ย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน

บทที่35 สำนักพิมพ์เทพท่องนภา
"ขออนุญาตครับ"บิลที่ตอนนี้มาถึงโรงเรียนช้าไปเล็กน้อยจึงทำให้คาบเรียนเริ่มขึ้นแล้ว"เข้ามาสิ"ครูที่มาสอนนั้นไม่ได้ว่าบิลแต่อย่างใดเพราะได้รู้ถึงความอัจฉริยะของบิลแล้วหากบิลต้องการสอบเลื่อนระดับชั้นหรือสอบจบการศึกษาไปเลยก็ยังได้หากต้องการ"ขอบคุณครับ"บิลขอบคุณอย่างสุภาพก่อนที่จะเดินไปยังที่นั่งของตนอย่างไม่รีบร้อน"นี่แกบิลหล่อขึ้นมากจริงแถมยังดูน่ารักขึ้นอีก"เด็กสาวในห้องมองดูกิริยาท่าทางที่สุภาพของบิลแล้วอดที่จะกล่าวซุบซิบกันไม่ได้เพราะมันดูดีมากยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกแปลกในหัวใจ"ใช่แต่ก็ช่างเถอะยังไงก็แค่ไอ้บิล!นั่นแหละ"เด็กสาวอีกคนพูดท่าทางหมิ่นบิลอย่างเห็นได้ชัดนั่นก็เป็นเพราะบิลไม่รวยนั่นแหละ...."กลับกันเถอะ"บิลขึ้นจับมือน้องสาวตัวแสบพลางลากขึ้นรถประจำทางไปในตอนนี้บิลต้องการเขียนนิยายต่อเนื่องจากผู้อ่านของเขาโอดครวญราวกับคนขาดยาเสพติดก็ไม่ปานมันทำให้บิลอดนึกสงสารพวกเขาไม่ได้เขาเป็นคนกระตุ้นความอยากแล้วจะให้ทิ้งพวกเขาให้อดตายได้อย่างไรไม่งั้นอาจจะบาปได้....รถประจำทางได้แล่นออกมาได้ประมาณชั่วครู่หนึ่งบิลก็เอามือลูบหัวมิ้วน้อยก่อนที่จะหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ"ตัวแสบ..โตขึ้นอยากเป็นอะไรงั้นหรอ?....นักร้องหรือเปล่า?"บิลกล่าวถามออกมาสายตาก็คอยมองดูผู้คนมากมายตามถนนที่ผ่านไป"อืม!..หนูอยากเป็นนักร้อง...แต่ว่า...มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก..."มันก็เป็นดั่งที่มิ้วน้อยกล่าวมาชีวิตไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะตามความฝันให้ได้ในทันทีตัวอย่างที่ดีก็คงจะเป็นเขาที่ขนาดว่ามีระบบวิเศษคอยสนับสนุนมันก็ไม่ใช่เรื่องงานที่จะทำให้ความฝันสำเร็จได้ภายในวันสองวันระบบมันแค่ช่วยให้คนผู้หนึ่งค่อยๆพัฒนาตนเองจนเก่งขึ้นก็เพียงเท่านั้นบิลเองก็อยากจะกลับไปเป็นนักร้องเช่นกันและเป็นเพลงhiphopที่เขาชอบมันเอามากๆเมื่อชาติก่อนแต่ก็อย่างว่าเครื่องไม้เครื่องมือของบิลมันยังไม่ได้พร้อมเสียเท่าไหร่นักการจะผลิตผลงานที่ดีออกมานั้นมันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยสิ่งสำคัญกับบิลในตอนนี้คือการเงินที่ต้องมีให้ใช้สอยและมันก็มีทางออกอยู่สำหรับบิลนั่นคือการเขียนนิยายหรือไม่ก็แปลนิยายต่างประเทศเพียงแต่ว่าบิลในตอนนี้ยังไม่ได้สนใจนิยายของนักเขียนคนอื่นใดเป็นพิเศษเลยการที่จะให้ผู้ที่ไม่อินกับเนื้อหานิยายไปแปลบทความนั้นออกมามันคงจะเป็นอะไรที่ไม่สวยงามเลยงานจะออกมาราวกับว่าอาหารที่ปรุงรสไม่เพียงพอถึงแม้จะพอกินได้แต่ก็ไม่ได้ทำให้ผู้กินรู้สึกดีเลยมันจะมีแต่ความเฉยชาในการรับรสชาติของอาหารนั้นและไม่นานก็จะเบื่อไปแล้วทิ้งให้อาหารที่เหลือลงถังขยะอย่างน่าเสียดายหลักของการสร้างผลงานอย่างเช่นนิยายนั้นหากจะเปรียบเทียบมันก็เหมือนกับว่าตัวผู้เขียนนั้นจำเป็นต้องเล่นบทบาทผู้ที่เป็นพระเจ้าผู้สร้างโลกแต่ว่าพระเจ้าผู้สร้างโลกแห่งนิยายนี้ไม่ได้ทำแค่ดีดนิ้วหรือนึกคิดก็สามารถสร้างทุกอย่างได้รายละเอียดที่สำคัญทุกอย่างก็ต้องถูกสร้างขึ้นและบอกเล่าผ่านปากกาหนึ่งแท่งผ่านคีย์บอร์ดหนึ่งคีย์บอร์ดไม่ว่าจะเป็นด้านลักษณ์ตัวละครปากผมสีตาสีผมจมูกหูสีผิวและส่วนสูงของตัวละครหรือตำหนิต่างๆบนร่างกายตัวละครนั้น การเป็นนักเขียนไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยเพราะการแสดงอารมณ์ของตัวละครนี่คือเรื่องใหญ่อย่างยิ่งของนักเขียนที่ต้องอินไปกับบทบาทและมองตรวจสอบดูว่าอารมณ์ของตัวละครนั้นแสดงออกมาได้ถูกต้องจริงๆหรือไม่...ถ้าหากว่านักเขียนนิยายผู้ใดที่สามารถเล่ารายละเอียดต่างๆของตัวละครลักษณ์พื้นที่อารมณ์ที่แสดงออกมาได้อย่างลงตัวกันนั้นเขาผู้นั้นจะเป็นพระเจ้าที่แท้จริง....คนผู้นั้นได้สำเร็จในการให้ชีวิตกับตัวละครนั้นในนิยายมันก็เหมือนกับบิลในตอนนี้แม้จะมีสุดยอดระบบและประสบการณ์มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายขนาดที่ว่าจะเขียนออกมารวดเดียวให้ออกมาจบเล่มรวมภาคเลย...ทุกศาสตร์ทุกแขนงบนโลกนี้มีคุณค่าของมันอยู่ในตัวเสมอเพียงแต่ผู้คนจะแสดงพลังคุณค่านั้นได้เพียงแค่ไหน..."แล้วพี่ล่ะคะ?"ปากน้อยจากใบหน้าขาวเนียนแรกแย้มของมิ้วอ้าหุบไปมาตามเสียงที่เปล่งออกมาเธอหันหน้าไปมองพี่ชายผู้ที่อยู่ในอารมณ์สงบและจ้องมองไปนอกหน้าต่างรถโดยสารอย่างเงียบเหงามันราวกับว่าบิลกลายเป็นคนที่ไม่ทุกร้อนอะไรบนโลกนี้แล้้วมันช่างดูว่างเปล่า..."นักร้องเหมือนกัน...มั้งนะ..."บิลไม่ได้หันหน้ากลับมาหามิ้วแต่อย่างใดเขากล่าวโดยที่มองสังเกตเรื่องราวของผู้คนตามถนนต่อไป"เอ๋? พี่ก็อยากเป็นนักร้องหรอ? "มิ้วขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะการตอบกลับของบิลมันดูราวกับว่าเป็นก็ได้ไม่เป็นก็ได้อะไรประมาณนั้น"ก็แค่คิดว่านะ...เอาล่ะถึงแล้วลงกันเถอะ"บิลหันกลับมายิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นเพื่อบอกว่าถึงจุดหมายปลายทางที่ต้องการแล้ว"ค่ะ..."คิ้วน้อยคลายออกก่อนที่จะลงรถโดยสารพร้อมบิลไปมิ้วได้แต่ครุ่นคิดอยู่ภายในใจของเธอว่าพี่ชายของเธอเป็นอะไรไปทำไม่ถึงดูแปลกๆไปมีเรื่องเศร้าอะไร?....มีเซียซีเว็บเพจแหล่งรวมนิยายออนไลน์ปูทะเลทราย : อ้อนวอนแด่พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ขอโปรดดลบัลดาลให้ท่าคีย์บอร์ดทองปั่นนิยายลงมาโดยเร็วแมวดำ : อ้อนวอนไปก็เท่านั้นแหละ#นิยายเขียนง่ายหรือไงจ๊ะ!