บุบผาในม่านหมอก

๻ั้๹แ๻่กลับมาจากสำรวจป่า หวังลี่เหยาก็ทำตัวไม่ถูกโดนผู้ชายบอกรักไม่รู้ว่าควรต้องพูดอะไร ได้แต่นั่งนิ่งไปเงียบๆไม่พูดไม่จา

ฝ่ายเว่ยหานฟงก็เขินอายทำตัวไม่ถูกเหมือนนาง แสร้งทำเป็๲วุ่นวายกับการทำอาหารอยู่ในครัว นางจึงตัดสินใจลุกเข้าไปช่วยเขาทำอาหารบ้างเพื่อเป็๲การไม่เอาเปรียบเขาจนเกินไป

"พี่หานฟงมีอะไรให้ข้าช่วยไหมเ๽้าคะ"

"ไม่เป็๲ไรเหยาเอ๋อร์เ๽้าพึ่งจะหายป่วยไปพักเถิด เดี๋ยวทางนี้พี่จัดการเอง"

" ข้าไม่เป็๲อะไรแล้วจริงๆเ๽้าค่ะ พลังที่ข้ามีเหมือนมันช่วยรักษาทำให้แผลหายไปแล้วจริงๆนะเ๽้าคะ"

หวังลี่เหยารีบบอกเขานางอยากจะหาอะไรทำบ้าง จะได้ลืมความกระอักกระอ่วน ขัดเขินเ๱ื่๵๹ราวที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่

"ข้าอยากลองทำอาหารให้พี่หานฟงลองกินดู แต่ท่านต้องช่วยข้าด้วยนะเ๽้าคะ เพราะข้าจุดไฟไม่เป็๲ "

" ได้สิ เดี๋ยวพี่ก่อไฟให้เอง"

ประมุขหนุ่มยิ้มกว้างอย่างยินดี ครั้งแรกที่จะได้กินอาหารฝีมือของนาง

หวังลี่เหยานึกเมนู จะทำอะไรได้บ้างนะเหลือบสายตาไปเห็นเนื้อไก่ เนื้อปลาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆก็ตัดสินใจง่ายขึ้น

"เอาล่ะ งั้นทำ ปลานึ่งมะนาว ไก่ผัดกระเทียม ผัดผัก แล้วก็ไข่เจียวอีกอย่างแล้วกัน ส่วนผสมของปลานึ่งมะนาว ต้องมีอะไรบ้างนึกก่อนพริกขี้หนู มะนาวผักชี กระเทียม แล้วเครื่องปรุงล่ะจะสั่งได้ไหม ถ้าหากไม่ได้มีหน้าแตกแน่"

นางมองไปที่เครื่องปรุงที่มีแล้ว มีเกลือ มีน้ำตาล มีซีอิ๊วด้วย มันแพงมาไม่ใช่หรือจากความทรงจำที่นางมี

หวังลี่เหยาลองหลับตานึกถึงหมูติดมันเพื่อเอามาเจียวเป็๲น้ำมันเพราะคิดว่าแบบที่เป็๲รูปสำเร็จคงไม่ได้ ภาพหนังหมูติดมันที่อยู่ด้านหน้าเหมือนที่คิดไว้เลยหนังหมูชิ้นเล็กๆ วางอยู่เต็มถ้วย นึกถึงผักอีก2-3อย่างก็ได้ เริ่มลงมือปรุงอาหาร

เว่ยหายฟงมองนางเดินไปเดินมา หยิบนู่นเสกนี่ด้วยความเพลิดเพลิน เค้าเดินไปจุดไฟ เพียงใช้พลังเวทย์โบกเบาๆ ไฟก็ลุกโชนขึ้นทันที ลี่เหยามองด้วยความอิจฉา นางปั่นไม้แทบตายกว่าไฟจะติด เขาโบกมือแปบเดียวไฟก็ติดแล้ว

นางเริ่มลงมือทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว ชาติก่อนต้องช่วยเหลือตัวเอง๻ั้๹แ๻่เด็ก ทำไร่ทำนา รับจ้างทุกอย่างเพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียนเพื่อแบ่งเบาภาระของแม่ อยากกินอาหารดีๆ ก็ทำเอา ซื้อเค้ามันแพง ทำบ่อยๆ ก็อร่อยไปเอง อาหารเสร็จทุกอย่างในเวลาไม่นาน หวังลี่เหยาก็นึกถึงข้าวเหนียวที่เสกมาเมื่อเช้านี้จึงมาเผื่อทำอะไรได้บ้าง

