ั้แ่วันนั้นก็ผ่านมาได้2ปีแล้ว วันๆเขาได้กลิ่นเืที่โชยมา แต่ว่าทุกครั้งเขาก็พยายามอดกลั้นตัวเองไว้โดยกักขังมัดตัวเองไว้ ทำร้ายตัวเองเพื่อดึงสติ ตัดแขนตัดขาแต่ก็ไม่เป็ผลเนื่องจากพละกำลังและพลังการฟื้นฟูร่างกายของเขานั้นมากเกินกว่าที่เขาจะควบคุมตัวเองได้ พวกผู้คนที่เข้ามาใกล้เขาก็จะกลายเป็เหยื่อของเขาไปในที่สุด แต่บางคนก็ไม่กลายเป็เหยื่อเนื่องจากเขาระงับความหิวไว้ได้ก่อน แต่ก็ไม่มากไม่น้อยเลยล่ะนะ ผ่านมาไม่นานเขตนั้นก็กลายเป็เขตของอสูรผู้คนก็เริ่มไม่เข้ามา แถมอีกอย่างที่เขารู่คือตัวเองนั้นไม่สามารถโดนแดดได้อีกต่อไป ชุดที่เขาใส่คือชุดยูกะตะที่เอามาจากบ้านครอบครัวที่เขาพึ่งสังหารไป
ในระหว่างนั้นเขาก็คิดว่าตัวเองชื่ออะไร ตัวเองเป็ใครและอื่นๆอีกมากมายที่ไหลปล่อยให้ฉายใต้ม่านตาของเขา แต่เขาก็ไม่รู้อะไรเลยทั้งสิ้น หลังจากนั้นเขาก็ตั้งชื่อให้กับตัวเองว่า สุซาคุ และเขาก็ยอมรับได้แล้วว่าตัวเองนั้นเป็อสูรที่สามารถควบคุมเืได้ดั่งใจนึก ทั้งความแข็ง ความยืดหยุ่นเขาควบคุมได้หมดแม้กระทั่งเืของคนหรือสัตว์ที่เขาอยากจะทำ
จนมาวันหนึ่งพวกหน่วยพิฆาตอสูรหน่วยหนึ่งก็เข้าในเขตของเขาเพื่อมาสังหารเขา
"เ้าอสูรโลหิต ได้เวลาตายของแกแล้ว!" สิ้นเสียงของคนในหน่วยนั้นคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาโจมตีใส่สุซาคุ
"ไม่นะ! อย่าเข้ามา เดี๋ยวพวกคุณจะตายเอา ผมไม่อยากจะฆ่าใคร"
"หุบปาก! ปีศาจอย่างแกน่ะ ฆ่ามากี่คนแล้วก็ไม่ รู้!!" สิ้นเสียงของชายที่พุ่งเข้ามาโจมตี เขาก็ถึงตัวขสุซาคุแล้วตวัดดาบเป็แนวนอนลงไปที่คอของสุซาคุ
"ฮ้า.....ปีศาจน่ะ ไม่ควรอยู่หรอกนะ" มีคนพูดเสริมในหมู่คนพวกนั้น
กึก.... เพล้ง
ทันใดที่ดาบลงไปที่คอ ดาบก็หักทันที
"บ้าน่า อึก" เขารีบะโถอยเพื่อไปตั้งหลัก
'ใช้ดาบตีไม่เข้า'
"อ๊ะ..... อ๊าาาาาา!!" สุซาคุเงยหน้าะโร้องออกมาลั่นทั่วป่า แต่เมื่อเขาหันหน้าลงมาอีกครั้ง ดวงตาข้างหนึ่งก็แดงกล่ำและอีกข้างหนึ่งก็เป็สีทองอร่ามมีออร่าอ่อนๆที่ดวงตาสีทองนั้นด้วย
"ปีศาจตัวนั้น มันอะไรน่ะ!?"
'ชิ...... ต้องหนีแล้วสินะ'
"ทุกคนถอยกลับก่อนที่จะ....."
