[จบ] ข้าได้ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งที งานนี้เหล่าศิษย์พี่ตัวร้ายต้องรอด!

บทที่ 40 ความคิดเจ้าช่างอันตรายยิ่งนัก!

ตอนที่เยี่ยหลิงหลงร้องตะโกนนั่น ตำแหน่งของอวี่ซิงโจวก็มองเห็นนกปีกทองทั้งต้นไม้พอดี ดวงตาเบิกกว้าง รีบหันหลังกลับเป็นฝ่ายดึงเยี่ยหลิงหลงวิ่งแทน

เห็นพวกเขาทั้งสองวิ่งหนีอย่างทุลักทุเล เฉิงอิ๋งเมิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังอดหัวเราะเยาะพวกเขาไม่ได้

"เกิดอะไรขึ้น? ขอบเขตสร้างรากฐานสองคนสู้กับนกตัวเดียวไม่ได้หรือ? ให้ข้าช่วย..."

นางยังพูดไม่ทันจบ รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง ด้านหลังเยี่ยหลิงหลงและอวี่ซิงโจว มีนกปีกทองบินขึ้นจากต้นไม้ จำนวนนับไม่ถ้วนจนมืดฟ้ามัวดิน พุ่งตรงมายังพวกเขา

"โอ้สวรรค์! ทำไมถึงมีนกปีกทองมากมายเช่นนี้?"

อวี๋เฉิงจื้อตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

ตอนที่เยี่ยหลิงหลงและอวี่ซิงโจววิ่งผ่านพวกเขา อวี่ซิงโจวคว้าตัวอวี๋เฉิงจื้อที่ยืนงง วิ่งไปด้วยกัน

"ยืนงงทำไม? รีบวิ่งสิ!"

คราวนี้ แม้แต่จี้จื่อจั๋วและสวีจือเฟิงสองปรมาจารย์ขอบเขตจินตานก็หันหลังสับเท้าวิ่งเช่นกัน

พวกเขาไม่เคยเห็นนกปีกทองมากมายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต พวกมันบินออกมาจากต้นไม้ ครึ่งหนึ่งของท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยพวกมัน บนท้องฟ้าเป็นประกายสีทองอร่าม งดงามยิ่ง แค่สีสันก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาตาพร่าได้โดยไม่ต้องต่อสู้

พวกเขาวิ่งเร็ว แต่นกปีกทองบินเร็วกว่า ไล่ตามหลังพวกเขามาติด ๆ

ปรมาจารย์ขอบเขตจินตานสองคนแข็งแกร่งพอที่จะวิ่งหนีพ้น แต่ขอบเขตสร้างรากฐานสี่คนกำลังแย่ ถ้าถูกพวกมันจับได้ จะต้องถูกปากแหลมคมจิกเป็นรังผึ้งแน่นอน

เมื่อเห็นว่ากำลังจะถูกนกปีกทองตามทัน เยี่ยหลิงหลงรีบหยิบกระดาษยันต์ออกมาจากแหวน แปะให้ทุกคนคนละใบ

เมื่อแปะกระดาษยันต์ ความเร็วของพวกเขาเพิ่มขึ้นหลายเท่า ตอนพุ่งออกไปเร็วจนเหลือเพียงภาพติดตา

"กระดาษยันต์เพิ่มความเร็วนี่เจ๋งมาก! ข้าไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งข้าจะวิ่งได้เร็วขนาดนี้!"

"ของแบบนี้ดีมาก! พกติดตัวไว้หนีตายได้ หลิงหลง เดี๋ยวข้าจะซื้อจากเจ้าหน่อยนะ อย่าหวงเชียว!"

"หลิงหลง เจ้าเป็นผู้ฝึกตนสายวาดยันต์หรือ? ดูไม่เหมือนเลย ทำไมเจ้าถึงวาดยันต์เก่งขนาดนี้?"

ยามเผชิญหน้ากับคำถามมากมาย เยี่ยหลิงหลงเงียบไปหลายอึดใจ จากนั้นจึงเอ่ยปากอย่างจริงจัง

"ปีกของนกปีกทองพวกนี้ทำจากทองจริง ๆ หรือ?"

???

ทำไมนางถึงถามคำถามแปลก ๆ เช่นนี้?

