บทที่ 27:ข้อเสนอที่ไม่คาดฝัน
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเ็ปของชายร่างั์ทำลายความเงียบลงแต่สิ่งที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มผู้ก่อเหตุเขายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะในมุมห้อง ยกจอกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นราวกับว่าเสียงกรีดร้องนั้นเป็เพียงเสียงดนตรีขับกล่อมเท่านั้น
ความนิ่งสงบอันเย็นเยียบนี้น่ากลัวยิ่งกว่าการแสดงพลังที่รุนแรงเสียอีก
เพื่อนของชายร่างั์ที่ก่อนหน้านี้ยังทำท่าเป็นักเลงโตบัดนี้กลับหน้าซีดเผือดและไม่กล้าขยับเข้าไปช่วยเพื่อนของตนแม้แต่ก้าวเดียวพวกเขามองเฟยชินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา
ในตอนนั้นเองที่ประตูหลังเคาน์เตอร์ก็มีร่างระหงร่างหนึ่งเดินออกมา
นางไม่ใช่หญิงสาวงดงามแต่เป็สตรีวัยกลางคนที่ยังคงความสวยคมคายไว้ได้อย่างน่าทึ่งนางสวมชุดกี่เพ้าสีแดงเข้มที่ขับเน้นรูปร่างอันเย้ายวนดวงตาของนางเรียวยาวราวกับตาหงส์และในแววตานั้นก็เต็มไปด้วยประกายแห่งปัญญาและความเด็ดขาดที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนนางคือ "เถ้าแก่เนี้ยหง" เ้าของโรงเตี๊ยมขวานบิ่นแห่งนี้
นางเดินออกมาอย่างช้าๆมือข้างหนึ่งยังคงถือผ้าสะอาดเช็ดจอกเหล้าอย่างไม่รีบร้อนสายตาของนางกวาดมองสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ข้างๆชายร่างั์ที่กำลังร้องโวยวาย
"อาหู่..." นางเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ"เ้าก็รู้กฎของร้านข้า... หาเื่แขกของข้าก่อนก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา"
น้ำเสียงของนางไม่ได้ตำหนิอย่างรุนแรงแต่กลับทำให้ชายร่างั์ที่ชื่ออาหู่หยุดโวยวายและก้มหน้างุดด้วยความละอายและหวาดกลัว
จากนั้นเถ้าแก่เนี้ยหงก็หันมาทางเฟยชิน นางไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือคุกคามแต่กลับโค้งคำนับเล็กน้อยอย่างมีมารยาท เป็การแสดงความเคารพต่อผู้มีฝีมือ
"คุณชาย...พอจะให้ข้าจัดการเื่นี้ได้หรือไม่?เสียงของมันรบกวนแขกคนอื่นในร้านของข้า"นางกล่าวพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ที่อ่านไม่ออก
เฟยชินจ้องมองนางนิ่งเขาััได้ว่าสตรีผู้นี้ไม่ธรรมดาพลังปราณที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้นลึกล้ำจนเขามิอาจหยั่งถึงได้เขาจึงพยักหน้าเล็กน้อยเป็การอนุญาต
เถ้าแก่เนี้ยหงดีดนิ้วหนึ่งครั้งลูกน้องร่างใหญ่สองคนก็เดินออกมาจากด้านหลังร้านพวกเขาไม่ได้พยายามจะดึงตะเกียบออกแต่กลับใช้คีมเหล็กขนาดใหญ่หนีบโต๊ะไม้ให้แตกออก!จากนั้นก็ปลดปล่อยมือของอาหู่ให้เป็อิสระโดยที่ยังมีตะเกียบปักคาอยู่ก่อนจะราดเหล้าขาวอย่างแรงลงบนาแเพื่อฆ่าเชื้อ และลากอาหู่กับเพื่อนๆของเขาออกไปจากโรงเตี๊ยมทันที
เมื่อความสงบเรียบร้อยกลับคืนมาเถ้าแก่เนี้ยหงก็เดินมาที่โต๊ะของเฟยชินอีกครั้ง นางรินสุรากลั่นชั้นดีจากไหเล็กๆที่ถือติดมือมาลงในจอกใหม่ ก่อนจะเลื่อนไปตรงหน้าเขา
"ถือว่าเป็คำขอโทษจากทางร้านสำหรับเื่วุ่นวายเมื่อครู่และขอต้อนรับคุณชายสู่สถานีการค้าป่าดำ" นางกล่าวอย่างนุ่มนวล
"ข้าไม่เคยเห็นคุณชายมาก่อน...เพิ่งจะเดินทางมาถึงรึ?"นางเอ่ยถามขึ้นเป็การหยั่งเชิง
"ผ่านมา" เฟยชินตอบสั้นๆ ตามนิสัยเขาจิบสุราที่นางรินให้... มันหอมหวานและร้อนแรงยิ่งกว่าเหล้าใดๆที่เขาเคยได้กลิ่น
เถ้าแก่เนี้ยหงยิ้มบางๆ"ดูเหมือนคุณชายจะไม่ได้แค่ 'ผ่านมา'เฉยๆคนที่มีฝีมือระดับคุณชายย่อมต้องมีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น...บางทีข้าอาจจะช่วยได้"
นางพูดต่อ"ที่นี่คือศูนย์รวมของข้อมูลและโอกาส หากคุณชาย้า 'งาน'ที่ได้ผลตอบแทนคุ้มค่าหรือ้า 'ข่าวสาร' ใดๆที่หาไม่ได้จากที่อื่น โรงเตี๊ยมของข้ายินดีให้บริการ...แน่นอนว่าทุกอย่างย่อมมีราคาของมัน"
เถ้าแก่เนี้ยหงเลื่อนป้ายไม้สีดำสนิทขนาดเล็กอันหนึ่งมาตรงหน้าเฟยชินบนป้ายนั้นสลักรูปขวานไขว้เอาไว้
"หากสนใจ...เชิญมาพบข้าที่ชั้นสองได้ทุกเมื่อ"
กล่าวจบนางก็โค้งคำนับอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปดูแลกิจการของตนที่เคาน์เตอร์ ทิ้งให้เฟยชินนั่งอยู่กับสุราชั้นดีและป้ายไม้สีดำอันนั้น
เขามาที่นี่เพื่อแสวงหาโอกาสและดูเหมือนว่าโอกาสแรกก็ได้ลอยมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้วแต่เขาก็รู้ดีว่าโอกาสในสถานที่เช่นนี้ มักจะมาพร้อมกับอันตรายเสมอ
เฟยชินค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบป้ายไม้นั้นขึ้นมา ััของมันเย็นเฉียบ...เหมือนกับเส้นทางที่เขากำลังจะก้าวเดินเข้าไป
8K