อุ๊ก...อ๊าาา
คนในหน่วยนั้นบากคนเกิดอาการเืไหลออกมาจากตาอย่างต่อเนื่อง
'ไม่! หยุดนะ' สุซาคุคิดด้วยความเศร้าโศกและรู้สึกผิด แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรเนื่องจากเขาไม่ใช่คนที่ควบคุมร่างกายในตอนนี้
'อยู่นิ่งๆไปซะ ข้าจะจัดการให้จบเื่' เสียงปริศนาภายในจิตใจของสุซาคุดังขึ้นมา เขาได้เหลือบไปมองที่ต้นเสียงนั้น หลังจากนั้นเขาก็ได้เห็นเด็กชายที่มีใบหน้าเหมือนเขาในปัจจุบัน(ตามรูปปกน่ะ)แต่มีเส้นสีแดงลากยาวจากหัวลงถึงขาสองเส้น และที่แขนของเขาก็มีเส้นสีแดงด้วยเช่นกัน อีกอย่างดวงตาของเด็กชายคนนั้นก็แดงกล่ำทั้งดวงและม่านตาเป็สีทอง
'ไม่! ชั้นไม่้าฆ่าใคร!!' สุซาคุบอกชายคนนั้นอย่างแน่วแน่
'หุบปากไปซะ!' เด็กชายคนนั้นเอ่ยพลางตวัดแขนของหนึ่งไปทางขวา ซึ่งสุซาคุก็เคลื่อนตัวเหมือนแขนนั้นไปชนกับกำแพงที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยเด็กชายคนนั้นภายในจิตใจของเขาเอง
"อึ๊ก...... ไม่! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!!" สุซาคุลุกขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าไปต่อยเด็กชายคนนั้นเข้าอย่างจังจนทำให้เขากลับเข้ามาควบคุมร่างของตัวเองอีกครั้ง แต่มันก็ไม่ทันแล้ว เพราะว่าพวกที่มาหาสุซาคุเพื่อที่จะมาฆ่าเขานั้นได้ตายกันไปจนหมดในสภาพที่แทบจะไม่เหลือซากอะไรทั้งสิ้น
"ไม่.....ชั้นไม่้าแบบนี้ อึ๊ก.... ฮือ~~~" เขาร้องไห้ออกมาอย่างเศร้าโศกพร้อมกับทรุดตรงลงไปที่หิมะบนพื้น
"ทำไมกัน! ทำไมกัน! ทำไมกัน!!" เขากล่าวออกมาอย่างต่อเนื่อง ไม่หยุดพร้อมกับทำร้ายตัวเองโดยการตัดแขนตัดขาไปเรื่อยๆ แต่ถึงจะเป็อย่างนั้นมันก็งอกขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว
'เหอะ ยอมรับซะเถอะว่าตัวแกน่ะกลายเป็อสูรไปแล้ว'
'ไม่! ไม่! ชั้นไม่ยอมเป็เด็กขาด!! นี่เป็ร่างกายของชั้นแกอย่ามายุ่ง'
'ร่างกายของแกน่ะหรอ? ผิดแล้วล่ะ มันคือร่างกายของพวกเราต่างหากล่ะ' เด็กชายที่มีดวงตาสีแดงกางแขนออกมา
'ร่างกายของพวกเรา?'
'ใช่แล้วล่ะ แกก็คือชั้น ชั้นก็คือแก'
"ฮะ ฮ่ะ" สุซาคุลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ในตอนนี้เขาก็พบว่าตัวเองนั้นกำลังนอนอยู่กับพื้นใกล้ๆศพของพวกหน่วยพิฆาตอสูร บนท้องฟ้าแทนที่จะมีแดดอันอบอุ่นกลับกลายเป็ความมืดคลึ้มเหมือนฝนจะตก
คลุก.... คลุก.... คลุก....
เสียงฝีเท้าที่ก้าวอย่างต่อเนื่องบนหิมะที่หนาแน่นดังขึ้นมา ชายคนนั้นได้เห็นร่างของสุซาคุเขาก็เกิดความนึกคิดขึ้นมาต่างๆมากมายจนทำให้เขาต้องยกร่างของสุซาคุไปด้วยกันกับเขา......
[........................................]
404