ในขณะที่ทุกคนไม่เข้าใจ เยี่ยหลิงหลงก็ถามคำถามที่ทำให้พวกเขาไม่เข้าใจมากยิ่งขึ้น

"ถ้าจับนกปีกทองพวกนี้ไปหลอมทั้งหมด จะได้ทองเยอะหรือไม่? เอาทองพวกนี้ไปหลอมอาวุธขายให้ผู้ฝึกตนธาตุทอง คงทำกำไรได้มหาศาลแน่ ๆ"

???

ถั่วงอกน้อย ความคิดเจ้าช่างอันตรายยิ่งนัก!

คำพูดนี้ ทำเอาทุกคนที่ได้ยินตกตะลึง

ในขณะที่กำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด นางกลับคิดที่จะฆ่านกปีกทองที่ไล่ตามหลังพวกเขา? ในหัวนางคิดอะไรอยู่?

"ศิษย์พี่เจ็ด ท่านตอบข้าหน่อยสิ! ถ้าไม่ตอบ เราจะหนีออกจากรัศมีการไล่ล่าของพวกมันแล้วนะ!"

???

หนีรอดก็ดีแล้วนี่? ทำไม? นางยังคิดจะกลับไปหาเรื่องตายอีกหรือ?

"ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ เพียงแต่แทนที่พวกเราจับมัน พวกมันน่าจะจับเรามากกว่า เจ้า..."

"เช่นนั้นข้าตัดสินใจแล้ว!"

???

ตัดสินใจแล้ว? ชุ่ย ๆ แบบนี้เลยหรือ? พวกเขายังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ!

เยี่ยหลิงหลงไม่สนใจสีหน้าของพวกเขา นางตบมือ ใบหน้าเผยรอยยิ้มตื่นเต้น เงิน เงินทองแวววาวมากมายมหาศาล! การฝึกฝนก็ต้องใช้เงิน ไม่หาเงินให้พอ จะเอาอะไรมาใช้จ่าย?

เจ้าตัวล้างผลาญนี่*[1]

ไม่รู้เลยว่าอำนาจของเงินทองนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด

"ศิษย์พี่เจ็ด และเหล่าสหายจากตำหนักจันทราลี้ลับ ถึงเวลาที่พวกท่านต้องแสดงฝีมือแล้ว! พวกท่านล่อนกปีกทองพวกนี้ไว้ อย่าให้พวกมันหนีไปที่อื่นเด็ดขาด หากจำเป็นก็หันกลับไปแทงสักสองที เรียกความแค้น หรือไม่ก็ใช้เลือดล่อพวกมันก็ได้"

...

ได้ยินดังนั้น ทุกคนตกตะลึง ถ้าพลาดขึ้นมาจะทำอย่างไร?

ในแผนของเยี่ยหลิงหลง ไม่มีเรื่องพลาด นางหยิบกระดาษยันต์เพิ่มความเร็วออกมาจากแหวนอีกแผ่น แปะลงบนตัว ด้วยความเร็วสูง นางทะยานออกจากรัศมีการติดตามของนกปีกทอง

"ศิษย์น้องหญิงเล็ก เจ้าจะไปไหน?"

"ข้าขอเวลาหนึ่งเค่อ*[2] ข้าจะกลับมา! ระหว่างนี้ก็สู้ ๆ นะ!"

...

พวกเขาถูกเยี่ยหลิงหลงทิ้งไว้แบบนี้ แต่ไม่รู้ทำไม ในความตกใจกลับมีความคาดหวัง ในความหวาดกลัวกลับมีความบ้าคลั่ง

โดยรวมแล้ว แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม แต่หลังจากที่เยี่ยหลิงหลงจากไป พวกเขากลับไม่มีใครวิ่งหนี ต่างเชื่อฟังคำพูดของนางโดยไม่รู้ตัว ยังคงยั่วยุนกปีกทอง ไม่ให้พวกมันหนีไปไหน

ประมาณหนึ่งเค่อ เยี่ยหลิงหลงก็กลับมาจริง ๆ

"ตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?"

"ตามข้ามา!"

พวกเขาทั้งหกคนจึงพานกปีกทองฝูงใหญ่บินวน กลุ่มแสงสีทองระยิบระยับ บินไปที่ใดก็ส่องประกายเจิดจรัส ผ่านไปที่ใดก็ทำให้คนตาพร่า งดงามยิ่งนัก!

