ลึกลงไปภายในชั้นใต้ดินตรงวิมานดำทมิฬหลังนั้นถูกวางเอาไว้ น้ำเสียงไพเราะสงบเรียบเฉยกล่าวชื่นชมชายที่ยืนงงอยู่ตรงหน้า ดังกังวานก้องเต็มสองรูหูของเฒ่าอิ่ม จนเขารู้สึกเหมือนมันดังสะท้อนไปมาอยู่ในสมองส่วนใหญ่ของพูด้านขมับ นี่เป็เพียงเเค่คำพูดง่าย ๆ เพียงเท่านั้น เเต่ไม่ว่าผู้ใดได้ยินเข้าล้วนรู้สึกรับรู้ถึงความยิ่งใหญ่ราวกับผืนฟ้ากว้างเวิ้งว้าง เยือกเย็นสูงส่งสง่างามไม่อาจก้าวล่วงดั่งปราการกั้นของมหาขุนเขา น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นวิ่งตรงเข้าสู่กลางใจโอบกอดศรัธทาที่เเตกหักพลางประสานไว้ด้วยความรัก ความผูกพันไว้เนื้อเชื่อใจเสมือนกลับสู่ต้นตอรากเหง้าครอบครัวเดียวกัน ราวกับเด็กน้อยหน้าแก่ที่ค้นเจอเส้นทางกลับมาบ้านพบกับความอบอุ่นจากพ่อบังเกิดเกล้าอีกครั้งหลังพลัดหลงหายไปนาน ช่างขัดเเย้งอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศรอบกายชายหนุ่มที่ชวนลี้ลับน่าขนลุกอึมครึมเหมือนตกอยู่ในเเดนอาถรรพ์มหัศจรรย์
" ขะ...ขอรับ กระผมเเห้งเป็มัคทายกประจำวัดหนองอิ่มน้ำขอรับ ท่าน เอ่อ คือ...อะอ่า ใช่...ไม่ใช่! กระผะ...ผมอิ่มเเล้วขอรับ เป็มัคทา...ถุยส์!!! กระผมอิ่มขอรับ เป็มัคทายกประจำวัดหนองน้ำแห้งขะ..ขอรับ " เฒ่าอิ่มยืนตะลึงจนน้ำตาไหล ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาตกอยู่ภายใต้อิทธิพลจากน้ำเสียงนั้นจนพูดไม่เป็ภาษาเเละด้วยรูปร่างหน้าตาที่สง่างามดั่งเทพเ้าลงมาจุติที่วางตั้งอยู่ตรงหน้าทำให้ในใจลึก ๆ ก่อเกิดเป็ความเคารพเลื่อมใสไว้เนื้อเชื่อใจขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ
" ทะ..ท่านผู้ยิ่งใหญ่ คือ "
" เรียกเราว่า เดวิด " เขาเอื้อนเอ่ยวาจาเเผ่วเบา ดวงตาคมใสกระจ่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักพินิจมองเฒ่าอิ่มตรงหน้าอีกครั้ง
" ทะ...ท่านเดวิดผู้สูงศ้กดิ์ กระผมยินดีรับใช้ขอรับ กระผมยินดีรับใช้! กระผมจะทำ... "
