เ้าหมีป่าทั้งจูบริมฝีปาก จูบแก้มแล้วก็ซุกไซ้ซอกคอจนพอใจ
“เ้าอย่าได้เข้าใกล้จวิ้นอ๋องอีกเด็ดขาด! หากข้าเห็นอีกข้าก็จะจับเ้ามากอดจูบเช่นนี้!” ชายหนุ่มพึมพำทั้งข่มขู่และห้ามปรามนางด้วยความหึงหวง
จางเลี่ยงหวงแสร้งพูดจาท้าทายเขาเล็กๆน้อยๆ มู่หลี่เฉียงทนไม่ไหวกอดจูบนางอยู่เช่นนั้นกระทั่งเห็นว่านางกับเขาหายออกมานานผิดปกติเกรงจะมีคนตามหา ชายหนุ่มจึงอุ้มนางออกมาจากห้องแล้วปล่อยนางให้เดินกลับไปยังงานเลี้ยงจางเลี่ยงหวงมึนงงใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาของรองแม่ทัพมู่เปล่งประกายวิบวับด้วยความพอใจ
“ข้าถือว่าเ้าเป็คนของข้า!”
เขากลับเข้าไปในงานเลี้ยงแล้วชนจอกสุราร่วมมือกับจางเลี่ยงหรงพี่ชายของนางด้วยความชื่นมื่นครั้นได้ยินพี่ชายนางเอ่ยว่าจะมีบุรุษจากตระกูลมาสู่ขอนางอีกก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดเขาจึงไปปรึกษากับจวิ้นอ๋อง
“ฮ่าๆมู่หลี่เฉียง ข้าไม่คิดเลยว่าเ้าจะมีวันนี้กับเขาด้วย”
“จวิ้นอ๋องท่านอย่ามัวแต่ล้อข้าเล่น ข้าร้อนใจจะแย่แล้ว หากนางต้องหมั้นหมายกับคนอื่นข้าก็อาจจะบุกไปทำลายงานหมั้น ทรงคิดช่วยทีเถิด”
“หากข้าวสารกลายเป็ข้าวสุกเื่นี้น่าจะง่าย”
ได้ยินเช่นนั้นรองแม่ทัพร่างใหญ่ก็ถึงกับขมวดคิ้วคืนนั้นเขาแอบเข้าไปในห้องนอนของจางเลี่ยวหวงในจวนแม่ทัพของจวิ้นอ๋องเมื่อหญิงสาวได้ยินเสียงเขาที่นอนซุกอยู่บนเตียงก็จำได้ในทันที ชายหนุ่มทั้งกอดทั้งหอมนางตามใจปรารถนาเขาบอกกับนางว่านี่เป็คำแนะนำของจวิ้นอ๋องส่วนจางเลี่ยงหวงเองก็นึกถึงคำแนะนำของเหอเจียอีที่สอนให้นางล่อหลอกชายหนุ่มนางจึงแสร้งขัดขืนเล็กน้อย
“เ้าไม่อยู่ข้านอนไม่หลับ อยากจะนอนกอดเ้านัก”
จางเลี่ยงหวงได้ยินคำสารภาพของเขาก็คล้ายกับมีกวางน้อยวิ่งอยู่ในท้องเขาเว้าวอนขอนอนกับนาง หญิงสาวก็ใจอ่อนมู่หลี่เฉียงรู้ว่านางจะเข้าเมืองหลวงเขาจึงสั่งให้นางอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกับบุรุษอื่น
“แล้วท่านเองก็อย่ายุ่งเกี่ยวกับสตรีอื่นด้วยเช่นกันท่านทำได้หรือไม่?”
“ข้าทำได้!ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับหญิงใดทั้งนั้น”
เขารับปากแข็งขันแล้วก็เริ่มกอดจูบลูบคลำนางด้วยความรักใคร่จางเลี่ยงหวงคิดว่าเขาจะทำกับนางอย่างในสมุดภาพวังวสันต์แต่...สิ่งที่เขาทำก็เพียงแค่ฝากรอยรักไว้เหนือทรวงอกขาวสล้างทั้งสองข้างของนาง
เช้าวันต่อมาคุณหนูจางตื่นขึ้นกลับไม่เห็นร่างใหญ่ที่นอนกอดนางเมื่อคืนแล้วสาบเสื้อนอนของนางถูกเปิดไว้ ส่วนเนินเนื้อหน้าอกปรากฏรอยสีกุหลาบหลายรอยนางแทบจะร้องกรี๊ดออกมา
‘เ้าหมีบ้า! ข้าคิดว่าจะสำเร็จแล้วเสียอีก’
มู่หลี่เฉียงไปค่ายพยัคฆ์เหินด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่าเขารู้แล้วว่านางเองก็มีใจให้ทั้งยังจูบตอบและยอมให้เขาร่วมเตียงโดยไม่ผลักไส
‘แมวน้อยของข้าช่างน่ารักนัก’
ชายหนุ่มนึกถึงรอยข่วนที่นางฝากไว้ที่ต้นคอตอนที่เขาดูดเม้มเนื้อเนินหน้าอกของนางเขาพยายามข่มใจแทบแย่ที่จะไม่ทำสิ่งใดไปมากกว่านั้นอยากจะเก็บคืนแรกไว้รอวันวิวาห์
นายกองเกาเดินเข้ามาทักทายสายตาพลันเห็นรอยแผลยาวที่คอของรองแม่ทัพมู่ “ท่านไปถูกแมวข่วนมาหรือ?”
