999 ฉันต้องตาย บทที่ 5 : บันทึกของ กิ่งแก้ว (ภาพที่ 333)
(POV : กิ่งแก้ว)
ฉันชื่อ กิ่งแก้ว ชีวิต ม.ปลาย ของฉันใน่แรกนั้นเต็มไปด้วยความเบาและสดใสเหมือนภาพถ่ายที่ชัดเจนที่สุด ฉันรักเพื่อนๆ และภูมิใจที่มีคนรักและชื่นชมมากมาย หนึ่งในนั้นคือ แดน แฟนหนุ่มที่แสนอ่อนโยนของฉัน
แดนรักการถ่ายรูปมานานแล้ว แต่เขามักจะใช้กล้องธรรมดาๆ หรือบางครั้งก็เป็กล้องใช้แล้วทิ้ง เขาถ่ายภาพของฉันอย่างระมัดระวัง เหมือนเก็บสมบัติล้ำค่า
แต่ทุกอย่างเริ่มสั่นคลอนใน่เทอมปลายของ ม.6
ความจริงที่ฉันต้องยอมรับกับตัวเองก็คือ ฉันไม่ได้รักแดนแบบคนรักอีกต่อไป หัวใจของฉันมองเขาเป็เพียงเพื่อนสนิท... และนั่นคือความรู้สึกที่ทำให้ฉันรู้สึกผิดบาปที่สุด
ในวันหนึ่งที่บรรยากาศเงียบเหงา เรานั่งอยู่ที่สวนหลังโรงเรียน ฉันได้รวบรวมความกล้าและพูดออกไปอย่างอ่อนโยนที่สุด
"แดน... เราเป็เพื่อนกันดีกว่าไหม"
ใบหน้าของแดนชาไปทันที ดวงตาของเขาว่างเปล่า แต่เขาก็พยายามควบคุมมันได้อย่างรวดเร็ว
"พี่... พี่เข้าใจ" เขาตอบเสียงเรียบ แต่รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความเ็ปที่เขาพยายามซ่อน "แต่กิ่ง... พี่ขออย่างเดียว... ให้พี่ได้ถ่ายรูปเธอต่อไปได้ไหม? ในฐานะเพื่อน... พี่แค่อยากเก็บความทรงจำที่สวยงามของเธอไว้"
ฉันพยักหน้าอย่างโล่งใจที่ไม่ต้องทะเลาะกัน นั่นเป็ความผิดพลาดที่ฉันจะมารู้ในภายหลัง...
การมาของเครื่องมือใหม่ (ภาพที่ 200)
หลังจากที่เราลดสถานะลงเป็เพื่อน แดนก็หายไปจากฉันพักใหญ่ และกลับมาพร้อมกับกล้องใหม่
ไม่ใช่กล้องดิจิตอล ไม่ใช่กล้องฟิล์มที่เขาเคยใช้ก่อนหน้านี้ แต่มันเป็ กล้องฟิล์มวินเทจรุ่นเก่า ที่มีร่องรอยการใช้งานและดูสกปรกอย่างน่าประหลาด
"แดน... กล้องใหม่เหรอ?" ฉันถามอย่างแปลกใจ เพราะกล้องตัวนี้มันดูไม่เหมือนกล้องที่คนทั่วไปจะเอามาใช้ในชีวิตประจำวันเลย
"ใช่กิ่ง... พี่ได้มันมาโดยบังเอิญ" เขาบอก ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่แตกต่างออกไปจากเดิม มันไม่ใช่รอยยิ้มที่อบอุ่น แต่เป็รอยยิ้มที่ซ่อนความลับบางอย่างไว้ "พี่คิดว่า... กล้องตัวนี้จะช่วยให้ภาพของกิ่ง สวยสมบูรณ์แบบที่สุด"
นับั้แ่วันนั้น แดนก็เริ่มถ่ายรูปฉันอย่างเอาจริงเอาจัง มากกว่าที่เคยเป็มาในตอนที่เราเป็แฟนกันเสียอีก
เขาถ่ายฉันในทุกกิจกรรม, ทุกอิริยาบถ, และทุกสถานที่ โดยเฉพาะในมุมที่ฉันไม่ทันระวังตัว เขามักจะยืนอยู่ตรงมุมห้องเรียน หรือแอบมองจากหน้าต่าง... ฉันรู้สึกเหมือนมี เลนส์ตัวหนึ่ง ตามติดชีวิตฉันไปทุกที่
จุดเริ่มต้นของอาการ (ภาพที่ 333)
ฉันเริ่มรู้สึกว่าสุขภาพตัวเองเริ่มแย่ลงอย่างช้าๆ มันไม่ได้แย่ลงอย่างรวดเร็ว แต่เหมือนแบตเตอรี่ที่ถูกดูดไฟออกไปทีละน้อย
ฉันเริ่ม เหนื่อยง่าย และการไอแห้งๆ ก็เริ่มเกิดขึ้นเป็ประจำ มันเป็อาการไอที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิต
ฉันไปหาหมอ หมอก็บอกว่าพักผ่อนน้อย ไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง
แต่ความไม่สบายใจมันเพิ่มขึ้น เมื่อวันหนึ่ง ฉันสังเกตเห็น ความมุ่งมั่นที่น่ากลัว ในสายตาของแดน ขณะที่เขากำลังถ่ายรูปฉัน
ฉันนั่งไออยู่ในห้องเรียน แดนกำลังยืนอยู่มุมห้องพร้อมกับกล้องเก่าของเขา
แชะ!
"ทำไมนายต้องถ่ายรูปฉันตอนฉันอ่อนแอด้วยแดน!" ฉันโพล่งออกไปอย่างทนไม่ไหว
แดนเก็บกล้องลงอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเรียบเฉยจนน่ากลัว "ก็แค่รูปที่สวยงามอีกรูปหนึ่งไงกิ่ง... ไม่มีอะไรหรอก"
เขาเดินจากไปอย่างเงียบๆ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านเข้ามาในใจฉัน ฉันมองตามหลังเขาไป และสายตาของฉันก็กลับไปจับจ้องที่ กล้องเก่า ในมือของเขาอีกครั้ง
กล้องตัวนั้น... มันดูมืดทึมและมีรอยบุบอยู่เต็มไปหมด
มันเป็เพียงกล้องฟิล์มธรรมดาๆ... แต่ทำไมมันถึงทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกสิ่งมีชีวิตบางอย่างจ้องมองอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้?
ฉันไม่รู้ว่ารูปถ่ายของฉันถูกล้างไปเท่าไหร่แล้ว... และไม่รู้เลยว่า แรงจูงใจที่แท้จริง ที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์อันมืดมัวของแดนคืออะไรกันแน่...?!
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
5K
