เยว่ชิงเซียน (มาเฟีข้ามภพ) [จบแล้ว]

          การกระทำครั้งนี้ของหลงเทียนสร้างความตระหนกตกใจให้แก่คนผู้หนึ่งที่เข้ามารอหลงเทียนในกระโจมได้สักพักแล้ว แต่คนที่เข้ามาใหม่ไม่ทันได้สังเกตุเห็นเท่านั้นและด้วยหลงเทียนจู่โจมอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วจึงทำให้แม้แต่ชิงเซียนในร่างบุรุษที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ไม่ทันได้สังเกตุเห็นคนผู้นี้เช่นกัน 

".........!!!!"

"!!!!! พวกเจ้า!"

"ท่านอาจารย์!!...."

"....อะ แฮ่ม พวกเจ้าจะกอดกันอีกนานหรือไม่ แล้วส่วนเจ้า! เจ้าศิษย์หน้าตายเจ้าทำเช่นนี้กับปีศาจน้อยของข้าได้อย่างไร ไหนเจ้าบอกรักนางนักหนาแม้จะตายกี่ภพก็จะมีนางแต่เพียงผู้เดียวไหนเลยมาทำเช่นนี้แล้วอีกอย่างคนผู้นี้ก็เป็นบุรุษ ข้าผิดหวังในตัวเจ้ายิ่งนักและต่อไปนี้เจ้าอย่าได้หวังจะได้เข้าใกล้ปีศาจน้อยของข้าอีกเลยข้าจะไม่มีวันให้อภัยเจ้าเด็ดขาดเพราะเจ้าทำให้ศิษย์น้อยๆของข้าเสียใจ! ส่วนเจ้า...เจ้าหนุ่มเจ้าไม่รู้หรอกหรือว่าชายผู้ที่สวมกอดเจ้าเขามีเจ้าของแล้วและที่สำคัญอะไรก็แล้วแต่ที่ที่เป็นของๆนางนางไม่เคยปล่อยให้ใครมาแย่งไปได้ ข้าหล่ะสงสารเจ้ายิ่งนักคงโดนเจ้าหน้าตายนี่หลอกเข้าสินะแต่ข้าอยากจะเตือนเจ้าด้วยที่เจ้าอาจถูกเจ้าหน้าตายนี่ล่อลวงจงออกไปให้ห่างเจ้านี่ซะถ้ายังไม่อยากรับโทสะจากคู่หมั้นของเจ้านี่เพราะนางเป็นคนหวงของๆตนมาก!!"

      ไป๋หานลู่ที่มารอพบลูกศิษย์ตนนั้นได้พบฉากรักที่ตนเองก็ไม่คาดคิด และอีกอย่างก่อนที่เขาจะมาถึงเขาได้ส่งข้อความให้ปีศาจน้อยของเขาแล้วและคิดว่าอีกไม่นานนางคงมาถึงหากนางมาพบเจอเรื่องนี้เข้าหล่ะก็เจ้าหน้าตายนี่เละเป็นอ๊วกสุนัขเป็นแน่.....

       ด้วยไป๋หานลู่หรือหมอเทวดาได้ลงมาจากเขาที่เป็นที่ตั้งของสำนักจันทราโลหิตด้วยเนื่องจากต้องมาแจ้งข่าวบางอย่างแก่ศิษย์ทั้งสอง และเขาก็ส่งข้อความไปให้ชิงเซียนให้มาพบตนที่ค่ายอพยพนี้แล้วเพื่อให้ง่ายและสะดวกต่อหลงเทียนที่อาจจะไม่มีเวลา แต่ต้องมาพบเจอเรื่องที่ชวนขวัญอ่อนนอนผวา จนเสียความสุขุมเขาไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าศิษย์หน้าตายของเขาจะมีด้านมืดเช่นนี้ และเขาก็รู้ว่าชิงเซียนนางก็รู้แล้วว่าหลงเทียนเป็นคู่หมั้นและหากนางมาเห็นฉากที่เขาเห็นหล่ะก็.....เละ!...เละแน่ๆ 