“อ้อ...ใช่!เมื่อวานข้าเห็นมันเข้ามาหลบอยู่ในห้องพอเข้าไปจับมันก็เลยโดนมันะโข่วนเอาน่ะสิ!แต่แมวน้อยตัวนี้น่ารักนักข้าจึงให้อภัยมัน”
นายกองหนุ่มพยักหน้า“ท่านช่างมีเมตตาจริง หากเป็ข้าล่ะก็คงจะได้เอากระบี่สับมันเป็สองท่อนแน่”
มู่หลี่เฉียงหัวเราะหึๆ‘ผู้ใดจะไปสับมันลงเล่า?เอาไว้ทำอย่างอื่นจะดีกว่า’
หลังจากจางเลี่ยงหวงเดินทางกลับไปถึงเมืองหลวงแล้วจวิ้นอ๋องก็เสด็จกลับมายังเมืองหลวงโดยมีรองแม่ทัพมู่เดินทางมาด้วยมู่หลี่เฉียงไปแอบดักรอนางเมื่อรู้ข่าวว่าจางเลี่ยงหวงจะไปไหว้พระ
เมื่อนางเห็นร่างสูงใหญ่ที่เดินมาจากด้านหลังรูปปั้นพระโพธิสัตว์ก็ถึงกับตกตะลึงมู่หลี่เฉียงไม่พูดพร่ำตรงเข้ามาอุ้มนางแล้ววิ่งพานางออกไปด้านหลังวัดครั้นพ้นกำแพงวัดถึงศาลาริมน้ำเขาก็กอดจูบนางด้วยความคิดถึง
“เ้าทำตามที่ข้าสั่งไว้หรือไม่?”
“มาถึงท่านก็เอาแต่รังแกข้าแล้วข้าจะกล้าขัดท่านหรือ?”
เขาผละออกจากแก้มนวลยกมือหยาบกร้านขึ้นลูบใบหน้าน้อยๆ ด้วยความคิดถึง“ข้าควบม้าแทบไม่ได้หยุดพักตามจวิ้นอ๋องมาเมืองหลวงด้วยความร้อนใจเ้าคิดถึงข้าหรือไม่?”
“ถ้าหากตอบว่าคิดถึงผู้อื่นล่ะ?”
ชายหนุ่มยิ้มกว้างก่อนจะจูบนางอย่างดูดดื่มอีกครั้งแมวน้อยของเขาก็ยกมือขึ้นสอดรอบคอจูบตอบมู่หลี่เฉียงหัวใจพองโตมือใหญ่ของเขาลูบหลังนางด้วยความปั่นป่วนภายใน
“ดะเดี๋ยวก่อน!ข้าออกมานานแล้วเดี๋ยวสาวใช้จะตามหาเอา”
มู่หลี่เฉียงหัวเราะหึๆ“นางรู้แล้วว่าเ้าออกมากินเต้าหู้ข้าป่านนี้นางคงเดินกลับไปดูลาดเลาให้เราสองคนอยู่”
“นี่ท่าน! ท่านทำข้าขายหน้าอีกแล้ว!”
“ข้าให้ท่านพ่อท่านแม่เตรียมไปทาบทามเ้าแล้วไม่รู้ว่าเสนาบดีจางจะยินยอมหรือไม่?”
จางเลี่ยงหวงใบหน้าสลดนางรู้ว่าบิดาหวังไว้สูงนักหากนางมิได้อภิเษกสมรสกับจวิ้นอ๋องก็คงต้องเป็เชื้อพระวงศ์ผู้อื่นสักคน
“เื่นี้คงไม่ง่ายนักท่านพ่อของข้าอยากให้ข้าเป็คนสกุลิ”
“ไม่ได้!ไม่ว่าผู้ใดก็จะมาแตะต้องเ้าไม่ได้! เ้าเป็คนของข้าแล้ว!” หมีป่าคำรามฮึ่มฮั่มในลำคอ
“หากว่าท่านพ่อข้าไม่ยินยอมเล่า?จะทำฉันใด?”
********************


