หัวใจของหลี่เหวยเต๋อหล่นวูบ
ดูท่า วันนี้คงจะจบลงด้วยดีไม่ได้เสียแล้ว
ในเมื่ออีกฝ่ายสามารถมาอยู่ด้านหลังของเขาได้โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าฝีมือของอีกฝ่ายนั้นอยู่เหนือกว่าเขามาก
ถ้างั้น ไม่ว่าอีกฝ่าย้าจะทำอะไร เขาก็ไม่มีทางต่อต้านได้เลย
และก็เป็ไปตามคาด ในขณะที่กรินเดลวัลด์กำลังพูดกับหลี่เหวยเต๋ออยู่ ทางด้านนั้น วินดาก็เริ่มแกะเชือกที่เพิ่งจะมัดเหล่าผู้ติดตามไปเมื่อครู่อย่างไม่เกรงใจ
"คุณเป็ใคร..." หลี่เหวยเต๋อถามไปตามมารยาท ถึงแม้ว่าเขาจะเดาได้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายเป็ใคร
คนที่สามารถมาอยู่ด้านหลังของเขาได้อย่างเงียบเชียบ แถมยังมีรูปลักษณ์ภายนอกที่เป็เอกลักษณ์ขนาดนี้ นอกจากจอมมารแห่งศาสตร์มืดที่ยังอยู่ในตำแหน่งอย่าง เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ แล้ว จะเป็ใครไปได้อีกล่ะ?
"เธอต้องรู้จักดัมเบิลดอร์แน่ๆ ใช่ไหม? ฉันเป็เพื่อนของดัมเบิลดอร์ เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์" กรินเดลวัลด์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม
หลี่เหวยเต๋อเหลือบมองวินดาที่กำลังรักษาเหล่าผู้ติดตามอยู่ทางนั้น "เห็นได้ชัดว่าเ้าพวกนี้เป็คนของคุณ... เท่าที่ผมทราบ เพื่อนของดัมเบิลดอร์คงไม่ส่งคนมาโจมตีพวกเราหรอกครับ"
"อืม... ควรจะบอกว่าเป็อดีตเพื่อนกันมากกว่า เพียงเพราะความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ สุดท้ายก็เลยแยกทางกัน" กรินเดลวัลด์ไม่มีท่าทีอับอายเลยแม้แต่น้อยที่คำพูดของตัวเองถูกหักล้าง
"ทำไมพวกคุณถึงโจมตีพวกเรา?" หลี่เหวยเต๋อถามอย่างตรงไปตรงมา "แล้วก็ ศาสตราจารย์ฮิกส์เป็อย่างไรบ้างครับ?"
"ถ้าเธอสังเกตสักหน่อย เธอก็จะพบว่าคืนนี้คนของเราไม่มีใครใช้คาถาถึงตายเลย... ศาสตราจารย์ฮิกส์ที่เธอพูดถึงน่ะ ถ้าหากว่าไม่ได้หนีไป ตอนนี้ก็ต้องยังปลอดภัยดี" กรินเดลวัลด์ยกมือออกจากไหล่ของหลี่เหวยเต๋อ แล้วค่อยๆ เดินมาอยู่ตรงหน้าเขา
"ส่วนที่ว่าทำไมถึงโจมตีพวกเธอ..." กรินเดลวัลด์มองหลี่เหวยเต๋อด้วยสายตาแปลกๆ "อันที่จริง ฉันก็แค่สงสัยว่าทำไมดัมเบิลดอร์ถึงได้ให้ความสำคัญกับพวกเธอขนาดนี้ ก็เลยอยากจะมาคุยกับพวกเธอดีๆ สักหน่อย"
"มีความเป็ไปได้ไหมครับว่า... ถ้าหากท่านแค่้าจะพูดคุย อันที่จริงท่านสามารถมาเคาะประตูดีๆ แล้วเข้ามาแทนที่จะะเิบ้านของพวกเราจนเป็รูโหว่ขนาดใหญ่ได้?" หลี่เหวยเต๋อกล่าวอย่างจนใจ
กรินเดลวัลด์เงยหน้ามองฟ้า แล้วยักไหล่ "เธอพูดก็มีเหตุผล แต่... ฉันชินแล้วล่ะ หลายปีมานี้เรากับคนของดัมเบิลดอร์ก็มีรูปแบบการปฏิสัมพันธ์กันแบบนี้..."
ในตอนนี้ ผู้ติดตามทางด้านนั้นส่วนใหญ่ก็ได้รับการช่วยเหลือแล้ว
าแของพวกเขาสำหรับมักเกิ้ลแล้วอาจจะค่อนข้างสาหัส แต่สำหรับพ่อมดแล้ว แค่คาถารักษาบทเดียวก็สามารถรักษาให้หายได้โดยตรง
ตอนนี้ มีคนเข้าไปในบ้านแล้วปลุกทอมกับท็อบบี้ให้ตื่น แล้วพาออกมา
ในแววตาของท็อบบี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เพราะเขาไม่สามารถช่วยเ้านายของตัวเองออกไปได้! แถมยังปล่อยให้เ้านายต้องตกอยู่ในวงล้อมอีก!