      ส่วนทั้งสองคนที่กอดกันอยู่นั้นแต่จะกล่าวว่าทั้งสองกอดกันก็ไม่ถูกเสียทีเดียวเพราะมีเพียงหลงเทียนเท่านั้นที่โอบกอดร่างแข็งทื่อนั้นอยู่ พอทั้งสองได้ยินเสียงบุคคลที่สามจึงรีบหันไปตามเสียงนั้นทันทีถึงจะตกใจอยู่บ้างแต่หลงเทียนก็ได้หาคลายอ้อมกอดนั้นไม่!.....

".........."

"เอ่อ.....ท่านอาจารย์ท่านมาถึงเมื่อใดขอรับแล้วเอ่อ....ท่านอย่าได้กล่าวเช่นนั้นนะขอรับข้ารักนางแต่เพียงผู้เดียวและข้ายังคงยืนกรานคำพูดเดิมแล้วข้าก็ไม่เคยคิดที่จะรักใคร่ใครนอกจากนาง..."หลงเทียนกล่าวขึ้นมาทันทีหลังจากได้ยินผู้เป็นอาจารย์กล่าวจบ และเขายังสัมผัสได้ว่าคนในอ้อมกอดแข็งค้างหนักกว่าเดิมเสียอีก

      แต่ก่อนที่หานลู่จะได้กล่าวโต้ตอบ ร่างหนาที่เคยโอบกอดบุรุษร่างเล็กกับปลิวลอยละลิ่วไปกระแทกกับม่านอักขระป้องกันที่หลงเทียนกลางไว้พร้อมกับร่างหนาลงไปนอนกองกับพื้นทันทีที่ชิงเซียนนางได้สติ และสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ทำให้ผู้อยู่ในเหตุการณ์อย่างหานลู่อ้าปากค้างตกใจเป็นอย่างมาก เพราะเขาไม่คิดว่าบุรุษร่างเล็กที่ดูไม่น่าจะมีแรงมากมายเช่นนี้ 

      โดยก่อนหน้าจะเกิดเหตุการณ์ดังกล่าวพอชิงเซียนได้สตินางก็ใช้ฝ่าเท้าประทับลงบนยอดอกของร่างหนาอย่างแรง และที่สำคัญไม่แม้แต่จะใช้ปราณเสริมแต่กับส่งร่างบุรุษที่มีร่างหนากว่าอีกทั้งเป็นผู้ฝึกยุทธระดับจุติเซียนขั้นสูงลอยไปได้อย่างกับร่างนั้นเบาเสมือนปุยนุ่น! 

ไป๋หานลู่ที่เห็นดังนั้นก็ได้แต่คิดในใจว่าบุรุษผู้นี้แม้ร่างกายจะดูบางกว่าบุรุษทั่วไปแต่กลับแข็งแกร่งจนน่าหวาดหวัน มิหนำซ้ำชายผู้นี้ตอนออกแรงถีบส่งชินอ๋องแห่งแคว้นหยางได้หน้าตาเฉยทั้งยังไม่มีความเกรงกลัวอาญาเลยแม้แต่น้อยทั้งที่เจ้าศิษย์หน้าตายของเขาเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ที่มีตำแหน่งชินอ๋องคล้ำคออยู่และยังมีฐานะเป็นพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันอีกด้วย....แต่ทุกความคิดก็หยุดลงด้วยบุรุษที่ตนกำลังนินทาในใจ.....

"ศิษคารวะท่านอาจารย์ ส่วนท่านอย่าได้ทำเช่นนี้อีกมิเช่นนั้นจะมิใช่เพียงแค่นี้ที่จะได้รับและอีกอย่างแม้ไม่มีผู้คนหรือไม่มีใครรู้ว่าข้าเป็นใครแต่ท่านก็รู้อยู่เต็มอก ท่านควรที่จะให้เกียรติข้าบ้างหรือท่านคิดว่าข้าไม่มีค่าพอที่จะได้รับเกียรตินั้น?....."ที่ข้ากล่าวไปหาได้โกธรหรืออะไรกับเขาทั้งนั้นเพียงกล่าวเพื่อกลบเกลื่อนเท่านั้นเพราะตอนนี้ไอ้หัวใจไม่รักดีมันเต้นแรงมากตั้งแต่ได้ยินที่ท่านอาจารย์กล่าวแถมเจ้าคนหน้าตายยังตอบรับอย่างหนักแน่นนั่นอีก น่าอายยิ่งนัก!

"เอ๋?....ข้าไม่รู้จักเจ้าแล้วอีกอย่างข้ามีศิษย์เพียงสองคนเท่านั้นหาได้มีเจ....."แต่ก่อนที่หานลู่จะกล่าวจบชิงเซียนนางก็คืนร่างเป็นสตรีอยู่ครู่เดียวแล้วก็กลับไปเป็นเหิงเยว่เช่นเดิม

"แค่ก แค่ก เห็นหรือไม่ขอรับว่าข้ามีแต่นางเพียงผู้เดียวเท่านั้น...และเจ้าก็คู่ควรที่จะได้รับเกียรตินั้นเพียงแต่ว่า....พี่คิดถึงเจ้ามากไปจึง...จึงลืมตัว...."หลงเทียนที่ลุกยืนขึ้นได้ก็ไอนิดหน่อยแล้วกล่าวออกไปและตนก็ไม่ได้โกธรที่นางทำกับตนเช่นนี้เป็นเพราะตนเองที่ล่วงเกินนางก่อน และออกจะพอใจกับปฏิกิริยานี้ของนางเสียด้วยซ้ำไปไหนจะหน้าแดงๆนั้นอีก แต่ก็ถูกของนางว่าเขาควรจะให้เกียรตินางมากกว่านี้แม้ไร้ผู้คนก็ตามที....แต่ก็นะถือเสียว่าลงโทษที่นางทำให้เขาต้องรอเสียนาน....

"พวกเจ้ากำลังเล่นอันใดกัน? อธิบายมาเดี๋ยวนี้...."จากนั้นทั้งสามก็มานั่งที่เก้าอี้และหลงเทียนและชิงเซียนก็อธิยายเรื่องต่างๆให้ผู้เป็นอาจารย์ฟังรวมถึงตอนนี้ชิงเซียนนางจัดตั้งสำนักขึ้นเป็นของตัวเองอีกด้วย

"มิน่าหล่ะถึงมีข่าวว่าคนของจวนเยว่หายตัวไปอย่างลึกลับ ดีที่เซียนเออร์ให้เจ้าหยกสื่อสารกับข้าไว้"

"เเล้วที่ท่านอาจารย์มาพบพวกเรามีอันใดหรือเจ้าคะ หรือสำนักมีปัญหาเจ้าคะ?"

"เปล่าหรอกไม่ได้มีปัญหาอันใดทั้งนั้นตอนนี้ข้าและผู้อาวุโสในสำนักได้ตกลงกันแล้วว่าพวกเราจะกลับเข้ายุทธภพอีกครั้งและทางเราก็ตอบรับเข้าร่วมการแข่งขันประลองยุทธในอีกหกเดือนข้างหน้าและสถานที่ในการจัดการแข่งคือที่ทวีปมังกรคำรามของเรา ทุกสำนักของแต่ละทวีปจะมารวมตัวกันที่ทวีปมังกรคำรามนี้และพวกเจ้าต้องเข้าร่วมการแข่งขันเพราะเจ้าทั้งสองเป็นศิษย์หลักและศิษย์สายตรงของสำนักจันทราโลหิต แล้วเจ้าจะทำอย่างไรเซียนเออร์หากเจ้าว่าเจ้ามีสำนักเป็นของตัวเองแล้ว ถึงแม้พึ่งจะจัดตั้งสำนักแต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเหล่าสภายุทธภพไปได้ไม่นานคงมีเทียบเชิญส่งมาถึงสำนักของเจ้าเป็นแน่...."หานลู่ไม่ได้ติดใจอะไรกับการที่ศิษย์ของเขาจะเปิดสำนักเป็นของตัวเองเพราะนางเคยบอกไว้แล้วว่าจะไม่รับตำแหน่งในสำนักและหากต้องการยกตำแหน่งเจ้าสำนักจันทราโลหิตให้ตัดนางไปได้เลยนางจะทำเพียงสนับสนุนอยู่ข้างหลังเพียงเท่านั้น และตอนนี้ตำแหน่งว่าที่เจ้าสำนักก็คือหลงเทียนและเขาคิดว่าอีกไม่นานคงได้ส่งมอบตำแหน่งแล้วเพราะมันใกล้ถึงเวลาของเขาเต็มทีแล้ว

"ท่านไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ ไม่เคยมีใครเคยเห็นใบหน้าเจ้าสำนักภูติสวรรค์อยู่แล้วจึงสามารถให้ใครไปแทนก็ได้เพียงกินยาแปลงโฉมที่ข้าปรุงขึ้นก็พอ ข้าคิดว่าไม่ฮุ่ยหลงก็จินเฟิ่งสวมรอยเป็นเจ้าสำนักก็ไม่มีใครรู้หรอกเจ้าคะ อีกอย่างสำนักของข้าก็ต่างปกปิดหน้าตาอยู่แล้วด้วยเจ้าค่ะ"

"ดี...เช่นนั้นข้าก็จะได้ไม่ต้องกังวล เช่นนั้นอีกสามเดือนเจอกันข้าต้องกลับไปที่สำนักเพื่อเตรียมพิธียืนยันตัวตนของพวกเจ้า และจัดการเรื่องภายในนิดหน่อย พวกเจ้าจากนี้อีกสามเดือนจงกลับไปที่สำนักเพื่อเข้าพิธีและต้องอยู่ภายในสำนักเป็นเวลาอีกสามเดือนเพื่อฝึกปรือแม้จะไม่จำเป็นแต่ก็ต้องทำ พอครบกำหนดการเราจะเดินทางมาที่นี่อีกครั้งพร้อมคนในสำนัก จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยหล่ะโดยเฉพาะเจ้าปีศาจน้อยและข้าก็ภูมิใจในตัวพวกเจ้ายิ่งนักเพียงเวลาไม่ถึงปีพวกเจ้าก็สามารถข้ามเขตแดนมนุษย์สู่เขตแดนเซียนได้ประเสริฐยิ่งนักข้าได้ตัวอันใดมาเป็นศิษย์กัน...เฮ้อ...."

"ต้องขอบคุณเซียนน้อยขอรับหากไม่ได้มิติฝึกและโอสถของนางข้าคงไม่ได้มาถึงจุดนี้ได้ขอรับ"หลงเทียนกล่าวด้วยจิตใจที่แจ่มใสและมีความสุขที่เต็มเปี่ยม

"หึ....ดีแล้ว...พวกเจ้าเป็นคู่กันหากส่งเสริมกันได้ย่อมเป็นเรื่องที่ดี อะไรที่ผ่านไปแล้วก็อย่าได้เอามาใส่ใจเลยมันเป็นเพียงอดีตหากพวกเจ้าทำวันนี้และวันต่อๆไปให้มีความสุขและเชื่อมั่นในตัวของคนที่รักแล้ว สิ่งอื่นใดก็มาทำร้ายความรักของพวกเจ้าได้ไม่ และอีกอย่างที่ข้าจะเตือนเจ้าหลงเทียน หากเจ้าอยากได้คนที่รักเจ้าจนหมดหัวใจเช่นเดิมคืนกลับมาควรพูดซะบ้างบอกความรู้สึกบ้างหากเจ้ายังคงเป็นดังเดิมที่ผ่านมาอย่างวันวานแม้แต่ความใส่ใจเจ้าก็จะไม่ได้จากนาง...ใช่หรือไม่เทพธิดาเยว่ชิง...หึหึหึ..."หลังจากที่ทั้งสองได้ยินที่หานลู่กล่าวคนที่ตกใจมากที่สุดคือหลงเทียน

 "เจ้าค่ะท่านอาจารย์....หึหึ"ข้าที่พอจะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างก็ตอบไปเช่นนั้นแม้จะแปลกใจที่ท่านอาจารย์รู้ได้อย่างไรก็ตามที

"ทั้งสองหมายความว่าอย่างไร แล้ว...แล้วเจ้าจำได้แล้วรึเซียนน้อย"หลงเทียนแม้จะตกใจแต่ก็ดีใจและเริ่มมีความหวังขึ้นที่นางอันเป็นที่รักจะจำตนได้แต่ก็อดที่จะกังวลไม่ได้เช่น ในเรื่องที่ผ่านมาและตนก็ยังไม่ได้อธิบายหรือปรับความเข้าใจกันต้องมาเกิดใหม่เสียก่อน ส่วนด้านชิงเซียนเห็นสีหน้าที่กังวลก็พอเข้าใจเพราะนางก็พอจับใจความภาพที่นางเห็นในหัวได้ว่าเหตุหลงเทียนถึงแสดงสีหน้าเช่นนั้นออกมา....

"ท่านไม่ต้องห่วงหรือกังวลไปหรอกเจ้าคะ อะไรที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไปแต่....ถ้าหากปัจจุบันมันยังเป็นเช่นเดิมแม้ท่านจะไม่ได้ทำอันใดผิดแต่ท่านก็ไม่เคยแก้ตัวหากยังคงเป็นเช่นนั้นข้าว่าท่านก็อย่าได้มายุ่งกับข้าเลย เพราะหลังจากที่ข้าเกิดใหม่มันทำให้ข้าเป็นคนหวงของมาก! เข้าใจหรือไม่เจ้าคะ"

"เข้าใจแล้ว.....แต่ข้าอยากยืนยันอีกครั้งชีวิตของข้าเป็นของเจ้าเพียงเท่านั้นแม้จะเกิดกี่ภพชาติข้าก็จะรักเพียงแต่เจ้าปีศาจน้อยของข้า...."หลงเทียนถือโอกาสนั้นกอดชิงเซียนอีกครั้งพร้อมทั้งจุมพิตที่กลุ่มผมนุ่มรื่นแบบเนียนๆ

"เจ้าศิษย์หน้าตายหากเจ้าจะทำอันใดก็ควรจะไว้หน้าข้าผู้เป็นอาจารย์ของเจ้าด้วย ข้ายังยืนอยู่ตรงนี้จะทำอันใดนึกถึงใจคนไร้คู่อย่างข้าบ้าง งั้นข้าไม่ขัดจังหวะพวกเจ้าแล้วข้าไปหล่ะอีกสามเดือนเจอกัน.....พรึบ"คำกล่าวของหานลู่ราวกับเป็นการทิ้งระเบิดและเรียกสติของชิงเซียน จากนั้นร่างหนาก็ได้รับฝ่าเท้าน้อยๆไปกินอีกรอบเพื่อแก้ความเขินอายของนาง

      หลังจากชิงเซียนได้มอบความรัก(ฝ่าเท้า)คืนให้หลงเทียนชิงเซียนในร่างเหิงเยว่ก็หายไปจากตรงนั้นทันที ทิ้งไว้เพียงร่างหนาที่นอนหัวเราะชอบใจอยู่บนพื้นภายในกระโจมคนเดียวอย่างพออกพอใจ....

"ในเมื่อพี่ได้เจ้าคืนมาพร้อมรอยรักแล้ว ต่อไปเจ้าจงรอรับความรักจากพี่ได้เลยปีศาจน้อยของพี่....หึหึ..."หลงเทียนไม่วายส่งข้อความผ่านลมปราณไปหาชิงเซียนและสิ่งที่ตอบกับมาคือ

"ไอ้บ้า! ไอ้หน้าปลาตาย!!"

ฮ่าๆๆๆๆๆๆ~~~~~