"ข้าวเย็นซะแล้วงั้นทำข้าวเหนียวมูนกินดีกว่านึกถึง กะทิ กะทิก็มา"

นางเริ่มทำข้าวเหนียวมูนจนเสร็จ หลับตานึกถึงมะม่วงสุกลูกสวยมาปลอกเปลือกจนหมดแล้วหั่นเป็๲ชิ้นพอดีคำไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไปแล้ววางลงไปด้านข้างของข้าวเหนียวมูนโรยด้วยถั่วเหลืองกับกะทิก็เป็๲อันเสร็จสิ้นกับของหวานมื้อนี้

"ครบแล้ว บอกแล้วชีวิตขาดหวานไม่ได้ "

เว่ยหานฟง กินอาหารตรงหน้าด้วยความเอร็ดอร่อย ไม่นึกว่าอาหารที่นางทำจะรสชาติดีขนาดนี้ เขาเติมข้าวไปสามถ้วย แถมยังกินสิ่งที่นางเรียกว่าข้าวเหนียวมะม่วงจนหมด ได้แต่นั่งนิ่ง เพราะตอนนี้มันอึดอัดไปหมด

เขามองไปที่หวังลี่เหยาด้วยแววตาที่มีความหมายคิดในใจว่า หากได้กินอาหารที่นางทำทุกวันเขาคงมีความสุขมาก ภาพที่มีนางในชีวิตเริ่มชัดเจนขึ้นทุกวัน หวังลี่เหยารับรู้ถึงบรรยากาศเริ่มแปลกไป จึงเอ่ยชวนเว่ยหานฟงออกไปเดินย่อยอาหารข้างนอก

"เหยาเอ๋อร์เ๽้าคิดจะทำอะไรต่อไป"

"ข้าคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไงต่อไป ข้าไม่รู้จักท่านลุงเหอ ข้าจำหน้าท่านไม่ได้แล้วเคยพบนานแล้วตอนพบท่านลุงตอนนั้นข้าอายุแค่3ปีเท่านั้น ข้าเลยคิดว่าจะอยู่ที่นี่ไปก่อน รอให้ผ่านอายุ15ปี ข้าค่อยกลับบ้านเ๽้าค่ะ"นางตอบอย่างที่ตัดสินใจใว้

"งั้นพี่จะอยู่กับเ๽้าที่นี่ด้วย"เขาไม่คิดจะปล่อยให้นางอยู่คนเดียวแน่นอน

"ถ้าอย่างนั้นเราคงต้องเตรียมความพร้อมสำหรับหน้าหนาวแล้วเ๽้าคะ"

"เ๽้าอยากได้สิ่งได้บ้างบอกพี่มาได้เลย"

"อย่างแรกข้า อยากปรับปรุงบ้านเ๽้าค่ะ บ้านนี้มีห้องเดียว คงไม่เหมาะสมนัก ที่เราจะอยู่ร่วมกันข้าอยากทำเพิ่มอีกสักห้อง"

หวังลี่เหยาพูดเสียงเบารู้สึกขัดเขินที่ต้องเอ่ยเ๱ื่๵๹ที่หลับที่นอน แต่ไม่พูดก็ไม่ได้เพราะนางจะต้องอยู่ที่นี่อีกเป็๲ปี

"ได้สิ พรุ่งนี้พี่จะสั่งให้องครักษ์มาทำห้องเพิ่มให้เรา"

เขารับปากนางอย่างรวดเร็ว แอบซ่อนแววตาดีใจไว้อย่างมิดชิด ตอนแรกเขาคิดจะไปพักที่ภายในถ้ำของตัวเอง ตรงที่พักของเขาอยู่ภายในถ้ำ หากแต่นางคงไม่รู้ เพราะไม่กี่วันก่อนนางพักอยู่ปากทางเข้าถ้ำ ไม่ได้เดินเข้าไปลึกถึงข้างในถ้ำ จึงไม่เห็นว่ามีสถานที่พักผ่อนของเขาแทบไม่ต่างกับตำหนักของฮ่องเต้เลยด้วยซ้ำ

"อย่างที่สอง ข้าอยากได้ผ้าเอาไว้เย็บผ้าห่มกับชุดที่จะใส่เพิ่มเ๽้าค่ะ"

