ณ เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น
เสียงร้องไห้ของเสิ่นเลี่ยงหวงกับเสิ่นเลี่ยงหรูดังลั่นไปทั่วเรือน หากใครไม่รู้คงนึกว่าพวกเขาถูกคนทำร้ายมาอย่างหนักเป็แน่ แต่ในความเป็จริงมีเพียงเสิ่นเลี่ยงหวงเท่านั้นที่ถูกเสิ่นลู่หลินถีบไปที่ท้องแค่ทีเดียว ส่วนเสิ่นเลี่ยงหรูไม่ได้ถูกบุตรชายบุตรสาวของบ้านสายหลักทำอะไรทั้งสิ้น แต่นางกลับร้องไห้เหมือนตนเองาเ็ด้วย
แม้บนร่างกายของทั้งคู่ไม่มีาแ แต่เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเห็นหลานชายสุดที่ร้องกุมท้องและหลานสาวร้องไห้อย่างทรมาน นางก็ร้องไห้ตาม ทั้งปากก็ยังก่นด่าครอบครัวสายหลักไม่หยุด
“ไป! ใครก็ได้ไปเรียกพวกเด็กเหลือขอทั้งห้าคนนั้นมาให้ข้าที” ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นะโดัง “อ้อ...แล้วก็เรียกนังแพศยาพวกนั้นมาด้วย มีปัญญาคลอดบุตรแต่ไม่รู้จักสั่งสอน วันนี้ข้าจะเป็คนสั่งสอนเ้าพวกเหลือขอพวกนั้นแทนนางเอง”
“ฮูหยินผู้เฒ่าเ้าคะ วันนี้นายท่านรองกับฮูหยินของนายท่านรองก็อยู่ที่จวนนะเ้าคะ ท่านจะให้เรียกพวกเขามาพบท่านด้วยหรือไม่” แม่นมฉุยคนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่ารายงานเ้านาย “อีกอย่างบ่าวเพิ่งเห็นนายท่านใหญ่ออกไปทำงานเมื่อครู่นี้ หากท่านอยากสั่งสอนเจียงเยว่เวย วันนี้ถือเป็โอกาสเหมาะทีเดียวเ้าค่ะ”
“ดี! เ้าให้คนไปตามเ้ารองกับฮูหยินของเขามา ส่วนเ้าก็ไปเอากฎตระกูลออกมา วันนี้นอกจากข้าจะลงโทษเ้าพวกเหลือขอทั้งห้าคนนั้นแล้ว ข้ายังจะคิดบัญชีเก่าบวกกับบัญชีใหม่กับนังแพศยาเจียงเยว่เวยไปพร้อมกันเลย” ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งเสียงเข้ม
“เ้าค่ะ บ่าวจะไปทำตามคำสั่งเดี๋ยวนี้เลยเ้าค่ะ” แม่นมฉุยเดินออกจากเรือนไปอย่างได้ใจ ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน นางมักจะเป็ฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับเจียงเยว่เวย ครั้งนี้นางจะอาศัยมือของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นจัดการกับเจียงเยว่เวยเพื่อเป็การเอาคืน ‘หึ...เจียงเยว่เวย เ้าถือดีว่าเ้าเป็ฮูหยินใหญ่แล้วข้าจะทำอะไรเ้าไม่ได้ใช่หรือไม่ หากเปลี่ยนเป็ฮูหยินผู้เฒ่าเล่า เ้าคิดว่านางจะจัดการเ้าได้หรือไม่’