" หยุดก่อน! ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่ต้องกล่าวเเล้ว ทรงเกียรติบอกเราว่าเ้าเป็เพื่อน เพื่อนของทรงเกียรติคือเพื่อนของเราด้วยเช่นกัน เรารู้...เ้าอย่าได้กังวล สิ่งที่เ้าชอบ เ้า้า จะไม่มีวันหมด เ้าจะไม่มีวันใช้หมด ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" เพื่อน กระผมมิกล้าขอรับ " เเววตาเ้าเล่ห์กลิ้งกลอกไม่อาจหลีกหนีสันดานในความโลภพ้นกลับกล้าขบคิดทบทวนผลประโยชน์ที่ตนจะได้รับในวันข้างหน้า ภายในใจพองตุ๊บป่องฟูฟ่องล่องลอยไปใกล สวนทางอย่างสิ้นเชิงกับอากัปกิริยาภายนอกที่เร่งรีบปฏิเสธจนมือหมุนเป็พัลวัน
" ยูริ " เมื่อสิ้นเสียงนั้นหญิงสาวสวยดั่งนาง์อีกคนเดินออกมาจากด้านหลังวิมานมืดทึบ หล่อนสวมชุดรัดรูปคอเหลี่ยมสีเเดงเพลิงตัวกระจิ๋ว เดินโชว์โคนขายาวขาวราวกุหลาบเเดงดอกอวบยามพลบค่ำ เรือนร่างโค้งมนเว้าได้รูปนั้นสะกดใจเขา จนเฒ่าอิ่มแทบอดไม่ไหวห้ามใจไม่อยู่ หล่อนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ตาสองชั้นนั้นมองสบตาเฒ่าอิ่ม ริมฝีปากกระจับเคลือบสีเเดงยกยิ้มให้เขา หล่อนเอียงหน้าเข้าใกล้บรรจงกระซิบเบา ๆ บางอย่างข้างหู จนเขาเหมือนลืมตัวตนแทบทนไม่ไหว จนยกมือทั้งสองมากำไว้ตรงอกราวกับเด็กน้อยยืนลุ้นรอคอยรอรับของขวัญวันเกิดจากพ่อเเม่ด้วยความคาดหวังดีใจ
จากนั้น " ยูริ " หญิงสาวในชุดเเดงกลับทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดเเม้เเต่ทรงเกียรติเองยังต้องผงะจนขนลุกซู่ทั่วร่าง หล่อนค่อย ๆ ใช้สองมือที่ขาวผ่องราวกลีบบัวหลวงกอดประคองร่างกายเฒ่าอิ่มที่ยืนยกมือค้างอยู่ในท่านั้นให้นอนราบลงกับพื้นหินเย็นเยียบช้า ๆ
ตอนนี้เฒ่าอิ่มราวกับคนไร้สติหลุดจากความจริงทั้งหมดเหมือนเด็กน้อยที่หลับปุ๋ยคาจอแท็ปเล็ต จนต้องรบกวนให้พ่อเเม่ยกอุ้มเเนบอกพาเข้าห้องนอน
เฒ่าอิ่มที่นอนหลับลึกค่อย ๆ วางมือเหี่ยว ๆ เต็มไปด้วยเส้นเอ็นปูดโปนทั้งสองข้างวางประสานเหนือสะดือโดยอัตโนมัติ เขายิ้มกว้างปากเเทบฉีกถึงหูน้ำลายไหลย้อยลงด้านข้างเป็ทาง ดวงตาเเดงก่ำเบิกโพลง ั์ตากลอกมองขึ้นบนจนเห็นเพียงลูกตาขาว น้ำตาไหลพราก ร่างกายสั่นกระตุกขึ้นลงเป็บางครั้ง ราวกับคนกำลังขึ้น์ชั้นเจ็ดในจินตนาการอันสุขสมอยู่ก็มิปาน
" ถึงไหนเเล้ว ทรงเกียรติ " น้ำเสียงสงบเรียบเฉยดังขึ้นอีกครั้ง
" กึก...กึก... " ทรงเกียรติยืนตัวสั่นราวลูกนกเพิ่งเกิดที่พลัดตกจากรังสูง เขาจำเป็ต้องสูดหายใจเข้าออกสักพักเพื่อข่มความหวาดกลัวที่ก่อเกิดขึ้นจากสิ่งที่เห็น
" ตะ...เตรียมการเรียบร้อยเเล้วครับท่านเดวิด เเผนการทุกอย่างจะเริ่มต้นในอีก2วันข้างหน้า "