วิบวับ : รออยู่นะคะท่านคีย์บอร์ดทอง#ด้วยรักและความเคารพโน้วว : ตรูรอไม่ไหวแล้วปล่อยตอนใหม่ทีT_T # พร้อมเปย์ในแดชบอร์ดมีเซียซีของบิลท้วมท้นไปด้วยคอมเมนต์ที่หลากหลายแนวแต่ส่วนมากจะเป็นการบอกว่าอัพเถอะรอไม่ไหวแล้ว...ภายในห้องประชุมแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยผู้คนประมาณ10คนกำลังนั่งล้อมวงกันอยู่อย่างสงบนี่คือห้องประชุมของสำนักพิมพ์เทพท่องนภาเป็นสำนักพิมพ์ที่มีคนรู้จักไม่น้อยในวงการวรรณกรรม"พวกคุณคงจะทราบว่าตอนนี้เรามีเรื่องสำคัญที่จะต้องหารือกัน"ชายวัย 35 - 40 ปีสวมชุดสูทสีเทาหม่นใบหน้าของเขามีแว่นสายตาที่ใส่เอาไว้อย่างดูมีภูมิฐานเขาคือผู้บริหารของสำนักพิมพ์เทพท่องนภาชื่อของเขาคือ โอบิก"พวกเราทราบ"ทุกคนตอบรับอย่างเข้าใจตรงกัน"โอเคงั้นก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายรายละเอียดของเนื้องานมาวางแผนกันเลย"โอบิกกล่าวขึ้นอย่างรวบรัดเพราะว่าทุกคนมีความเห็นตรงกัน"เราจะยื่นข้อเสนอแบบไหนถึงจะได้ผลประโยชน์ไม่มากก็น้อยในครั้งนี้?"โอบิกส่งเอกสารให้ทุกคนดูแล้วตรวจสอบว่าข้อเสนอของเขาดีพอหรือไม่...ผู้คนที่นั่งล้อมกันอยู่ที่โต๊ะประชุมดูหนังสือข้อเสนอสัญญาเสร็จก็วางเอกสารลง"เชิญกล่าวเลยครับคุณ มิกิสึ"จากเก้าอี้ตัวหนึ่งที่เป็นหัวหน้าฝ่ายแผนกหนึ่งยกมือขึ้นและขยับไมค์ตัวเล็กเข้ามาใกล้"สำหรับความเห็นของผม...เราไม่ควรจะรับผลประโยชน์ที่เทียบเท่ากับนักเขียนคนนี้หรือเอาเปรียบเขาเพราะเนื่องจากว่าสำนักพิมพ์อื่นก็มีดังเช่นพวกเรายังไม่แน่ชัดด้วยซ้ำไปว่าจะเชิญชวนนักเขียนมาทำสัญญาได้หรือไม่...."หัวหน้าฝ่ายมิกิสึกล่าวออกมาอย่างสุขุม"อืม...มีเหตุผลผมก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน"โอบิกพยักหน้าพลางเข้าใจเพราะนักเขียนผู้ที่สร้างผลงานที่ยอดเยี่ยมออกมาได้นั้นเคี้ยวง่ายซะที่ไหนกันแถมใช้ว่าสำนักพิมพ์มีที่เดียวหากที่ไหนให้ผลประโยชน์มากกว่านักเขียนก็ต้องไปสำนักพิมพ์นั้น"มีใครจะกล่าวความคิดเห็นอีกหรือไม่?"โอบิกมองดูหัวหน้าฝ่ายต่างๆแต่กลับไม่มีใครคัดค้านสิ่งใดจึงพยักหน้าอย่างพอใจ"เอาล่ะแก้สัญญาให้นักเขียนได้รับข้อเสนอที่น่าสนใจและอย่าลืมว่าอย่าเอาเปรียบนักเขียนคนนี้เป็นไปได้ให้เขาได้รับผลประโยชน์มากขึ้น"โอบิกสั่งงานพนักงานของเขาให้ทำการแก้ร่างสัญญาให้ออกมาเป็นฉบับที่ดีขึ้น"เอาล่ะผมขอปิดการประชุมแต่เพียงเท่านี้..."เมื่อกล่าวจบโอบิกก็เดินหายออกจากห้องประชุมไป...
จบ...ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยเป็นอย่างสูงXD

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่35 สำนักพิมพ์เทพท่องนภา

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่35 สำนักพิมพ์เทพท่องนภา

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้