ไม่นานเสิ่นเจาและฮูหยินของเขาก็มาถึงเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น เย่าหลิงภรรยาของเสิ่นเจาเมื่อเห็นบุตรชายกับบุตรสาวนั่งร้องไห้อยู่ข้างแม่สามีอย่างน่าสงสาร นางรีบเดินเข้าไปดูอาการของเด็กทั้งสองคนอย่างเป็ห่วง
“หวงเอ๋อ หรูเอ๋อ พวกเ้าเป็อย่างไร ใครทำร้ายพวกเ้า”
“ท่านแม่ เสิ่นลู่หลินทำร้ายพี่ใหญ่ของข้าเ้าค่ะ เขาถีบเข้าไปที่ท้องของพี่ใหญ่แรงมาก ท่านดูสิเ้าคะ พี่ใหญ่เจ็บจนต้องเอามือกุมท้องไว้ไม่ยอมปล่อยเลยเ้าค่ะ” เสิ่นเลี่ยงหรูรีบบอก จากนั้นนางก็หันไปร้องไห้แล้วบอกกับบิดาอย่างเสียใจ “ท่านพ่อเ้าคะ เป็เสิ่นเถียนอวี้เ้าค่ะ เสิ่นเถียนอวี้บอกให้เสิ่นลู่หลินทำร้ายพี่ใหญ่”
“ท่านแม่! ท่านดูสภาพของเลี่ยงหวงสิขอรับ พวกคนบ้านใหญ่สั่งสอนบุตรกันอย่างไร ทำไมพวกเขาถึงได้ทำตัวอันธพาลจนกล้ามาทำร้ายลูกชายของข้าจนต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ท่านต้องลงโทษเ้าเด็กเกเรพวกนั้นให้หนักนะขอรับ คราวหลังพวกเขาจะได้ไม่มาทำร้ายลูกชายของข้าอีก” เสิ่นเจาพูดขึ้นอย่างปวดใจ เขารู้ดีว่าด้วยท่าทางของเขาเวลานี้ ท่านแม่ย่อมต้องลงโทษบุตรชายและบุตรสาวของพี่ใหญ่อย่างหนักแน่ ซึ่งนั่นก็เป็สิ่งที่เขา้า
“ข้าต้องจัดการพวกมันให้หนักอยู่แล้ว มีอย่างที่ไหนพวกมันถึงกล้ามาทำร้ายหลานชายของข้า” ฮูหยินผู้เฒ่าพูดขึ้นอย่างโมโห “ข้าให้คนไปตามพวกเด็กเหลือขอพวกนั้นมาตั้งนานแล้ว ทำไมป่านนี้พวกมันยังไม่มากันอีก”
แม่นมฉุยเดินยิ้มเข้ามา “คุณชายกับคุณหนูของบ้านสายหลักมายืนรออยู่ที่ด้านนอกแล้วเ้าค่ะ บ่าวถือวิสาสะสั่งให้พวกเขาคุกเข่ารอท่านอยู่ที่หน้าเรือนแล้ว ส่วนฮูหยินใหญ่กับบรรดาอนุยังมาไม่ถึง บ่าวคิดว่าต้องเป็ฮูหยินใหญ่ที่เจตนามาช้า แต่ไหนแต่ไรฮูหยินใหญ่ก็ไม่เคยสนใจที่จะทำตามคำสั่งของท่านอยู่แล้วไม่ใช่หรือเ้าคะ”
แม่นมฉุยเติมเชื้อไฟอย่างถูกเวลา เพราะเมื่อนางพูดจบ ฮูหยินผู้เฒ่าก็โมโหขึ้นแล้วจริงๆ
“พาข้าออกไปที่หน้าเรือนเดี๋ยวนี้ แค่สั่งให้พวกมันคุกเข่าจะไปพออะไร พวกมันต้องถูกโบยสั่งสอนอีกสักคนละสิบไม้ ทำอย่างนี้ถึงจะบรรเทาความเจ็บของหลานชายข้าได้” ฮูหยินผู้เฒ่าใช้ไม้เท้าเดินไปที่หน้าเรือนพัก โดยมีแม่นมฉุยคอยประคองอยู่ข้างๆ