" ดี ไม่เสียเเรงที่เราไว้ใจเ้า พวกมันทั้งสองคน หนึ่งมีหนี้ชีวิตต้องตามชดใช้ ส่วนอีกหนึ่งเป็เ้าของหนี้บุญคุณที่ล้ำค่าสุดเเสน ทั้งสองล้วนผูกโยงกันด้วยชะตานี้จวบจนวันตาย ไม่สิ แม้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจักตายจาก หนี้บุญคุณนั้นจะเดินทางตามติดพวกมันทั้งสองไปทุกชาติภพ ถ้าเ้าจับคนหนึ่งได้เเล้ว อีกคนก็ไม่มีวันหนีหายไปไหน สิ่งนั้น...มันต้องกลับมาเป็ของข้า ของข้าเเต่เพียงผู้เดียว ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" เเต่... " ชั่วขณะนั้นทรงเกียรติกลับรู้สึกลังเลถึงสิ่งที่้าจะพูดออกไป จนเขาลืมตัวเผลอพูดออกมา
" แต่อะไร จงพูดมันออกมา! " ราวกับสายฟ้าฟาด ร่างทรงเกียรติโอนเอนไปมาจนเขาเกือบจะยืนไม่อยู่
" เอ่อ ผมรู้สึกสังหรณ์ใจอยู่ลึก ๆ ราวกับเวลานี้มีสายตาลึกลับคู่หนึ่งกำลังจ้องจับตาดูอยู่ ตอนเเรกผมคิดว่าตนคงคิดไปเอง เเต่พอใกล้เวลาที่จะเริ่มแผนการต่าง ๆ ไอ้เ้าความรู้สึกเเปลกนี้เริ่มแหลมคมชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ "
" เ้าไม่ต้องสนใจ ทำทุกอย่างตามปกติ ในแผนการของเรา ' ทรงเกียรติ ' เ้าสำคัญที่สุด จำไว้ นอกเหนือไปจากนั้นอย่าได้สนใจ "
" จะให้ผมเรียกลูกน้องมือดีมาเพิ่มไหมครับ "
" หึ หึ ไม่จำเป็ " รูปปากทรงกระจับสวยงามยกยิ้มขึ้นช้า ๆ
" แต่...ว่า " ทรงเกียรติรู้สึกกังวลจนหลุดเผลอพูดออกมาอีกครั้ง เขาหวาดกลัวจนต้องก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด
" ขอบใจ การต่อสู้ระดับนี้เอามาก็ตายเปล่า อย่าลืมทำทุกอย่างตามแผน นี่คือสิ่งเดียวที่เ้าต้องจำให้ขึ้นใจ จงยอมรับเเละเข้าใจมันซะ! "
บ้านสวนร่มรื่นเต็มไปด้วยไม้ยืนต้นใหญ่ ล้อมรอบด้วยแปลงข้าวโพดเขียวชอุ่ม บ้านเดี่ยวสองชั้น ชั้นล่างสร้างด้วยปูนฉาบ ชั้นบนเป็ไม้สักขัดเงาสวยงาม ข้างบ้านขุดสระน้ำสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวไว้สำหรับเลี้ยงปลาหลากชนิด มีคนสองคนนั่งอยู่ในศาลาเล็ก ๆ ที่สร้างยื่นออกมาพาดกลางน้ำ
หนุ่มใหญ่หัวเกรียนนั่งให้อาหารปลาอยู่กับภรรยาสุดที่รัก หล่อนกำลังกัดกินเนื้อส้มโออวบเเน่นสีเเดงอมชมพูพันธุ์ทับทิมสยามจิ้มพริกเกลืออย่างเอร็ดอร่อยสะใจ เทียบถือถาดเล็ก ๆ อยู่ในมือกำลังโปรยให้อาหารปลาตรงหน้าด้วยความสบายอกสบายใจ
