ข้าเดินไปเป็เพื่อนเ้า เพื่อพาเ้าไปเดินเล่น"
เฉินฉางอันกล่าวอย่างจนใจ
จีิเยว่รู้สึกยินดีในใจนัก
นางมิคาดมาก่อนว่าตระกูลเฉินจะหมายมั่นให้นางแต่งงานกับเฉินฉางอัน!
ครั้นแล้วนางจึงก้มหน้าลงพลางกล่าวว่า “เช่นนั้น… ก็ตามใจท่านเถิด”
เฉินฉางอันเหลือบมองนางพร้อมกับเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เ้ามิได้ร้อนใจเื่อาการประชวรของท่านพ่อเ้าหรือ”
“ข้า… ท่านพ่อข้ากล่าวไว้ว่า หากข้าได้ใช้เวลากับพี่ฉางอันเพียงลำพังก็ใช้ให้ตราบเท่านาน มิต้องรีบร้อนสิ่งใด...”
พอกล่าวถึงตอนท้าย เสียงของจีิเยว่ก็เบาลงราวกับเสียงกระซิบ
เฉินฉางอัน ได้แต่ส่ายหน้า บิดาของนางช่างกล้าเอ่ยเช่นนั้น
“เอาละ เงยหน้าขึ้นเถิด ระวังทางด้วย”
ว่าจบ เฉินฉางอัน ก็เอื้อมมือไปประคองใบหน้าของนางขึ้น
“อ๊ะ!”
ความใกล้ชิดเช่นนี้ ทำให้จีิเยว่อับอายยิ่งนัก
ส่วนเฉินเต๋อและเหล่าองครักษ์ของจีิเยว่ ต่างก็เดินตามหลังมาห่าง ๆ พลางยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
ทันใดนั้นเอง เฉินฉางอันก็รู้สึกเย็นเยียบไปทั่วร่าง ราวกับถูกกระแสลมเย็นะเืพัดผ่าน
เขารู้สึกเหมือนถูกงูพิษจ้องมอง ร่างกายแข็งทื่อหยุดชะงักอยู่กับที่
จีิเยว่ที่เดินตามหลังมาติด ๆ ร้อง ‘อ๊ะ’ ก่อนจะชนเข้ากับอกของเขาเต็มแรง
เฉินฉางอันรับร่างนางไว้โดยอัตโนมัติ แต่สายตากลับกวาดมองไปยังเบื้องหน้า
"เกิดอะไรขึ้นหรือ ท่านพี่ฉางอัน"
จีิเยว่ที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเฉินฉางอัน เอ่ยถามอย่างงุนงง ก่อนจะรู้สึกเขินอาย
เฉินฉางอันไม่ได้ตอบคำถามนาง เขากวาดสายตามองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน
เมื่อครู่ เขารู้สึกได้ถึงรังสีสังหารจ้องมองมา แม้เพียงชั่วครู่ แต่เขาก็ััได้อย่างชัดเจน
‘พลังปราณผู้นั้นช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก!’
"ไม่มีสิ่งใดต้องกังวล" เฉินฉางอันลูบศีรษะน้อย ๆ ในอ้อมแขนอย่างลืมตัวพลางกล่าว "ไปกันเถอะ"
"อ่า...? อ้อ ๆ" จีิเยว่มีสีหน้างุนงง เดินตามเฉินฉางอันไป ดวงตากลมโตฉายแววขบขันออกมา
"ผู้ใดกัน?" เฉินฉางอันเอ่ยอย่างฉงน
ยังไม่ทันที่เฉินฉางอันจะก้าวเท้าไปได้ไกล บุรุษร่างสูงสง่าก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าในระยะไม่กี่สิบจั้ง
ทั้งท่าทางและพลังปราณของบุรุษผู้นี้ ล้วนยากที่จะมองข้าม
บุรุษผู้นั้นเป็หนุ่มรูปงาม สวมอาภรณ์หรูหราที่แผ่ปราณิญญาอ่อน ๆ ออกมา บ่งบอกได้ว่าเป็อาภรณ์วิเศษ
ขณะที่เฉินฉางอันจับจ้องไปที่บุรุษผู้นั้น พลังปราณอันแข็งแกร่งจากที่มืดก็จับจ้องมาที่เฉินฉางอันในทันที และค่อย ๆ รวมตัวกันเข้มข้นขึ้น
เฉินฉางอัน พลันเข้าใจทันทีว่า เ้าของพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้... คงเป็ผู้ที่คอยคุ้มครองชายในอาภรณ์งามผู้นั้นอยู่เื้ัอย่างแน่นอน!
