ยอดหมอหญิงเทพโอสถ

        เซี่ยเสี่ยวหม่านก้าวเท้าสวบๆ ไล่ตามไป

        เพียงแต่ว่าวินาทีที่เขาไล่ตามมาถึงศาลพิจารณาคดีมันก็สายเกินไปแล้ว จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยเสด็จเข้าไปในศาลพิจารณาคดีแล้ว เสียงอึกทึกครึกโครมภายในห้องโถงใหญ่ก็เกิดความเงียบลงในทันที

        เซี่ยเสี่ยวหม่านเห็นเพียงแค่ว่าบรรดาผู้คนมีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจและมองหน้ากันเลิ่กลั่กราวกับว่าเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่ก็ดูเหมือนจะเข้าใจไม่หมด! มีเพียงเฉิงอี้เฟยที่ก้าวเท้าพรวดพราดไปด้านหน้าพลางเอ่ยถาม “จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย แพทย์หญิงกูไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? ”

        จวินจิ่วเฉินเหลือบมองเฉิงอีกเฟยครู่หนึ่ง ทว่าเขายังไม่ทันที่จะได้ตอบ เฉิงอี้เฟยก็รู้สึกถึงความไม่เหมาะสมจึงรีบอธิบายออกไป “จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย อู๋กงกงฆ่าตัวตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ เกรงว่าทั้งหลี่เก๋อฉุนและเฉินซานหยวนจะไม่อาจไต่สวนอะไรออกมาได้ การที่จะตามหาคนร้ายตัวจริงในตอนนี้มีเพียงการตามสืบที่มาที่ไปจากของกลาง ซึ่งคาดว่าต้องพึ่งพาแพทย์หญิงกูแล้ว” จวินจิ่วเฉินพยักหน้าขึ้นลงแสดงเจตนาเห็นด้วย จากนั้นเขาจึงเอ่ยว่า “ไม่มีอะไรร้ายแรง”

        ในที่สุดเฉิงอี้เฟยก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาลอบมองไปที่เสื้อคลุมของจวินจิ่วเฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ก่อนจะกลับไปนั่งอย่างรวดเร็ว

        เซี่ยเสี่ยวหม่านที่แอบอยู่ด้านข้างมองดูจนถึงตรงนี้ จากนั้นจึงย้อนกลับไปหากูเฟยเยี่ยนทันที ภายในจิตใจของเขานั้นเรียกได้ว่า…โมโหมาก!

        บริเวณห้องด้านหลัง กูเฟยเยี่ยนเพิ่งจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย เสื้อผ้าชุดเดิมของนางถูกเลือดพิษกัดกร่อนไปหมดแล้ว

        เมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องออกมาเผชิญหน้ากับจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย ภายในใจจึงเกิดความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทว่านางไม่อาจรอช้าได้จึงรีบเปิดประตูออกมา

        แต่อย่างไรก็ตามกูเฟยเยี่ยนไม่พบจิ้งหวาง ตรงกันข้ามกลับเห็นถึงใบหน้าบูดบึ้งของเซี่ยเสี่ยวหม่านแทน เขายืนกอดอกขวางอยู่หน้าประตูโดยมีท่าทางราวกับว่าเป็นเทพเจ้าเฝ้าประตูองค์หนึ่งที่ยืนหันหน้าผิดทิศทาง

        กูเฟยเยี่ยนไม่มีเวลามาใส่ใจใบหน้าบูดบึ้งของเขา นางรีบนำเสื้อคลุมบนมือยื่นออกไป “เตี้ยนเซี่ยล่ะ? รีบนำไปคืนแก่พระองค์”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านชิงเสื้อคลุมกลับมา และซักถามด้วยความโกรธเคือง “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าและเตี้ยนเซี่ย พูด! ”

        เขาเพียงแค่เข้าใจว่าเตี้ยนเซี่ยได้นำเสื้อคลุมของตนเองให้แก่กูเฟยเยี่ยน แต่ยังคงไม่เข้าใจว่าตกลงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

        เมื่อกูเฟยเยี่ยนนึกถึงเรื่องราวเมื่อสักครู่นี้ ใบหูก็เกิดความร้อนขึ้นมาทันที นางเลี่ยงพลางเอ่ยขึ้นเบาๆ “บนเสื้อผ้าของข้าเปื้อนเลือดพิษไปไม่น้อย จำเป็นต้องรีบเปลี่ยน เตี้ยนเซี่ยก็เลยนำเสื้อคลุมของพระองค์มาให้ข้ายืม”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้สีหน้าของเซี่ยเสี่ยวหม่านจึงดีขึ้น กูเฟยเยี่ยนรีบยัดเสื้อคลุมให้เขาแล้วเอ่ยเร่งรัด “รีบนำไปให้เตี้ยนเซี่ย! ”