เจียงเยว่เวยที่เพิ่งเดินมาได้แค่ครึ่งทางก็มาเจอกับฮูหยินรองเวินอี้เหมย อนุหลูหงซิน และอนุซูชิงหนิงระหว่างทางพอดี
อนุหลูรีบคุกเข่า “เป็ความผิดของลูกชายบ่าวเอง ขอฮูหยินโบยบ่าวเพื่อเป็การสั่งสอนแทนลูกชายของบ่าวด้วยเ้าค่ะ
“ลูกชายของบ่าวก็ผิดเช่นกัน ขอฮูหยินโปรดลงโทษบ่าวด้วยเ้าค่ะ” หนูซูพูดทั้งน้ำตา ครั้งนี้นางจะไม่ยอมให้ลู่คงถูกโบยอีกแล้ว เพราะนางสงสารลูกชาย “บ่าวยินดีเจ็บตัวแทนลู่คงเ้าค่ะ”
“ฮูหยินเ้าคะ ลู่เจ๋อกับลู่คงมีนิสัยเช่นไรไม่ใช่เราจะไม่รู้ ส่วนเสิ่นเลี่ยงหวงกับเสิ่นเลี่ยงหรูจากบ้านสายรองก็เป็คนชอบพูดโกหก ข้าคิดว่าครั้งนี้ก็คงเป็คำโกหกของพวกเขาที่อยากให้บุตรจากบ้านสายหลักของเราถูกฮูหยินผู้เฒ่าลงโทษเ้าค่ะ” ฮูหยินรองเวินอี้เหมยพูดพร้อมกับคุกเข่าเพื่อขอร้องแทนเด็กๆ เช่นกัน
“พวกเ้าเป็อะไรทำไมถึงชอบคุกเข่ากันนัก” เจียงเยว่เวยหันไปมองคนสนิท “ซิงเซียง เ้าพยุงพวกเขาขึ้นที”
“ฮูหยินรอง อนุหลู อนุซู บ่าวคิดว่าพวกท่านกำลังเข้าใจผิดเ้านายของบ่าวอยู่นะเ้าคะ” ซิงเซียงพยุงสตรีทั้งสามให้ลุกขึ้นยืนพร้อมอธิบายต่อ “พวกท่านลืมไปแล้วหรือเ้าคะว่าเ้านายของบ่าวไม่มาที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่านานแล้ว แต่ครั้งนี้ที่นางมาที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าก็เพราะนางอยากมาช่วยคุณชายกับคุณหนูจากบ้านสายหลักของเราเ้าค่ะ”
ฮูหยินรอง อนุหลู และอนุซูได้ยินอย่างนั้นก็ต้องแปลกใจ ฮูหยินใหญ่ตั้งใจมาช่วยลูกของพวกนางอย่างนั้นหรือ สงสัยพระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วกระมัง
เจียงเยว่เวยเห็นท่าทางของทั้งสามก็ต้องถอนหายใจ “พวกเ้าไม่เชื่อข้าใช่หรือไม่ เช่นนั้นพวกเ้าคอยดูก็แล้วกัน”
ฮูหยินรองเวินอี้เหมยคิดว่าเจียงเยว่เวยคงโมโหขึ้นอีกแล้ว นางรีบพูด “พวกเราไม่กล้าคิดเช่นนั้นหรอกเ้าค่ะ ท่านอย่าได้ถือสากับท่าทางของพวกเราเลย”
“อี้เหมย หงซิน ชิงหนิง” เจียวเยว่เวยเรียกทั้งสามคนด้วยชื่อเพื่อแสดงความจริงใจ “ข้ารู้ว่าเมื่อก่อนข้าร้ายกับพวกเ้ามาก แต่ข้าก็บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าข้าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่แล้วก็จะอยู่กับพวกเ้าอย่างปรองดอง และการที่ข้ามาช่วยเด็กๆ ในครั้งนี้ก็เพราะข้าอยากจะทำให้พวกเ้าเห็นว่าข้าเปลี่ยนเป็คนใหม่แล้วจริงๆ ขอแค่พวกเ้าลองเชื่อใจข้าสักครั้งได้หรือไม่”
