ตอนที่15
"หญิงงามทั้งหลายต่างแตกตื่นรีบวิ่งมาชมความงามของบุรุษทั้งสี่"
หญิงงาม: นายท่านช่างรูปงามกันสะเหลือเกินตายอีกกี่ภพกี่ชาติกันนะจะพบเจอแบบนี้
สือเฟิง: แม่นางพวกเ้าก็พูดเกินไป
"ฮ่า ฮ่าเสียงหัวเราะของสือเฟิงนั้นแสดงออกชัดเจนว่าทั้งสี่คนนั้นหล่อเหลาเป็อย่างมาก ฮ่า ฮ่า"
ชิวตันเฟิง: พวกข้าต่างก็มาชื่นชมความงามของพวกเ้าเช่นกัน
หญิงงาม: นายท่านช่างปากหวานจริง จริง
ลู่ฉาง: แม่นางข้าได้ยินมาว่าที่นี่มีสาวงามและงามที่สุดอยู่ท่านหนึ่งแม่นางท่านเรียกแม่นางผู้นั้นมาพบพวกข้าได้หรือไม่
หญิงงาม: แม๋นายท่านไม่สนใจพวกข้าเลยหรือ
"เชอะ"
หญิงงาม: รูอี้มีแขกอยากพบเ้า
"แม่นางรูอี้ในชาติภพนี้นางคือหญิงงามและงามที่สุดในเมืองหลวงไม่เพียงแต่งามอย่างเดียวทั้งฉลาดทั้งเก่งและดียันชาติตระกูลอีกด้วยยังเป็ลูกสาวขุนนางที่มีอำนาจอีกต่างหากแต่นางชอบมาอยู่ที่หอนางโลมเพราะนางเป็เ้าของหอนางโลมนั่นเองและชายต่างแคว้นต่างต้องตาต้องใจและเป็ที่หมายปองของชายหนุ่มมากหน้าหลายตาอีกด้วย"
รูอี้: บอกพวกเขาไปว่าข้ายังไม่ว่าง
หญิงงาม: แต่ข้าว่าท่านไปดูเองเถอะบุรุษที่อยากพบเ้านั้นรูปงามเหลือเกินข้าไม่เคยเจอบุรุษรูปงามเช่นนี้มาก่อน
รูอี้: ใครกันนะอยากพบข้า ข้าอยากจะรู้แล้วสิพวกท่านเป็ใครกัน
ลู่ฉาง: พวกเ้าว่าที่นี่เป็ไงข้ามาบ่อยแต่พวกนางไม่รู้จักข้าเพราะข้ามาแต่ละครั้งข้าปลอมตัวมาไม่อย่างงั้นข้าคงหนีออกจากวังไม่ได้
โจโฉ: เ้านี่นะ
ลู่ฉาง: เออน่า.....
รูอี้: ใครกันอยากพบข้า
"แม่นางรูอี้เดินออกมาจากประตูด้านหลังทุกสายตาต่างจับจ้องมองไปที่นาง การร่ายรำที่งดงามพลิ้ว อ่อนโยน ทุกคนต่างตาค้างกันไปเป็แถว หลังจากการแสดงของแม่นางรูอี้จบลงนางก็เดินตรงมายังโต๊ะที่ลู่ฉาง โจโฉ สือเฟิง ชิวตันเฟิง นั่ง "
รูอี้: นายท่านอยากพบข้ามีเื่อันใด
ลู่ฉาง: ข้าได้ยินมาว่าหอนางโลมที่นี่มีหญิงงามมากมายและมีอีกคนที่โดดเด่นและไม่เหมือนใครพวกข้าเลยอยากรู้ว่าแม่นางผู้นั้นงดงามสมคำร่ำลือหรือไม่
รูอี้: แม๋นายท่านช่างปากหวานเหลือเกิน
"หลังจากนั้นสายตารูอี้มองไปเห็นโจโฉโดยไม่สามารถละสายตาจากโจโฉได้เลย"
รูอี้: ข้าอยากถามท่าน ท่านมีนามว่าอะไร
โจโฉ: ข้าโจโฉ
ลู่ฉาง: ส่วนข้าลู่ฉาง
รูอี้: ข้าไม่ได้ถามท่านข้าถามโจโฉ
"ไอ ไอ อะแฮ่ม"
สือเฟิง: แม๋แม่นางพวกข้ามาด้วยกันท่านจะสนใจแต่สหายข้าไม่ได้นะ
รูอี้: ทำไมล่ะเ้าค่ะรูอี้ต้องตาต้องใจท่านบ้างหรือไม่
โจโฉ: เออ คือข้า เออ
ชิวตันเฟิง: มา มาข้ารินให้สักจอก
ลู่ฉาง: มาให้ข้า
" ทุกคนต่างมีสาวงามมานั่งรายล้อมมากมาย
ลู่ฉาง: ไม่เมาไม่กลับไม่เมาไม่เลิกรา
โจโฉ: พวกเ้าให้มันน้อย น้อยหน่อยมีสติกันบ้างสิ
ชิวตันเฟิง: ข้าตื่นตาตื่นใจเป็อย่างมาก
ลู่ฉาง: เต็มที่ เต็มที่"
"แต่แม่นางรูอี้ก็ยังนั่งอยู่ข้างโจโฉไม่ไปไหน"
รูอี้: พวกท่านมาจากที่ใดกันข้าไม่เคยเห็นพวกท่านมาก่อน
สือเฟิง: พวกข้าไม่ใช่คนของเมืองนี้
โจโฉ: อะแฮ่ม!
ลู่ฉาง: เอาเป็ว่าพวกข้ามาเที่ยวดังนั้นข้าไม่้าพูดสิ่งที่พวกเ้าไม่ควรรู้
รูอี้: เอาล่ะข้าจะไม่ถามพวกท่านอีก ข้าขอตัวสักประเดี๋ยว
หญิงงาม: รูอี้เ้าเป็อะไรไป
รูอี้: ข้าพบเจอคนที่ข้าชอบแล้ว นายท่านโจโฉช่างโดนใจข้าเหลือเกิน
หญิงงาม: รูอี้แขกที่มาแต่ล่ะคนข้าไม่เคยเห็นว่าเ้าจะชอบขนาดนี้
"หลังจากนั้นรูอี้จัดเสื้อผ้าของตนเองให้ดูดีก่อนออกมาพบโจโฉอีกครั้ง"
รูอี้: ท่านไม่สนใจข้าบ้างเลยรึที่นี่มีแต่ชายหนุ่มหมายปองข้าทั้งนั้น
โจโฉ: ไม่ข้าไม่ได้สนใจเ้า
ลู่ฉาง: โจโฉเ้าควรพูดกับนางให้มันดี ดีหน่อยนางดูแลเอาใจใส่เ้าถึงเพียงนี้
โจโฉ: พอเถอะพวกเ้าจะกลับกันได้หรือยัง
ชิวตันเฟิง: เดี๋ยวสิเ้าเป็อะไรไป
โจโฉ: ข้าไม่ชอบดื่ม
ลู่ฉาง: ข้าแค่อยากให้เ้าเปิดหูเปิดตาเ้าอย่าได้ตำนิชิวตันเฟิงเลย
โจโฉ: ข้าว่าเ้าเมาแล้ว
"ทั้งสี่คนกำลังเดินกลับจากหอนางโลมเดินโซเซไม่มองทางทุกคนต่างเมามาย ยกเว้นโจโฉ"
ลู่ฉาง: เดี๋ยว อย่าพึ่งไปรอข้าอวกเสร็จก่อนพวกเ้าอย่าพึ่งไป
"ชิวตันเฟิงกอดคอสือเฟิงเดินร้องเพลงไปตามท้องถนนส่วนลู่ฉางโจโฉคอยประคองเดินกลับ"
ลู่ฉาง: ฮ่า ฮ่า วันนี้ข้าสนุกเหลือเกินไม่เคยสนุกเช่นนี้มาก่อน
โจโฉ: ลู่ฉางเ้าเงียบ เงียบหน่อยได้ไหมพวกเ้าก็ด้วยเสียงดังแบบนี้มีหวังทหารได้มาตามไล่จับพวกเ้าเป็แน่
"ลู่ฉางด้วยความที่เมาและดื่มไปมากใกล้จะถึงวังอยู่แล้วเชียวดันอวกใส่เสื้อโจโฉ"
โจโฉ: นี่เ้า!! จริง จริงเลยใกล้จะถึงวังอยู่แล้วเชียวอดไว้หน่อยก็ไม่ได้ เสื้อข้าเลอะหมดแล้วพอกันที
"โจโฉแบกสหายเข้าเรือนท่านแม่ทัพทีละคน "
โจโฉ: ทำไมพวกเ้าต้องให้ข้าลำบากด้วยนะ เมาแล้วข้ายังต้องแบกพวกเ้าเข้านอนอีก
"หลังจากแบกทั้งสามเข้าเรือนนอนโจโฉได้เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าตนเอง และเช็ดหน้าให้ลู่ฉางโจโฉประคองลู่ฉางเอ็นนอนจับขาทั้งสองข้างขึ้นเตียงนอนดี ดี อีกทั้งยังห่มผ้าให้ ลู่ฉางอีกต่างหาก โจโฉนั่งลงข้าง ข้างเตียงนอนลู่ฉางด้วยอาการที่เหนื่อยล้า"
โจโฉ: จะกินให้เมากันทำไมนะกินแล้วพวกเ้าก็เป็เช่นนี้กัน เฮ้ย!!
"และโจโฉก็หันหน้าไปมองลู่ฉาง ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย จากนั้นโจโฉก็พิงเตียงที่ลู่ฉางนอนหลับอยู่อย่างนั้นจนเช้า"
ลู่ฉาง: โจโฉ โจโฉ ตื่น ตื่นเช้าแล้ว
โจโฉ: นี้เ้าตื่นั้แ่เมื่อไหร่
ลู่ฉาง: ตื่นก่อนเ้าก็แล้วกัน นี้เ้านั่งหลับอยู่ตรงนี้ั้แ่เมื่อคืนเลยหรือ นี่ข้ามานอนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
โจโฉ: ก็เ้าเมาสะเหมือนคนบ้าจะให้ข้าแบกเ้ากลับวังหรือไงแค่ลำพักแบกเ้าเข้ามาในเรือนนอนข้าก็เหนื่อยพออยู่แล้วยัง จะมีสือเฟิง และชิวตันเฟิงอีก พอกันทีถ้าพวกเ้าไปหอนางโลมอีกข้าขอบายข้าจะไม่ไปกับพวกเ้า
ลู่ฉาง: ข้าไม่เชื่อยังไงเ้าก็ตามพวกข้ามาอยู่ดีเ้าไม่ต้องมาปากแข็ง
โจโฉ: อะไรของเ้าพอเลยไม่ต้องพูด
"หลังจากนั้นโจโฉลุกขึ้นยืนก้าวเดินออกจากห้องไปล้างหน้าล้างตาทำโจ๊กร้อน ร้อนมาให้สหายทั้งสามได้ทาน"
โจโฉ: พอเลยพวกเ้าทั้งสามคนเลิกสร้างความลำบากให้ข้า ต่อไปข้าจะไม่ไปกับพวกเ้าแล้ว
ชิวตันเฟิง: อะไรกันเ้าเป็อะไรบ่นพวกข้าแต่เช้าจนขี้หูพวกข้าเต้นระบำไปหมด
นางกำนัลหลวง: องค์ชายแม่นางรูอี้ขอเข้าเฝ้า
ลู่ฉาง: นางมาทำไมกัน
นางกำนัลหลวง: เชิญแม่นางรูอี้
รูอี้: หม่อมฉันนำขนมดอกจันมาถวายองค์ชายเพฮ่า
ลู่ฉาง: เหตุใดแม่นางยังต้องลำบากเดินเหินมาถึงที่นี่
รูอี้: หม่อมฉันอยากพบโจโฉเพฮ่าหม่อมฉันคิดว่าโชคชะตาทำให้หม่อมฉันและโจโฉมาพบกันแล้วเพฮ่า
"ลู่ฉางพูดเบา เบาไม่ให้แม่นางรูอี้ได้ยิน"
ลู่ฉาง: โจโฉเ้านิเสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะ เ้าไปเรียกโจโฉมาพบแม่นางรูอี้
นางกำนัลหลวง: เ้าค่ะองค์ชาย
โจโฉ: แม่นางรูอี้มีเหตุอันใดถึงต้องลำบากมาถึงเรือนท่านแม่ทัพ
รูอี้: เอ่อ เอ่อข้าอยากพบท่าน ข้านำขนมดอกจันมาให้ท่านลองชิมดูไหมเ้าค่ะลองชิมดูสักชิ้น
ลู่ฉาง: อะแฮ่ม ไอ ไอ แอะ แฮ่!!!