        “ไม่จำเป็นแล้ว! ”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านอดไม่ได้ที่จะบ่นว่านายเหนือหัวของตน ปกติเจ้านายจะมีความสุขุมเยือกเย็นและรอบคอบมาโดยตลอด ทว่าครั้งนี้เกิดความโง่เขลาแล้วหรือ? พระองค์ถึงกับให้เขานำเสื้อผ้าชุดใหม่มาเปลี่ยน? พระองค์ไม่รู้จักรอให้กูเฟยเยี่ยนเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วคืนเสื้อคลุมกลับไปหรือ?

        ในขณะนี้ฝ่าบาททรงประชวรอย่างหนัก เรื่องที่พระองค์ทรงเป็นห่วงมากที่สุดก็คือการอภิเษกสมรสของเจ้านาย ฝ่าบาททรงแอบคัดเลือกคนมาตั้งนานแล้ว หากว่ามีข่าวลือระหว่างเจ้านายกับกูเฟยเยี่ยนออกไป ฝ่าบาทจะไม่ทรงรีบร้อนมากขึ้นอีกหรือ? ทางด้านเจ้านายก็ไม่ทรงโปรดปรานผู้ที่ฝ่าบาททรงคัดเลือกมาให้ เมื่อถึงเวลานั้นจะทำอย่างไร?

        เซี่ยเสี่ยวหม่านยิ่งคิดยิ่งเกิดโทสะ ทว่ากูเฟยเยี่ยนกลับรู้สึกคาดไม่ถึงจึงรีบถามออกไป “หมายความว่าอย่างไร? เตี้ยนเซี่ยล่ะ? ”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านตอบกลับด้วยความไม่พอใจ “เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว ไปที่ศาลพิจารณาคดีตั้งนานแล้ว! นังหนู เจ้ามันคือผู้ที่ชอบสร้างปัญหา เจ้า…”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านยังพูดไม่ทันจบ กูเฟยเยี่ยนก็รีบร้อนวิ่งไปทางศาลพิจารณาคดีแล้ว

        คิดไม่ถึงเลยว่าเตี้ยนเซี่ยจะทรงเปลี่ยนเสื้อคลุมตัวใหม่แล้วไปที่ศาลพิจารณาคดี เมื่อทำเช่นนี้แล้วข้าราชการและประชาชนมากมายด้านนอกจะคิดอย่างไรกัน? ต้องทราบไว้ว่าเมื่อสักครู่นี้เตี้ยนเซี่ยทรงลากนางออกมาท่ามกลางผู้คน ชื่อเสียงของนางย่ำแย่ขนาดนั้น หากว่าก่อให้เกิดการคาดเดาที่ไม่จำเป็น จนทำให้เตี้ยนเซี่ยได้รับความเดือดร้อนจากกระแสวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คน เช่นนั้นโทษของนางก็จะใหญ่หลวงมากเลย

        กูเฟยเยี่ยนยังไปไม่ถึงศาลพิจารณาคดีก็ได้พบกับจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย เฉิงอี้เฟย ใต้เท้ากงและคนอื่นๆ ที่มุ่งหน้าตรงเข้ามา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาทำการไต่สวนเรียบร้อยแล้ว

        เมื่อเห็นว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยมองมาที่ตนเอง ใบหูของกูเฟยเยี่ยนก็เกิดความร้อนที่ไม่อาจควบคุมได้อีกครั้ง นางเขินอายจนไม่กล้าสบตาเขา ทว่าสายตาก็ไม่รู้จะมองไปทิศทางใด ทางด้านของจวินจิ่วเฉินนั้นยังคงมีสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกราวกับว่าเรื่องราวทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น เขาหยุดเดินพลันเอ่ยกับใต้เท้ากงว่า “จับตาดูเฉินซานหยวนกับหลี่เก๋อฉุนไว้ให้ดี คุมตัวผู้คนที่เคยติดต่อกับนักโทษอู๋มาสืบสวนให้ถึงที่สุด อีกอย่างคือปล่อยตัวฉีฟู่ฟางกลับไปแล้วจับตามองตระกูลฉีต่อ คนอื่นๆ รอให้เปิ่นหวางทูลไปที่ฟู่หวงแล้วให้ฟู่หวงทรงตัดสินใจ! ”

        ใต้เท้ากงตอบด้วยความเคารพนับถือเป็นอย่างยิ่ง “พ่ะย่ะค่ะ! ”

        หลังจากที่จวินจิ่วเฉินเอ่ยจบก็หันไปกำชับใต้เท้าหนานกง จากนั้นจึงก้าวเท้าไปทางกูเฟยเยี่ยน

        กูเฟยเยี่ยนก้มหน้าลงด้วยความประหม่า นางไม่กล้ามองไปที่เขา

        เขาไม่ได้หยุดเดินและไม่ได้มองนางอีก มีเพียงคำพูดแค่ว่า “กลับจวน”

        “เพคะ! ” กูเฟยเยี่ยนโน้มกายแสดงความเคารพแล้วตามไปอย่างเชื่อฟัง

        สายตาของเฉิงอี้เฟยจ้องมองไปที่พวกเขาตลอด เมื่อเห็นว่าแพทย์หญิงตัวน้อยไม่เป็นอะไร เขาก็ยิ่งซาบซึ้งใจในตัวของจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าจะเป็นการเผชิญหน้ากับจิ้งหวางที่ตนเองเลื่อมใสศรัทธา ทว่าจิตใจของเขาก็ไม่อาจควบคุมความไม่สบายใจเล็กน้อยได้ เขาคาดหวังให้ระยะเวลาสามเดือนดำเนินผ่านไปอย่างรวดเร็ว!

        ใต้เท้าหนานกงเฝ้ากังวลชุดใบเซียมซีเท็จของวัดต้าฉือมาโดยตลอด เมื่อแน่ใจว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยเสด็จออกไปแล้ว ในที่สุดเขาก็เผยสีหน้าตื่นตระหนกตกใจออกมาราวกับว่าค้นพบความลับอันมโหฬาร สำหรับใต้เท้ากงและข้าราชการหลายท่านนั้นอดใจไม่ไหวที่จะซุบซิบนินทามาสักระยะหนึ่งแล้ว ตั้งแต่ศาลพิจารณาคดีมาจนถึงตรงนี้พวกเขาอัดอั้นมาเป็นเวลานานพอสมควร!

        กูเฟยเยี่ยนก้าวเดินตามแผ่นหลังของจวินจิ่วเฉินไปทางประตูด้านหลังโดยไม่กล้าเข้าใกล้นัก

        จวินจิ่วเฉินขึ้นไปบนเกี้ยวพระที่นั่ง กูเฟยเยี่ยนมีฐานะเป็นแพทย์หญิง เมื่ออยู่ภายในจิ้งหวางฝู่มีฐานะที่สูงกว่าหญิงรับใช้เพียงหนึ่งขั้นเท่านั้น นางทำได้เพียงเดินข้างเกี้ยวพระที่นั่งเช่นเดียวกับเซี่ยเสี่ยวหม่าน

        หญิงสาวเดินอยู่ทางด้านขวาเพียงคนเดียว เซี่ยเสี่ยวหม่านดึงหมางจ้งไปเดินทางด้านซ้ายพลันกระซิบถามหมางจ้งถึงเรื่องราวเมื่อสักครู่นี้ เมื่อสักครู่นี้เขาเห็นถึงปฏิกิริยาตอบสนองของข้าราชการเหล่านั้นกับเหล่าประชาชนแล้ว เขาจึงไม่เชื่อว่าเรื่องราวจะมีความง่ายดายขนาดนั้น

        เมื่อหมางจ้งเอ่ยถึงเรื่องราวของพิษเลือด เซี่ยเสี่ยวหม่านก็ตกตะลึงตาค้าง “นักโทษอู๋สารเลว! กล้ามากไปแล้ว! เช่นนี้แสดงว่าเปิ่นกงกงเข้าใจกูเฟยเยี่ยนผิดไปสินะ”

        เขากำลังรู้สึกผิดที่เมื่อสักครู่นี้ตนเองด่าทอกูเฟยเยี่ยนไปว่าเป็นผู้ที่ชอบสร้างปัญหา ทว่าก็ได้ยินหมางจ้งกระซิบถามกลับมา “เสี่ยวหม่าน ตกลงแล้วเมื่อสักครู่นี้ภายในห้องด้านหลังเกิดอะไรขึ้นกัน? กูเฟยเยี่ยนกรีดร้องทำไม? นางให้ใครออกไป? ไม่ใช่…เตี้ยนเซี่ยใช่ไหม? ”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านไม่เข้าใจ “เจ้าพูดอะไร?”

