ตอนที่ 9 – เขาในเงา
“สิบปีก่อน บ้านหลังนี้ไม่ได้มีชื่อเ้าของว่า ‘รัชนี’” เมฆาพูดขึ้นกลางโต๊ะทำงานข้างแฟ้มเอกสารเก่าที่เขาเพิ่งคัดมา
“ชื่อในโฉนดเดิมคือ... ดร.ปิยะ วัฒนะกุล นักฟิสิกส์ประยุกต์ด้านเสียง”
วรุฒเงยหน้าจากกองกระดาษ “ฟิสิกส์เสียง? เหมือนพวกโครงการทดลองเสียงสะท้อนใช่ไหมครับ?”
“ใช่ แต่ของหมอนี่มันลึกกว่านั้น” เมฆาหยิบกระดาษขึ้นมาแผ่นหนึ่ง “เขาเคยเสนอทฤษฎี ‘เสียงเหนือสเปกตรัมชีวิต’ ว่าคลื่นบางย่านสามารถกระตุ้นระบบประสาทให้เกิดภาพหลอนหรือแม้แต่...ชั่วขณะของการกลับมาของจิตสำนึก”
จิตราฟังเงียบๆ ก่อนถาม “หมายถึง...เขาพยายามทำให้คนฟื้นคืนชีพด้วยเสียง?”
“อาจจะไม่ได้ตั้งใจตรงนั้น” เมฆาพูดเสียงเรียบ “แต่มันไปจบที่จุดนั้น”
เขาเลื่อนแฟ้มอีกเล่มให้ทั้งคู่ดู ภาพขาวดำเก่าปรากฏชายในชุดเสื้อกาวน์กำลังอุ้มแมวดำไว้ในอ้อมแขน ด้านหลังเขาคือบ้านหลังเดิมก่อนบูรณะ
ชื่อใต้ภาพ: “ดร.ปิยะ และ ‘มอญ’ แมวดำที่ร่วมทดลองทุกขั้นตอน”
“มอญ...” วรุฒพึมพำ “ชื่อเหมือนในบันทึกรัชนีเลยครับ”
“ใช่ แล้วดูตรงนี้” เมฆาชี้ไปที่มุมกระดาษ “วันที่ถ่ายรูป — ก่อนเขาหายตัวไปหนึ่งสัปดาห์”
จิตราหน้าซีด “เขาหายไปพร้อมแมวตัวนั้น...”
“แล้วสิบปีต่อมา รัชนีย้ายเข้ามาอยู่...พร้อมบันทึกเื่เสียงไวโอลิน”
เมฆาเปิดเทปบันทึกเสียงที่ได้จากเมื่อคืน เครื่องอัดเสียงค่อยๆ เล่นเสียงไวโอลินเบาๆ ตามด้วยเสียงผู้ชายในเงา
“รัชนี...อย่าปลุกมัน...”
“พี่...” วรุฒถาม “พี่แน่ใจเหรอว่าเสียงนี้คือเขา?”
“เกือบแน่ใจ” เมฆาตอบ “เพราะผมเทียบคลื่นเสียงเบื้องต้นแล้ว มีรูปแบบใกล้เคียงกับเสียงในบทสัมภาษณ์เก่าของ ดร.ปิยะ ที่ผมเพิ่งเปิดดูในหอจดหมายเหตุ”
“แต่เขาตายแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”
“ไม่มีหลักฐานว่าตาย” เมฆาพูด “เขาแค่...หายไป”
เสียงลมพัดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง
กระดาษบนโต๊ะปลิวว่อน ราวกับใครบางคนจงใจเปิดมัน
จิตราลุกขึ้นเดินไปปิดหน้าต่าง แต่ก่อนมือจะถึงขอบไม้ เธอหยุดนิ่ง
“พี่...นี่มัน...”
เธอชี้ไปที่กระจกเก่าบานหนึ่งที่แขวนอยู่ตรงผนัง
ในกระจกนั้นสะท้อนภาพทั้งสามคน — แต่กลับมี “เงาชายในเสื้อกาวน์” ยืนอยู่ระหว่างกลาง
“วรุฒ อย่าขยับ!” เมฆาะโ
เขาหยิบเครื่องถ่ายคลื่นอินฟราเรดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว — หน้าจอแสดงความร้อนเพียงสามคนเท่านั้น
ไม่มีร่องรอยของร่างที่อยู่ในกระจกเลย
“พี่...” วรุฒพูดเสียงสั่น “นั่นมันอะไรครับ...”
“ไม่รู้...แต่ดูท่าจะไม่ใช่ิญญาแบบทั่วไป”
เมฆาเดินเข้าใกล้กระจกอย่างระวัง
ชายในเงากลับหันมามองตรง — ดวงตาข้างหนึ่งของเขาเป็สีขาวขุ่น อีกข้างเต็มไปด้วยเส้นเืแตก
เขาเอื้อมมือมาััผิวกระจก...
แล้ว “แมวดำ” ก็โผล่ขึ้นจากมุมโต๊ะ ครางเสียงต่ำประสานกันราวกับกำลังสื่อสารกับมัน
เสียงจากเครื่องอัดเล่นเองอีกครั้ง
“เธอ...ยังไม่เข้าใจ ว่าฉันไม่ตาย...”
วรุฒถอยหลังแทบสะดุด “พี่เมฆา! มันพูดอีกแล้ว!”
“ไม่ใช่เทป!” เมฆาตอบทันที “เสียงมันมาจากในห้อง!”
กระจกเริ่มสั่นะเื จิตรากรีดร้อง “พี่! มันกำลังแตก!”
เสียงกระจกแตกร้าวดัง “แกร๊ง” — เงาชายในเสื้อกาวน์ค่อยๆ เลือนหายไป
เหลือเพียงรอยนิ้วมือที่แตะอยู่บนผิวกระจก
และแมวดำที่ยืนจ้องเมฆาอยู่ตรงหน้าเหมือนจะรอคำตอบ
เมฆามองมันนิ่ง ก่อนพูดช้าๆ
“ดร.ปิยะ... คุณอยู่ในนั้นใช่ไหม”
แมวไม่ร้อง ไม่ขยับ
แต่มุมปากมันเหมือน “ยิ้ม”
จบตอนที่ 9 – เขาในเงา
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
ตอนที่ 10 – เสียงของชีวิต
เมฆาเริ่มต่อจิ๊กซอว์ทั้งหมดว่า ดร.ปิยะอาจใช้ “การสั่นะเืของเสียงหัวใจแมว” ผสมกับคลื่นไวโอลิน เพื่อโอนถ่ายจิตสำนึกของตนเข้าสู่สัตว์ทดลอง — และรัชนีอาจเป็เหยื่อรายต่อไปที่พยายามทำซ้ำการทดลองนั้น...
3K