เมื่อคิดได้ดังนี้ หัวใจของข้าก็เต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น
หากว่าคนผู้นี้มาเพื่อเล่นงานเขา ก็ไม่อาจแน่ใจว่าผู้าุโในตระกูลของเขาจะรับมือไหวหรือไม่...
ขณะที่กำลังครุ่นคิด ชายในอาภรณ์งามผู้นั้นก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้เขา ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเดินสวนผ่านกันไป
เฉินฉางอันอดไม่ได้ที่จะแอบสำรวจเขา
เห็นได้ว่ามุมปากของเขามีรอยยิ้มบาง ๆ ศีรษะเชิดสูง บางครั้งก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แสดงออกถึงความดูแคลนและรังเกียจต่อสิ่งรอบข้าง
ท่าทางอันสูงส่งนี้ คงเป็เพราะว่าสถานที่ที่เขาอาศัยอยู่นั้นเต็มไปด้วยพลังวิเศษ เมื่อมาถึงที่นี่ก็อดไม่ได้ที่จะแผ่รัศมีแห่งความสูงส่งอันไม่มีใครเทียบได้ของเขาออกมาโดยไม่รู้ตัว!
"ฮึ ดูท่าจะเป็คุณชายจากตระกูลใหญ่ที่มาเที่ยวเล่นในแคว้นเล็ก ๆ แถบชายแดนอีกแล้วสินะ!"
เฉินฉางอันหัวเราะเยาะในใจ แล้วละสายตากลับมา ก่อนเดินต่อไปข้างหน้า
แต่ในขณะที่ทั้งสองเดินสวนกันนั้น สายตาอันเย่อหยิ่งของอีกฝ่ายก็พลันเหลือบมองมาที่เขาอย่างรวดเร็ว!
เฉินฉางอันพลันรู้สึกใจไม่ดี เขาระลึกถึงโฉมสะคราญของสตรีข้างกาย นางช่างงดงามราวกับเทพธิดา ปานจะนำเื่วุ่นวายมาให้!
ครั้นเหลียวมองไปยังบุรุษชุดผ้าแพร เห็นสายตาของเขามองจ้องอยู่ที่นางมิได้กะพริบ ราวกับต้องมนตร์สะกดจนสิ้นสติ มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่เคลื่อนไหวตามร่างของจีิเยว่ไป ดวงตานั้นสั่นระริกด้วยความลุ่มหลง
ด้วยชาติกำเนิดของเขา บุรุษผู้นี้ล้วนพบเห็นสตรีนางงามนับครั้งไม่ถ้วน
ส่วนสตรีที่เขาครองคู่ด้วยนั้น ยิ่งมากมายราวกับปลาในแม่น้ำ!
ในตอนแรก เขาเหยียดหยันตงโจวแคว้นเล็กแคว้นน้อยแห่งนี้
ไม่คาดคิดว่า ที่นี่กลับมีหญิงงามผู้สะกดใจ ชวนให้บุรุษหลงใหลได้ถึงเพียงนี้ ทำเอาเขาสิ้นสติไปชั่วขณะ
"์! แคว้นต้าโจวอันแสนต่ำต้อยเช่นนี้ ไฉนถึงมีสตรีนางงามถึงเพียงนี้... นี่... ไม่แปลกใจเลยที่จวินอู๋เจี้ยนถึงยินยอมมาที่นี่!"
เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงล่องลอย สายตามองตามเฉินฉางอันและจีิเยว่ที่เดินผ่านเขาไปแล้ว ทันใดนั้นเขาก็ได้สติกลับคืนมา จึงรีบสาวเท้าเข้าขวางทางของคนทั้งสอง
727