" พี่เทียบจ๋า คืนนี้ชั้นขอไปดูดนตรีในวัดนะจ๊ะ ชั้นนัดกับอีทัมไว้เเล้ว " หล่อนรีบเขยิบเข้ามาใกล้พลางใช้น้ำเสียงออดอ้อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ ข้างหู
" เเม่พร แม่ท้องไส้อยู่นะ ลองคิดดูอีกทีเถอะ ใจพี่ไม่อยากให้ไปเลย " เขายื่นมือโอบเอวหล่อนกระชับให้กระเถิบเข้ามานั่งใกล้ ๆ พร้อมใช้มืออีกข้างวางลูบท้องของภรรยาสุดรักที่เริ่มนูนออกมาเล็กน้อย
" แหม พี่ก็ ชั้นท้องเเค่3เดือนเองนะจ๊ะ พี่เทียบนี่ไม่ใช่ท้องเเรกซะหน่อยน๊า... " พรสวมกอดเทียบกลมเเถมยังเอาหน้าน้อย ๆ เข้ามาซุกตรงไหล่เขา
" ไม่! ยังไงก็ไม่ แม่พรอย่าให้ชั้นต้องพูดหลายครั้ง คนอย่างชั้นไม่ชอบพูดคำเดิมซ้ำ ๆ อีกอย่างมันเป็งานของไอ้ทรงเกียรติชั้นไม่อยากให้แม่พรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมัน " เทียบผลักพรออกจากอกเบา ๆ เขาลุกขึ้นยืนหันหลังให้ เอื้อมหยิบถาดข้างตัวให้อาหารปลาต่อโดยไม่สนใจใยดี
" แต่คนในหมู่บ้านไปกันหมดเลยนะจ๊ะ งานระดับนี้ต้องมีตำรวจคอยดูเเลความปลอดภัยเข้มงวดอยู่เเล้ว ไม่เห็นต้องกังวลอะไรเลย พี่เทียบคนเก่งก็ต้องไปไม่ใช่หรือจ๊ะ...ดาร์ลิง? "
" ใช่! เเต่ไอ้นี่มันชั่วช้า ที่ผ่านมามันทำทุกอย่างได้เพื่อเงิน อีกอย่างมันน่าเเปลกมันเอาลูกชายมาบวชที่นี่ เเม่พรคิดดูใหม่เถอะ "
จนถึงตอนนี้ตัวเขากับทีมลูกน้องยังคงคิดไม่ตกว่าไอ้ทรงเกียรติมันมีแผนการอะไรอยู่กันเเน่ ข่าวจากสายข่าววงในทั้งหลายนิ่งเงียบเป็เป่าสาก เเต่ลึก ๆ ในใจ งานนี้85%ไม่น่าจะมีอะไรเกิดขึ้นเพราะไอ้ทรงเกียรติมีลูกชายคนเดียวคือไอ้เด่น มันทั้งรักทั้งหวงแหนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้สุดชีวิต
" พี่เทียบจ๋า ให้ชั้นไปเถอะนะ ชั้นสัญญาจะเป็เด็กดี ชั้นจะไม่เต้นเเต่ถ้าจำเป็ต้องเต้นจริง ๆ ฉันจะเต้นเบา ๆ นะจ๊ะ น๊า... " แม่พรออดอ้อนสุดฤทธิ์หล่อนเดินเข้ามาโอบกอดเอวเขาจากด้านหลัง หล่อนเขย่งปลายเท้ายื่นหน้าน้อย ๆ มาเกยตรงหัวไหล่อันอบอุ่น