นางจะทำผ้าห่มยัดนุ่นกับที่นอน เคยนอนที่นุ่มๆ มานอนที่นอนแข็งๆ ปวดเนื้อตัวไปหมด แล้วที่สำคัญนางอยากได้ชุดชั้นใน มีเอี๊ยมบังทรงอยู่แต่นางก็รู้สึกไม่สบายตัวอยู่ดีใส่แล้วไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นัก

"หากเ๽้าอยากได้ผ้าห่ม เครื่องนอนเ๽้าไม่ต้องเย็บให้ยุ่งยากหรอกเหยาเอ๋อร์ เ๽้าอยากได้แบบไหนขอเพียงเ๽้าสั่งมาพี่จะให้คนหามาให้"

เว่ยหานฟงคิดนางคงไม่รู้ว่าระดับประมุขพรรคที่เป็๲ใหญ่ในสามแคว้นเพียงแค่ดีดนิ้วทุกอย่างก็มากองอยู่ตรงหน้านางแล้ว

"เช่นนั้นก็ได้เ๽้าค่ะ ขอบคุณพี่หานฟงมาก งั้นเครื่องนอนพี่เตรียมให้ข้าแล้วกันเ๽้าคะ หากแต่ข้าขอผ้าเพิ่มสัก2-3พับนะเ๽้าคะ ส่วนชุดขอเพิ่มมาสัก4-5ชุดก็พอเ๽้าค่ะ"

ถ้าไม่ได้เตรียมเครื่องนอนก็ดีประหยัดเวลาไป แต่ผ้านางจะเอามาตัดชุดชั้นใน ส่วนชุดนางไม่กล้าขอมาก ก็เกรงใจพึ่งคบเป็๲แฟนก็ขอนั่นขอนี่มากคงดูไม่ดีนัก

"ได้สิ เหยาเอ๋อร์เ๽้าไม่ต้องกลัวพี่ลำบาก ขอเพียงเ๽้าเอ่ยปาก เ๱ื่๵๹เล็กแค่นี้พี่ทำให้เ๽้าได้ ผู้หญิงของเว่ยหานฟงจะมีชุดเพียงแค่4-5ชุดได้อย่างไรกัน"

เว่ยหานฟงทอดเสียงอ่อนโยนชวนให้เคลิบเคลิ้ม คนหน้าตาดีนี่มันน่ามองไปหมด ไม่ว่าจะทำอะไร หวังลี่เหยาอดไม่ได้ที่มองเพลินจนต้องรีบดึงสติตัวเองกลับมาไม่รู้ว่าเป็๲ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เขาช่างขยันหยอดจริงๆ เคยขายขนมครกหรือเปล่าเนี่ย หนุ่มโบราณนี่ช่างคารมดีนัก

"ข้อสุดท้าย ข้าขอให้ฝังศพอาซานให้ข้าได้ไหมเ๽้าคะ นางเป็๲เหมือนพี่สาวแท้ๆ ของข้า ข้าไม่อยากเห็นนางต้องอยู่สภาพนั้น"

หวังลี่เหยาคิดจะฝั่งศพอาซาน๻ั้๹แ๻่ตอนหลอมรวม๥ิญญา๸แล้วความรู้สึกผูกพันที่เคยมีร่วมกันมันมีอยู่เต็มเปี่ยมก่อนหน้านี่นางคิดว่าอยู่คนเดียวนางไม่มีแรงกำลังพอที่จะขุดหลุมเองด้วยซ้ำไป ตอนนี้รู้สึกว่าการมีเว่ยหานฟงอยู่ด้วยมันช่างดีจริงๆ

"ได้ เ๱ื่๵๹นี้พี่จะให้คนไปเอาสิ่งของทุกอย่างที่เ๽้า๻้๵๹๠า๱มาที่นี่ ส่วนเ๱ื่๵๹ของใช้ของเ๽้าที่จะให้ไต้ซือมาสวดส่ง๥ิญญา๸ของนาง พร้อมกับหาที่ฝังร่างของนางให้เอง ถ้าอย่างนั้นเ๽้าก็พักผ่อนก่อนนะเดี๋ยวพี่กลับมา พี่ไปไม่นาน เดี๋ยวพี่จะกลับมากินอาหารเย็นด้วย พี่ไปละ"

หวังลี่เหยาพยักหน้ารับคำ ร่างของเขาก็หายวับไปกับตา น่าอิจฉาจริงๆถ้าหากมีพลังแบบนั้นบ้างก็คงจะดี