ส่วนทอมก็มองสำรวจผู้คนรอบข้างอย่างเ็า ไม่มีใครรู้ว่าในใจของเขากำลังคิดอะไรอยู่
วินดาเดินเข้ามา "เด็กอีกคนก็ยังอยู่ค่ะ แต่ว่าฮิกส์หนีไปแล้ว... เราต้องรีบแล้วค่ะ"
สายตาของกรินเดลวัลด์มองข้ามท็อบบี้ไป แล้วจับจ้องไปที่ทอม
ทอมก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว
บนใบหน้าของกรินเดลวัลด์ค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ
ในสถานการณ์ปกติ ถ้าเป็พ่อมดน้อยอายุสิบเอ็ดปีคนอื่น ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ใจนร้องไห้คาที่ก็ถือว่าใจกล้ามากแล้ว
แต่ตอนนี้ เด็กสองคนนี้ คนหนึ่งจัดการลูกน้องของเขาทั้งหมดลงได้ ส่วนอีกคนหนึ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของเขา ก็ไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับดูสงบนิ่งอย่างยิ่ง
ถึงแม้ว่ากรินเดลวัลด์จะไม่รู้ถึงความสามารถของทอม แต่เมื่อครู่เขาได้เห็นพร์ของหลี่เหวยเต๋ออย่างเต็มตาแล้ว
คนประเภทเดียวกันมักจะดึงดูดกัน ในเมื่อพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันมาตลอด ก็พิสูจน์ได้ว่าต่อให้ความสามารถของทอมจะไม่เท่าหลี่เหวยเต๋อ ก็ต้องไม่ด้อยไปกว่ากันมากนัก
พูดได้เพียงว่า เด็กสองคนนี้ มีทั้งสภาวะจิตใจและพร์ที่ไม่ธรรมดาจริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ดัมเบิลดอร์จะใส่ใจขนาดนี้
หลี่เหวยเต๋อและทอมสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น "เอาล่ะ... ในเมื่อท่านก็ได้เจอพวกเราสมใจแล้ว ท่านจะคุยอย่างไร? คุยจบแล้วจะจัดการกับพวกเราอย่างไร?"
"ถ้าฉันเดาไม่ผิด เธอคงเป็นักเรียนคนโปรดของดัมเบิลดอร์สินะ?" กรินเดลวัลด์มองหลี่เหวยเต๋อ แล้วถามขึ้นเบาๆ
หลี่เหวยเต๋อขมวดคิ้ว ถ้าเขาจำไม่ผิด คนล่าสุดที่ถูกถามแบบนี้ดูเหมือนจะเป็นิวท์ แล้ววินาทีต่อมาก็ถูกเขาตัดสินปะาชีวิต...
"อันที่จริง พวกเรายังไม่ได้เข้าเรียนอย่างเป็ทางการเลยด้วยซ้ำ... แม้กระทั่งศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์สอนวิชาอะไรก็ยังไม่รู้เลยครับ ดังนั้น นักเรียนคนโปรดของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์น่าจะเป็คนอื่นมากกว่า" หลี่เหวยเต๋อปฏิเสธคำพูดนี้ของกรินเดลวัลด์อย่างสงบ
นักเรียนคนโปรดของดัมเบิลดอร์?
ไม่ ฉันไม่ใช่...
โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าแก ฉันยิ่งเป็ไม่ได้ใหญ่!
กรินเดลวัลด์มองหลี่เหวยเต๋ออย่างเงียบๆ ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง "ในเมื่อเป็เช่นนี้ พวกเธอมากับฉันเป็อย่างไร? ขอแค่มากับฉัน ฉันสามารถพาพวกเธอไปเห็นทิวทัศน์ที่ไม่มีโอกาสจะได้เห็นในฮอกวอตส์อย่างแน่นอน... ทำให้พวกเธอได้รับพลังที่ใฝ่ฝันหาได้อย่างง่ายดาย"
"ถ้าหากพวกเธอกระหายในพลัง ฉันแนะนำว่าอย่าได้พลาดโอกาสในครั้งนี้..."
"ในเมื่อพวกเธอรู้จักดัมเบิลดอร์ ก็ควรจะรู้ว่ามีความรู้ทางเวทมนตร์มากมายที่เขาไม่มีทางจะยอมให้พวกเธอแตะต้องอย่างแน่นอน"
ไม่ต้องสงสัยเลยว่ากรินเดลวัลด์มองทะลุความปรารถนาในใจของหลี่เหวยเต๋อและทอม... ความปรารถนาในพลัง
ทำไมกรินเดลวัลด์ถึงสามารถดึงดูดคนมากมายมาทำงานให้เขาได้?
เพราะอย่างน้อยที่สุดในเบื้องหน้า เขาก็คือคนประเภทที่ยินดีจะช่วยให้คุณสมหวัง และเขาก็มีความสามารถพอที่จะช่วยให้ความปรารถนาของคุณเป็จริงได้จริงๆ!