โจโฉ: อะไรติดคอเ้า
ลู่ฉาง: ข้าคิดว่าน่าจะเป็ขนมดอกจันที่แม่นางรูอี้นำมามันทำให้ข้ากลืนไม่ลงเลยติดคอข้า
รูอี้: องค์ชายถ้าคิดว่าติดคอองค์ชายก็ควรหยุดทานนะเพฮ่า
ลู่ฉาง: แม่นางรูอี้เ้าปากคอเราะร้ายไม่เบาเลยนะ
รูอี้: หม่อมฉันก็เป็แบบนี้แหละเพฮ่าถ้าพระองค์พึงพอใจในตัวหม่อมฉันละก็หม่อมฉันมาเป็บ่าวรับใช้ให้องค์ชายที่วังดีไหมล่ะเพฮ่า
ลู่ฉาง: เกรงใจ เกรงใจข้าไม่รบกวนแม่นางรูอี้แค่นี้นางกำนัลก็เต็มวังของข้าแล้ว
รูอี้: โจโฉข้าอยากมาเยี่ยมท่านบ่อย บ่อยไว้ท่านว่าง ไปพบข้าที่หอนางโลมได้ทุกเมื่อ หม่อมฉันทูนลาองค์ชาย
"เชิญแม่นางรูอี้...."
รูอี้: คนอะไรหล่อเหลือเกิน
หญิงงาม: รูอี้เ้าไปที่ใดมากลับมาสะสายเชียว
รูอี้: ข้า ฮ่า ฮ่า
หญิงงาม: เ้าแอบไปหาชายหนุ่มมารึ
รูอี้: ฮ่า ฮ่า เปล่าสักหน่อย
"รูอี้พูดในใจ"
รูอี้: นางคนนี้เดี๋ยวเถอะเ้าจะรู้ทันข้าไปสะทุกเื่ไม่ได้นะ ฮ่า ฮ่า ข้าหวังว่าแผนของข้าจะสำเร็จ
ลู่ฉาง: โจโฉแม่นางรูอี้นำขนมดอกจันมาให้เ้า เ้าจะไม่ชิมสักหน่อยรึ
โจโฉ: ข้าไม่ชอบทานขนมหวานเชิญเ้าเถอะ
ลู่ฉาง: เ้าไม่กินงั้นข้ากินนะ
โจโฉ: เอานิ!!! ข้ายกให้เ้าทั้งหมดกินให้หมดไม่หมดห้ามหยุดกิน
ลู่ฉาง: นี่เ้าเป็อะไรไป ปากคอเราะร้ายจริง จริงทำไมเ้าต้องชวนข้าทะเลาะตลอดเวลาด้วยนะ เฮ้ย!!! ข้าเห็นแม่นางรูอี้อยากพบเ้าข้าก็แค่เชิญนางเข้ามาเ้าทำไมเ้าต้องไม่พอใจ น้อยแน่เดี๋ยวเถอะข้าจะแกล้งให้ขำไม่ออกเลยคอยดูสิ
"แค่คิดภาพความคิดอันเลวร้ายของลู่ฉางก็เกิดขึ้นภายในหัว และหัวเราะออกมา
โจโฉ: เ้าเป็บ้าไปแล้วหรือไง อยู่เฉย เฉยก็หัวเราะเ้ากินยาสมุนไพรผิดสูตรหรือไง
ลู่ฉาง: ใช่ข้ากินยาผิดสูตร
"หลังจากนั้นลู่ฉางก็แอบกลับวังอย่างเงียบ เงียบโดยไม่ให้ทหารสงสัย"
"โปรดติดตามตอนต่อไป......
1K