        หมางจ้งจึงรีบพูดถึงเรื่องราวที่ได้ยินเสียงกรีดร้องภายในศาลพิจารณาคดีออกมา ในคราวนี้เซี่ยเสี่ยวหม่านก็ได้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าภายในห้องด้านหลังเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาหันไปจ้องมองกูเฟยเยี่ยนด้วยความดุร้าย! เขาสามารถคาดการณ์ได้เลยว่าในค่ำคืนนี้เรื่องราวจะถูกแพร่กระจายไปถึงหูของฝ่าบาทอย่างแน่นอน และเช้าวันพรุ่งนี้เรื่องนี้ก็จะแพร่กระจายไปทั่วเมือง!

        เมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบสนองของเซี่ยเสี่ยวหม่าน หมางจ้งก็รับรู้ได้คร่าวๆ แล้ว เขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ข้าบอกตั้งแต่แรกแล้วว่านายเหนือหัวของพวกเราสนใจนาง! เจ้ายังไม่เชื่ออีก! ช่างเถอะๆ ข้าจะบอกเจ้าอีกเรื่องหนึ่ง วันนั้นที่เจ้านายไม่ได้เข้าไปในพระราชวัง พระองค์ไปที่จวนตระกูลเฉิง พระองค์เป็นห่วงนาง! ในวันหลังเจ้าก็กวนโมโหนางให้น้อยๆ หน่อย ไม่อย่างนั้น…เจ้าจักต้องทนทุกข์ทรมานในอนาคตแน่ๆ ! ”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านเกิดโทสะแล้ว “หมางจ้ง เจ้าลืมคุณหนูสามตระกูลหานไปแล้วหรือ? ”

        หญิงสาวธรรมดาทั่วไปไม่กล้ารักใคร่ชื่นชอบจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย อย่างน้อยก็ไม่กล้าแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าชื่นชอบ อย่างมากก็แค่เพ้อฝันว่าจะมีโอกาสได้เข้ามารับใช้ในจิ้งหวางฝู่ แต่ในบรรดาหญิงสาวที่กล้าแสดงออกถึงความชื่นชอบอย่างเปิดเผย คุณหนูสามตระกูลหานนับได้ว่ายอดเยี่ยมที่สุด และเป็นผู้ที่เซี่ยเสี่ยวหม่านกับหมางจ้งเห็นแล้วสบายตาสบายใจมากที่สุด สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเป็นเพียงคนเดียวที่จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยไม่เกิดความรู้สึกไม่พอใจ

        เซี่ยเสี่ยวหม่านคิดมาโดยตลอดว่าหากวันใดวันหนึ่งฝ่าบาททรงยืนกรานที่จะพระราชทานงานอภิเษกสมรส จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยสามารถผลักดันคุณหนูสามตระกูลหานมาบังได้ เพราะถึงอย่างไรภูมิหลังของตระกูลหานก็ไม่ธรรมดาและมีสายเลือดสูงศักดิ์ ฝ่าบาทจะทรงยอมรับได้

        หมางจ้งครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะพลางเอ่ยด้วยความจริงจัง “เดิมพันกันไหม? หนึ่งร้อยเหรียญทองก็พอ! ”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านเชิดหน้าทันที “แม้แต่หนึ่งเหรียญทองก็อย่าได้คิด! ”

        นับตั้งแต่ที่ถูกจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยหักเงินไปครึ่งปี เซี่ยเสี่ยวหม่านก็เลิกเล่นเดิมพันไปเลย

        ทางด้านของกูเฟยเยี่ยนนั้นไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังพูดคุยเรื่องอะไรอยู่ จิตใจที่เป็นกังวลของนางสงบลงเล็กน้อยแล้ว บัดนี้หญิงสาวกำลังคิดทบทวนว่าจะอาศัยเพียงแค่เบาะแสอันน้อยนิดจับตัวจิ้งจอกเฒ่าอย่างไรดี!

        นางลูบไล้ไปที่หวางเป่าติงเบาๆ แม้จะไม่มั่นใจนักว่าหวางเป่าติงจะสามารถช่วยเหลือได้หรือไม่ ทว่านางก็ยังคงคิดที่จะกลับไปลองสักครั้ง