สิ่งนี้จะทำให้คนเกิดภาพลวงตาขึ้นมาว่าคนคนนี้คือพระผู้ช่วยให้รอดที่์ส่งมาให้ เหมาะสมกับตัวเองอย่างที่สุด
เมื่อผู้คนได้พบกับพระผู้ช่วยให้รอดที่ยินดีจะช่วยให้เขาเดินออกจากความทุกข์ยาก และทำให้ความปรารถนาเป็จริง... ก็ย่อมจะถูกเขาดึงดูดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!
เมื่อเป็เช่นนี้ ผู้ติดตามของเขาจะน้อยได้อย่างไร?
และตอนนี้ ทอมก็เริ่มจะใจอ่อนแล้ว
สำหรับเขาแล้ว การอยู่ที่ฝั่งดัมเบิลดอร์ก็ทำได้แค่สงบเสงี่ยมเจียมตัว
แต่การอยู่ใต้บังคับบัญชาของกรินเดลวัลด์ กลับสามารถปลดปล่อยตัวเองได้อย่างเต็มที่ ไม่ต้องกดขี่ธรรมชาติของตัวเอง และยังสามารถเรียนรู้เวทมนตร์ที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้เรียนอีกด้วย!
ทอมในตอนนี้ ไม่มีความหยิ่งทะนงที่จะไม่ยอมอยู่ใต้ใครเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
ช่วยไม่ได้ ยังไงซะเขาไปฮอกวอตส์ก็ต้องอยู่ใต้คนอื่นอยู่ดี... ใต้หลี่เหวยเต๋อ...
แต่ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะตอบตกลง หลี่เหวยเต๋อกลับส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ ทำให้ทอมต้องกลืนคำพูดที่กำลังจะพูดออกไปกลับลงไป
หลังจากที่อยู่กับหลี่เหวยเต๋อมานานขนาดนี้ เขารู้ซึ้งดีว่าหลี่เหวยเต๋อเป็คนที่ไม่ยอมเสียเปรียบโดยเด็ดขาด
ถ้าการติดตามกรินเดลวัลด์มีผลประโยชน์ เขาไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน!
ดังนั้น ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมหลี่เหวยเต๋อถึงปฏิเสธกรินเดลวัลด์ แต่ในทางเหตุผลแล้วทอมก็ยังคงตัดสินใจที่จะเชื่อในการตัดสินใจของหลี่เหวยเต๋อ
แน่นอนว่าหลี่เหวยเต๋อไม่มีทางเข้าร่วมกับผู้ติดตามอยู่แล้ว
เพราะตามประวัติศาสตร์แล้ว กรินเดลวัลด์จะพ่ายแพ้ในปี 1945 และตอนนี้ก็ปี 1938 แล้ว
ทั้งๆ ที่รู้ว่าจะต้องพ่ายแพ้ ยังจะเข้าร่วมกับผู้ติดตามอีก ก็ไม่ต่างอะไรกับการเข้าร่วมกับพรรคก๊กมินตั๋งในปี 1949 หรอกเหรอ?
ในเมื่อรู้ว่าใครคือผู้ชนะในท้ายที่สุด แล้วทำไมเขาจะไม่ไปอยู่กับผู้ชนะล่ะ?
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ต้องพูดถึงการสนับสนุนของระบบเลย ต่อให้พึ่งพาตัวเองเขาก็สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้!
ไม่จำเป็ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงกับกรินเดลวัลด์เลย!
กรินเดลวัลด์และผู้ติดตามของเขาในตอนนี้ พูดกันตามตรงก็คือกลุ่มผู้ก่อการร้าย...
เว้นแต่ว่าเขาจะสามารถทำให้อุดมการณ์ของตัวเองเป็จริงได้ แล้วก็ล้างภาพลักษณ์ตัวเองได้สำเร็จ แต่ในสายตาของหลี่เหวยเต๋อแล้ว อุดมการณ์ของเขาไม่มีทางเป็จริงได้
"ขอบคุณมากสำหรับความชื่นชมของท่าน แต่โปรดอนุญาตให้ผมปฏิเสธ" หลี่เหวยเต๋อปฏิเสธคำเชิญของกรินเดลวัลด์
"ช่างน่าเสียดายจริงๆ..." กรินเดลวัลด์หรี่ตาลงเล็กน้อย "แต่พวกเธอก็ยังต้องไปกับฉันอยู่ดี ฉันเชื่อว่าหลังจากที่ได้เห็นภารกิจที่เรากำลังจะทำแล้ว พวกเธอจะต้องเปลี่ยนใจอย่างแน่นอน"
"ไม่ พวกเขาจะไม่ไปไหนทั้งนั้น" ดัมเบิลดอร์ค่อยๆ เดินออกมาจากเงามืด
(จบตอน)
ถ้าชอบกดหัวใจ ถ้าถูกใจกดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์
536
![[MHA] ก็แค่คนไร้ค่า (Omegaveres)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1641032252_94992900.webp)