สตรีทั้งสามได้ยินคำพูดของเจียงเยว่เวยก็ต้องใ เมื่อก่อนฮูหยินใหญ่มักจะมองพวกนางด้วยหางตา ทั้งยังทำตัวเย่อหยิ่งจนพวกนางไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ครั้งนี้ฮูหยินกลับวางตัวตามสบาย ทั้งยังพูดกับพวกนางด้วยวาจาอ่อนโยน หรือการที่ฮูหยินไปเยือนยมโลกมาจะทำให้นางเปลี่ยนเป็คนใหม่แล้วจริงๆ
เวินอี้เหมยในฐานะผู้าุโที่สุดหันไปกระซิบกับอนุทั้งสอง “ข้าว่าครั้งนี้เราลองเชื่อใจนางดูสักครั้ง หากนางเปลี่ยนเป็คนใหม่ได้จริง ต่อไปพวกเราก็ต้องเปลี่ยนมาทำดีกับนาง แต่หากสิ่งที่นางทำคือการเสแสร้ง ข้าจะพาพวกเ้าไปขอความเมตตาจากนายท่านเอง”
แม้อนุหลูกับอนุซูยังลังเล แต่จากท่าทางที่จริงใจของฮูหยินใหญ่ พวกกับคำพูดของฮูหยินรอง เช่นนั้นพวกนางก็จะลองเชื่อใจฮูหยินใหญ่ดูสักครั้ง
“ฮูหยินใหญ่เ้าคะ ครั้งนี้เราสามคนจะเชื่อใจท่านดูสักครั้ง หากท่านทำได้อย่างที่พูด เราสามคนก็พร้อมที่จะรับใช้ท่านอย่างดี และเราจะไม่สร้างความลำบากใจให้ท่านแม้แต่น้อยเ้าค่ะ” อนุซูพูดขึ้น โดยมีฮูหยินรองและอนุหลูพยักหน้าสนับสนุน
“ขอบใจนะสาวๆ ที่ยอมให้โอกาสข้า” เจียงเยว่เวยยิ้มอย่างดีใจ “เช่นนั้นพวกเ้าก็รีบตามข้ามา ข้าจะทำให้พวกเ้าเห็นว่าข้าจะจัดการกับแม่สามีจอมร้ายกาจกับคนบ้านสายรองอย่างไร”
ที่ด้านหน้าเรือนพักของฮูหยินผู้เฒ่า บุตรชายและบุตรสาวจากบ้านสายหลักคุกเข่าอยู่หน้าเรือนท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนจัด แต่ถึงอย่างนั้นเด็กทั้งห้าคนก็ไม่ได้แสดงความไม่พอใจออกมาแต่อย่างใด โดยเฉพาะเสิ่นลู่หลินที่พยายามข่มความไม่พอใจแล้วหันไปมองน้องๆ ทั้งสี่คนด้วยความห่วงใยเป็ระยะ ก่อนหน้านี้เขาเป็คนบอกให้น้องๆ อดทน ไม่ว่าท่านย่าจะสั่งให้ทำอะไรพวกเขาก็ต้องทำตามโดยไม่ให้ปริปากบ่น เพราะเขายังเชื่อว่าท่านแม่จะต้องมาช่วยพวกเขา
ก่อนหน้านี้ท่านแม่บอกว่าท่านแม่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็คนใหม่ ขอแค่พวกเขายอมเชื่อใจนาง เพราะฉะนั้นครั้งนี้เสิ่นลู่หลินจะขอเดิมพันกับตัวเองเป็ครั้งสุดท้าย หากท่านแม่มาช่วยเขาและน้องๆ ความไม่พอใจที่เขาเคยมีให้นางมาโดยตลอดเขาจะปล่อยวางมันเสีย แต่หากท่านแม่ไม่ยอมมาช่วย เขาจะไปขอให้ท่านพ่อเขียนหนังสือตัดขาดความเป็บุตรของเขากับนาง ต่อให้เขากับน้องสาวจะต้องกลายเป็คนไม่มีมารดาเขาก็ไม่สนใจ
“คุณชายใหญ่ ท่านทำร้ายคุณชายเลี่ยงหวงจนคุณชายเลี่ยงหวงลุกลงจากเตียงไม่ได้แล้ว แค่ให้ท่านไปคุกเข่าโขกศีรษะขอโทษคุณชายเลี่ยงหวงเท่านั้น แล้วทำไมท่านถึงทำไม่ได้เ้าคะ ท่านดูสิ น้องๆ ของท่านต้องมาพลอยลำบากคุกเข่าอยู่ท่ามกลางแสงแดดร้อน ท่านไม่สงสารพวกเขาบ้างหรือเ้าคะ” แม่นมฉุยไม่ลืมที่จะพูดยุแยง
แต่แม่นมฉุยประเมินความรักความผูกพันระหว่างพี่น้องของครอบครัวสายหลักต่ำเกินไป นางพูดยุแยงพวกเขาอยู่เป็นานแต่คุณชายกับคุณหนูทั้งห้าก็ยังไม่แสดงอาการใดออกมา ทั้งพวกเขายังคอยมองกันด้วยความห่วงใยอีกด้วย
ฮูหยินผู้เฒ่าที่รอดูว่าเด็กทั้งห้าจะแตกคอกันเมื่อไหร่ก็ยังรู้สึกหงุดหงิด คำพูดยุแยงของแม่นมฉุยก็ได้รับคำแนะนำจากนางทั้งนั้น
“เสิ่นลู่หลิน เ้ารู้ตัวว่าทำผิดตรงไหนหรือไม่” ฮูหยินผู้เฒ่าถามเสิ่นลู่หลินอย่างทนไม่ไหวอีกต่อไป
“ข้าไม่รู้ว่าข้าทำผิดตรงไหน ขอท่านย่าโปรดชี้แจงให้ข้าฟังด้วยขอรับ” เสิ่นลู่หลินตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว เขาเห็นแม่นมฉุยถือไม้เรียวอันใหญ่ไว้ในมือมาสักพักแล้ว เขาจึงคิดว่าครั้งนี้ท่านย่าคงยกกฎของตระกูลขึ้นมาจัดการเขากับน้องๆ แน่นอน ดังนั้นการตอบคำถามของท่านย่าก็เพื่อเป็การซื้อเวลา เพราะเขายังเชื่อว่าท่านแม่จะต้องมาช่วยเขากับน้องๆ ก่อนที่พวกเขาจะถูกท่านย่าทำโทษ
“เ้าทำร้ายเลี่ยงหวงจนเขาาเ็ขนาดนี้ยังไม่รู้ว่าผิดอีกหรือ” เสิ่นเจาพูดขึ้นเสียงดัง เขาชี้หน้าเสิ่นลู่หลิน “เ้าถือดีว่าเ้ามีบิดามารดาคอยหนุนหลังถึงได้กล้ามาทำร้ายลูกชายของข้าใช่หรือไม่ ดีล่ะ...ในเมื่อพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ไม่มีเวลาอบรมสั่งสอนเ้า เช่นนั้นข้าที่เป็ท่านอารองจะช่วยพวกเขาอบรมเ้าเอง”
“ท่านอารองของพวกเ้าพูดถูก ในเมื่อเ้าทำผิดแต่กลับไม่สำนึก เช่นนั้นก็ให้ท่านอารองสั่งสอนพวกเ้าแทนบิดามารดาของพวกเ้าก็แล้วกัน” ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปสั่ง “แม่นมฉุย เอาไม้เรียวให้นายท่านรอง ให้นายท่านรองใช้กฎประจำตระกูลลงโทษพวกเขาเสีย”
“ข้าจะดูว่าใครมันกล้ามาทำร้ายลูกๆ ของข้า!”
355K