' จากสถานการณ์ตอนนี้ มาคิด ๆ ดูก็ดีเหมือนกันแฮะ ไห้แม่พรได้ไปเที่ยวหย่อนใจกับเพื่อน ๆ ผ่อนคลายตัวเองบ้าง ่นี้แม่พรกำลังท้องไส้เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย งานก็จัดขึ้นใกล้ ๆ ในหมู่บ้าน ทั้งชั้นทั้งทีมเ้าหน้าที่จากในตัวเมืองต่างตรึงกระจายกำลังรักษาความปลอดภัยในงานนี้อย่างเเน่นหนาโดยรอบเเถมยังมีพวกนอกเครื่องเเบบคอยปะปนตรวจตราภายในงานอีก งานนี้หูตามองเห็นมือไม้เอื้อมถึงอยู่เเล้ว...สบาย อิ อิ แม่พรจ๋าชั้นให้แม่พรไปอยู่แล้วแหละ เเต่ชาติเสือคาบดาบอย่างไอ้เทียบมันต้องไว้ลาย อุ อุ ยังไงก็ให้เเม่พรออดอ้อนชั้นอีกหน่อยก็แล้วกัน นาน ๆ จะรู้สึกดีเเบบนี้บ้าง อุบ๊ะ! เรานี่มันอัจฉริยะแท้ ๆ ไอ้เทียบหนอไอ้เทียบมึงคิดได้ไงวะ นับถือ ๆ '
" ไม่! เราต่างอยู่กินกันมานาน แม่พรรู้อยู่เต็มอกว่าชั้นเป็คนพูดคำไหนคือคำนั้น " เขาเเอบหัวเราะลั่นอยู่ในใจ
" งือ นะจ๊ะพี่เทียบน๊า... " หล่อนกอดเอวเขาเเน่นขึ้น ปากน้อย ๆ ยื่นกระซิบใกล้จนเกือบจะกัดหู
" ไม่ " เทียบสะบัดตัวขัดขืนพอเป็พิธีเล็กน้อยแอบใช้หางตาเเหล่มองภรรยาคนสวยเเต่คราวนี้ไม่มีเสียงตอบรับ เเถมเเม่พรยังปล่อยมือออกจากเอวเขาอีก
' ยอมแพ้แล้วซิท่า โอ๊ะ โอ๊ะ ให้มันรู้ซะบ้าง...ใครใหญ่ เงียบเเบบนี้คงกำลังคิดมุขใหม่เเหง ๆ ฮ่า ฮ่า ' เทียบคิดในใจด้วยความลิงโลด รู้สึกราวกับเป็ผู้ชนะในาเล็ก ๆ ครั้งนี้ เขาหันกลับไปช้า ๆ เพื่อจะบอกความจริงในใจ แต่สิ่งที่รออยู่ตรงหน้ากลับทำให้คิ้วทั้งสองของเขาต้องขมวดเเน่นจนหนังตาทั้งสองข้างเเข่งขันกันกระตุกขึ้นลง เพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้าเวลานี้ มันคือผีเสื้อขาวตัวใหญ่ั์ กะดูคร่าว ๆ น่าจะใหญ่กว่าสองฝ่ามือด้าน ๆ ของเขาเล็กน้อย
' หืม ผีเสื้อ! ผีเสื้อสีขาว สวยจัง บินมาจากไหนนะ เอ๋ ทำไมลวดลายมัน... อืม เส้นยาว ๆ ตรงนั้น นั่นมันเส้นชะ...ชีวิตยืนยาว ตรงนี้...นี่ เส้นอนาคตสดใส ห๊ะ เส้นหัวใจเเข็งเเรง โน่น เส้นที่โค้งเเปลก ๆ เส้นวาสนาน้อย ๆ เฮ้ย! ดะ...เดี๋ยว เเม่พะ... "
" พลั๊คส์!!! "
" โอ้ย!!! " ร่างกายเเกร่งกำยำของเขาหมุนเคว้งคว้างกลางอากาศหลายตลบ อาหารปลาในมือลอยกระจายเต็มฟ้าราวกับตัวเขาเป็กระสวยอวกาศลอยล่องโดดเดี่ยว เดินทางผ่านพายุหินอุกาบาตเพื่อหาทางกลับสู่พื้นโลก
" ตูม!!! ซ่าาา!!! " ดาบเทียบเเลนดิ้งลงน้ำว่ายวนไปมาพร้อมฝูงปลาที่เขารักอย่างสวัสดิภาพ
" ตกลง...พี่เทียบให้ฉันไปแล้วใช่ไหมจ๊ะ "
" มะ...มีเเต่แม่พรคนเดียวเท่านั้นทะ...ที่รู้ใจพี่ เป็ที่หนึ่งในใจของพี่เสมอ "
14K