ตอนที่พวกเขากำลังจะบินไปถึงต้นไม้ใหญ่ ทันใดนั้น ก็มีคนคนหนึ่งบินสวนทางมา ด้านหลังของคนผู้นั้นก็มีนกปีกทองฝูงใหญ่เช่นกัน

แม้จะไม่มากเท่านกปีกทองที่อยู่ด้านหลังพวกเขา แต่เยี่ยหลิงหลงผู้นี้ ไม่ยอมปล่อยไปแม้แต่ตัวเดียว แม้จะเป็นนกปีกทองฝูงเล็ก นาง ก็ จะ เอา!

นางอาศัยข้อได้เปรียบอันยิ่งใหญ่ของกระดาษยันต์เพิ่มความเร็วสองแผ่น ในพริบตาเดียวก็มาถึงเบื้องหน้าของชายผู้โชคร้ายผู้นั้น

ชายผู้โชคร้ายวิ่งหนีอย่างยากลำบากอยู่แล้ว ผลคือนกปีกทองที่อยู่ด้านหลังยังสลัดไม่หลุด เบื้องหน้ากลับมีนกปีกทองฝูงใหญ่บินสวนทางมาอีก!

อยากให้เขาตายก็พูดตรง ๆ สิ อ้อมค้อมทำไม!

ชายผู้โชคร้ายกำลังจะนอนรอความตาย ทันใดนั้น เยี่ยหลิงหลงก็บินมาข้าง ๆ เขา

"พี่ชาย ดูจากใบหน้าท่านแล้ว ท่านมีลักษณะแห่งโชคลาภ หากผ่านพ้นอุปสรรคแห่งความเป็นความตายในวันนี้ไปได้ อนาคตต้องสำเร็จวิชาและมีชื่อเสียงเกรียงไกรแน่นอน"

ชายผู้โชคร้ายเบิกตากว้างมองเยี่ยหลิงหลง

"ถ้าผ่านวิกฤตนี้ไปไม่ได้เล่า?"

"มีข้าอยู่ ไม่มีทางเป็นไปไม่ได้!"

"เจ้าช่วยข้าได้?"

"ได้ เพียงหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งหมื่นก้อน หรือหินวิญญาณระดับกลางสิบก้อนเท่านั้น"

ชายผู้โชคร้ายจ้องมองเยี่ยหลิงหลงอย่างไม่แน่ใจ นางดูตัวเล็กและไม่น่าเชื่อถือ

"เร็ว ๆ เข้า ไม่งั้นรอให้เจ้าตายแล้วข้าค่อยมาเก็บของของเจ้า ก็ไม่ใช่ราคานี้แล้ว"

ลองเสี่ยงดูก็แล้วกัน! ชายผู้โชคร้ายกัดฟัน หยิบหินวิญญาณระดับกลางสิบก้อนออกมา ส่งให้เยี่ยหลิงหลง

อย่างไรเสีย วันนี้เขาก็ต้องตายอยู่แล้ว ไม่ให้หินวิญญาณก็ตาย นางหลอกเขาก็ตาย ไม่ต่างกัน

ในขณะที่เขายื่นหินวิญญาณออกมา เยี่ยหลิงหลงก็แปะกระดาษยันต์เพิ่มความเร็วสองแผ่นลงบนตัวเขา

พริบตาต่อมา ร่างของเขาก็หายไปต่อหน้าเยี่ยหลิงหลง

ความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน ชายผู้โชคร้ายไม่ทันได้ตั้งตัว ในพริบตาเดียวก็พุ่งไปข้างหน้า ชนเข้ากับต้นไม้อย่างจัง รู้สึกมึนงงไปหมด

"เจ้าบอกข้าสักคำก็ได้นะ ชนต้นไม้ด้วยความเร็วสูงแบบนี้ก็ตายได้นะ!"

เขาโชคร้ายขนาดไหนกัน ถึงได้เจอเรื่องซวย ๆ มากมายขนาดนี้?

[1] ตัวล้างผลาญ (败家子) หมายถึงลูกที่ใช้เงินฟุ่มเฟือย ทำครอบครัวล่มจม

[2] 1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที