บทที่หนึ่ง
หวังสบายทางลัด
แบมแบมหรือใบบัว ที่เปลี่ยนชื่อเพราะไม่ชอบความเชยของชื่อเก่า ใช้มือเช็ดน้ำรักที่เปื้อนปากเล็กของตัวเองออก กลิ่นคาวคลุ้งอยู่ในปากค่อนข้างที่จะทำให้คนสวยของหมู่บ้านมีอาการพะอืดพะอมอยู่ไม่น้อย
“เอาตังค์นี่ไปกินขนมนะแบม” คนที่พึ่งปลดปล่อยหยาดความใคร่ใส่โพรงปากอุ่น ยื่นธนบัตรใบสีเทาให้กับคนที่ยังนั่งน้ำตาคลออยู่กับพื้น
แบมแบมยื่นมือออกไปรับเงินที่อีกฝ่ายยื่นให้ ก่อนจะเอามาเหน็บไว้กับเสื้อชั้นใน ร่างอวบอิ่มผุดลุกขึ้นยืนจากพื้นที่มีแต่กองฟางสาก ๆ ซึ่งเป็ต้นเหตุให้เรียวขางามของเธอเป็รอยแดงเล็กน้อย
“พี่เก้าจะให้พ่อมาขอแบมแบมเมื่อไหร่หรือจ๊ะพี่” แบมแบมเอ่ยถามย้ำในสิ่งที่เคยทวงถามไปแล้วหลายครั้ง พร้อมกับเข้าไปกอดแขนแกร่งของอีกฝ่ายเอาไว้ อย่าง้าพะเน้าพะนอเอาใจ
“อีกสักพักแหละแบม แม่พี่พึ่งตายไปไม่กี่ปีเอง พ่อพี่เขายังทำใจไม่ได้เลย ไม่เหมาะหรอกที่จะจัดงานมงคล่นี้” เก้าลูกชายโทนของกำนันคล้าวเอ่ยตอบกลับไป ท่าทางบ่ายเบี่ยงอย่างเห็นได้ชัด
แบมแบมที่ได้รับคำตอบบ่ายเบี่ยงอีกครั้ง ได้แต่ข่มความไม่พอใจของตัวเองเอาไว้ เพราะถามไปกี่ครั้งก็ได้รับแต่คำพูดที่ไร้เยื่อใยราวกับว่าไม่ได้รักกันอย่างนี้เสียทุกครั้ง
แต่ก็มักจะชอบนัดให้เธอออกมาหากลางดึก และใช้ปากปลดปล่อยความกระสันอยากตามฉบับผู้ชายให้อยู่เป็ประจำ เรียกได้ว่าวันเว้นวันเลยก็ว่าได้ ทั้งที่สถานะแฟนอย่างเปิดเผยก็ไม่สามารถที่จะให้กันได้ด้วยซ้ำไป
แบมแบมแม้จะไม่พอใจกับการกระทำของเก้าอยู่หลายอย่าง หากแต่ก็พยายามที่จะหลับหูหลับตามองข้ามมันไป เพราะอยากที่จะหนีจากความยากจนของครอบครัวด้วยวิธีลัด
ซึ่งการจับลูกชายของกำนันคล้าวผู้ซึ่งมีอิทธิพลในย่านนี้ ก็เป็ตัวเลือกที่ดีที่สุดของแบมแบมในตอนนี้ เพราะใครต่างก็รู้ว่ากำนันคล้าวนั้นร่ำรวยมีเงินถุงเงินถังขนาดไหน
“แต่แบมไม่ต้องห่วงนะ ระหว่างเราต่อให้มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ ยังไงพี่ก็รับผิดชอบแบมแน่นอน” เก้าพยายามพูดโน้มน้าวใจคนที่ไม่ยอมให้เขาล่วงเกินไปมากกว่าการกอดจูบลูบคลำ และสำเร็จความใคร่ด้วยมือและปาก
“แบมเชื่อจ๊ะ แต่แบมอยากเสียตัวให้ผัวตัวเองในคืนเข้าหอนี่จ๊ะ” แบมแบมเอ่ยตอบกลับไปเสียงหวาน หากภายในใจแอบด่าอีกฝ่ายว่าตอแหลไปด้วย
แค่ลูกไม้ตื้น ๆ ของพวกผู้ชายมักมาก ทำไมคนอย่างแบมแบมจะคิดไม่ทัน ลองได้จิ้มเธอไปแล้วมีหรือที่ไอ้หน้ายาวนี่มันจะยอมให้พ่อมันมาสู่ขอเธอไปเป็เมียแต่ง อย่างมากก็คงจะได้เป็แค่เมียเก็บ ที่มันคอยใช้เศษเงินของพ่อเลี้ยงดู
แต่เื่อะไรที่คนอย่างแบมแบมจะเอาความสาวความสวยของตัวเองไปแลกกับอีแค่เศษเงินไม่กี่หยิบมือ ไม่มีทางเสียหรอก จะเสียเนื้อเปลืองตัวทั้งที เธอก็จะต้องได้อะไรที่มันคุ้มค่า
แต่ดูจากทรงแล้ว ก็ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอฝันเอาไว้มันจะเป็ไปได้ยากเสียเหลือเกิน เพราะอีกฝ่ายก็เอาแต่อิดออด และทำตัวไม่เป็โล้เป็พายไปวัน ๆ
ส่วนเธอเองก็อยากที่จะหลุดพ้นจากอาชีพแม่ค้าขายข้าวเหนียวไก่ปิ้งเต็มที คนสวย ๆ อย่างเธอจะให้ไปยืนหน้ามันหัวฟูอยู่หน้าเตาที่มีควันโขมงโฉงเฉงแบบนั้น มันใช้ได้ที่ไหนกัน
“ไม่ต้องคิดมาก ยังไงก็ได้แต่ง ไปเถอะพี่ไปส่งที่บ้าน” เก้ากดจูบลงบนหน้าผากเล็ก ก่อนจะจับจูงข้อมือเล็กของหญิงสาวที่พัวพันออกจากเพิงเก็บรวงข้าว ที่เป็อีกคลังสมบัติของพ่อตัวเอง
แบมแบมทอดสายตามองคนที่เดินนำหน้าตัวเองอยู่ มีความคิดที่อยากจะตบหัวคนเห็นแก่ได้สักป้าบให้รู้แล้วรู้รอดไป ที่ทำมาเป็อยากได้จนตัวสั่นแต่ก็ไม่ยอมตบแต่งเธอให้มันเป็มั่นเป็เหมาะสักที เอาแต่ดีแต่ปาก คำหวานที่พ่นออกมาก็มีแต่น้ำลายทั้งนั้น
สาวเ้าที่มีร่างกายอวบอิ่มฉีกขาขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ ที่แต่งปาดเบาะจนเรือนร่างของเธอไปเกยอยู่่หลังของคนขับด้วยความเบื่อเซ็ง ก่อนจะโน้มตัวไปกอดผู้ชายที่แอบด่าว่าหน้าตัวเมียแต่ก็ยังเป็ที่้าของเธอเอาไว้แน่น
เสียงท่อรถที่โดนผ่าจนเสียงผิดเพี้ยนฟังแล้วแสบแก้วหู เคลื่อนตัวขับมุ่งหน้าไปทางทิศทางที่เป็บ้านของคนซ้อนท้ายด้วยความเร็วที่บิดจนหมดไมล์ ราวกับกลัวว่าความเร็วของรถที่ได้มา จะได้ใช้ไม่คุ้มอย่างไรอย่างนั้น
แม้ระยะทางจากที่นัดพบเพื่อทำเื่ลามก กับบ้านของแบมแบมจะค่อนข้างห่างไกลกัน หากแต่เก้าที่ขับรถเร็วจนดูน่าหวาดกลัว ก็พาแบมแบมมาส่งถึงบ้านภายในเวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำไป
แบมแบมก้าวขาลงจากรถ ก่อนจะพยายามสางผมยาวสลวยที่พันกันจนดูยุ่งเหยิงด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าสวยบึ้งตึงราวกับไปกินรังแตนมา ก่อนจะเปลี่ยนเป็ฉีกยิ้มหวานเมื่อเก้าเอี้ยวตัวหันกลับมามอง
“รอบหน้าพี่พาไปโรงแรมนะ ที่เพิงเก็บข้าวของพ่อพี่ เดี๋ยวก็จะมีลูกจ้างเข้าไปอยู่เฝ้าแล้ว” เก้าเอ่ยบอกขึ้นในสิ่งที่ได้รับรู้มา ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าครั้งต่อไปจะต้องเปลี่ยนที่นัดหมาย
“ไปบ้านพี่เก้าก็ได้นะจ๊ะ ไม่ต้องไปเช่าโรงแรมให้เปลืองเงินหรอกจ้ะ” แบมแบมเอ่ยเสนอความคิดเห็น ที่ค่อนข้างจะมีผลประโยชน์กับตัวเอง
เพราะหากไปที่บ้านของอีกฝ่าย อย่างน้อยกำนันคล้าวก็จะได้รู้จักหน้าค่าตาของเธอเอาไว้ และรับรู้เป็นัย ๆ ว่าในตอนนี้เธอกำลังคบหาอยู่กับลูกชายของตัวเองเสียั้แ่เนิ่น ๆ
และถ้าเป็อย่างนั้น แบมแบมก็คิดว่าจะยอมเสียตัวไปให้สิ้นเื่สิ้นราว แล้วค่อยไปเรียกร้องถามหาความรับผิดชอบเอากับพ่อของอีกฝ่ายแทน ถ้าหากถึงตอนนั้นแล้วคนลูกยังคิดที่จะบ่ายเบี่ยงกันไม่รับผิดชอบเธอ
กำนันคล้าวขึ้นชื่อเื่จิตใจดีและมีความยุติธรรม แบมแบมเชื่อว่าถ้าหากเกิดเื่ขึ้น แค่ไม่อีกกี่วันถัดมา งานมงคลสมรสขนาดย่อมของเธอและลูกชายโทนของกำนันผู้มั่งคั่งจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
“พี่ไม่อยากรบกวนพ่อน่ะ โรงแรมนั่นแหละดีแล้ว” แต่แล้วคำตอบของเก้าก็ดับฝันของแบมแบมอีกครั้ง
ร่างเล็กพยายามที่จะฉีกยิ้มส่งไปให้คนที่น่าทุบให้หลังแอ่น ก่อนจะพยักหน้ารับแบบส่ง ๆ ไป แม้ว่าภายในใจอยากที่กรีดร้องออกมาให้สาแก่ใจ กับความหน้ามึนของอีกฝ่าย ที่เก่งนักเื่ที่จะทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด
“แบมเข้าบ้านก่อนนะจ๊ะพี่ ออกมานานแล้ว ยายน่าจะชะเง้อมองจนคอยาวแล้ว” แบมแบมเอ่ยพูดติดตลกไปอย่างนั้น เพื่อไม่ให้บรรยากาศมันดูประดักประเดิดจนเกินไป ทั้งที่สวนทางกับความรู้สึกของตัวเองเป็อย่างมาก แต่ก็พยายามเก็บอารมณ์เก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้
“อืม ฝันดีนะแบม พี่ไปแล้ว กะจะแวะหาเพื่อนสักหน่อยค่อยกลับบ้าน”
“จ๊ะพี่ ขับรถดี ๆ นะ” แบมเอ่ยตอบรับเสียงหวาน ก่อนจะต้องนิ่วหน้าด้วยความปวดหูเมื่ออีกฝ่ายบิดรถออกไปด้วยความเร็ว
เสียงท่อที่ดังจนสามารถปลุกให้คนทั้งหมู่บ้านตื่นขึ้นมาได้ ดังไกลออกไปเรื่อย ๆ แบมแบมได้แต่ถอนหายใจออกมาหนัก ๆ ดวงตากลมโตทอดมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิด
“จะไปตายที่ไหนก็ไปเถอะมึง” แบมแบมเอ่ยด่าตามหลัง ก่อนจะกระทืบเท้าและเดินเข้าบ้านไป อย่างที่ไม่ได้คิดใส่ใจกับคำพูดปากพล่อยของตัวเองเสียเท่าไหร่นัก
“แรดออกไปกับมัน เดี๋ยวก็โดนมันหลอกแดกเข้าจนได้หรอกมึงอีใบบัว” ยายมะลิเอ่ยเหน็บแนมหลานสาวคนเดียวของตัวเองขึ้นด้วยความหมั่นไส้ ดวงตาพร่ามัวจ้องไปที่หลานสาวเพียงคนเดียวอย่างตำหนิ
แม้ปากจะก่นด่าไม่หยุดไม่หย่อนในแต่ละวัน หากแต่ก็เป็ห่วงเสียจนนอนไม่หลับ จนต้องลุกขึ้นมานั่งรอเพื่อที่จะให้ได้เห็นด้วยตาของตัวเอง ว่าหลานสาวกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัยในทุกวันเช่นกัน แม้จะรู้สึกง่วงขนาดไหนก็ตาม
“โอ๊ยยาย!! หนูไม่ง่ายหรอกนะ อย่าหวังว่าจะได้เจาะไข่แดงหนู” แบมแบมเอ่ยต่อปากต่อคำ ก่อนจะเปิดตู้เย็นและหยิบน้ำออกมาดื่มด้วยความกระหายและอยากลบกลิ่นคาวมียังคงเหลืออยู่ในปากให้หมดไป
“เออ ให้มันเก่งแบบที่ปากมึงว่า กูก็กลัวแต่มันจะไม่เจาะ แต่มันจะจ้วงเอาไปแดกทั้งลูกนั่นแหละ” คนเป็ยายเอ่ยสัพยอก ห่วงแสนห่วงว่ามันจะน้ำตาเช็ดหัวเข่าเข้าสักวันหนึ่ง
คนแก่ที่กำลังเริ่มถดถอยอย่างมะลิ มีแรงสู้ชีวิตต่อไปได้ในแต่ละวัน ก็เพราะยังไม่หมดห่วงเื่หลานสาวนี่แหละ กลัวว่ามันจะเดินทางผิด และปล่อยตัวเหมือนกับแม่ของมันที่ตายจากไปแล้ว
เพราะลักษณะนิสัยก็ถอดแบบกันมาทุกกระเบียดนิ้ว ที่ดูทันเล่ห์เหลี่ยมคน ปากก็พล่ามดิบดีว่าไม่มีทางที่จะพลาดท่าเสียทีให้กับผู้ชายคนไหน แต่ก็อุ้มท้องโย้กลับมาบ้านให้พ่อแม่ได้ขายหน้าชาวบ้านชาวช่อง หาพ่อให้ลูกไม่ได้เพราะผู้ชายมันไม่ยอมรับผิดชอบ
ก่อนที่จะชิงหนีตายจากกันไปเพราะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบกว่าปีก่อน ทิ้งเอาไว้แค่ลูกสาวที่หน้าตาละม้ายคล้ายกันราวกับฝาแฝด ให้คนเป็แม่อย่างเธอได้ดูต่างหน้า และเลี้ยงดูอุ้มชูกันมาจนถึงวันนี้
“ดูพูดเข้า ไม่ให้กำลังใจแล้วยังจะมาบั่นทอนอีก หนูไม่คุยกับยายแล้ว ไปนอนดีกว่า” แบมแบมเก็บขวดน้ำเข้าตู้เย็น ก่อนจะเอ่ยพูดและรีบสาวเท้าเข้าห้องนอนของตัวเองไป
ผู้เป็ยายได้แต่มองตามหลานสาวที่หนีเข้าห้องไปด้วยความหนักใจ แต่ก็โทษตัวเองด้วยส่วนหนึ่ง ที่หลังจากมันเรียนจบชั้นมัธยมปีที่หก ก็พยายามคะยั้นคะยอให้มันแต่งไปเป็เมียของเสี่ยหมูที่เป็คนรวยอีกหมู่บ้านหนึ่ง ซึ่งนั่นก็เป็เหมือนการปลูกฝังความคิดผิด ๆ ให้กับหลานสาวตัวเอง ความจริงในข้อนี้เป็เื่ที่มะลิเองก็ปฏิเสธให้พ้นตัวไม่ได้
อีกส่วนหนึ่งก็เพราะตัวของหลานสาวเอง ที่เป็คนรักสบายและมีความทะเยอทะยานชนิดที่เรียกว่าไม่เจียมกะลาหัวของตัวเอง ความมักใหญ่ใฝ่สูงในจิตใจของเด็กคนนี้นั้น มะลิเองก็รู้สึกแล้วว่ามันน่ากลัวสักเพียงใด เพราะหลานสาวของเธอพร้อมที่จะทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเอง้า
แต่ก็เดชะบุญที่ในครั้งนั้นหลานสาวมันยืนกรานเสียจนตาแข็ง ว่าไม่มีทางตบแต่งออกไปกับเสี่ยหมู ไม่อย่างนั้นป่านนี้ก็คงจะไม่ได้มีแค่หลานสาวของเธอที่น้ำตาเช็ดหัวเข่า แต่คงจะเป็เธอด้วยที่ต้องเจ็บเจียนตาย เพราะเป็คนประเคนแก้วตาดวงใจให้กับเสือกับตะเข้ด้วยมือของตัวเอง เพราะพึ่งได้ข่าวมาว่ารายนั้นมีเมียอยู่แล้วแทบจะทุกตำบล
และใน่หลังมานี้ ก็เห็นจะมีแต่ไอ้หนุ่มที่ชื่อเก้า ลูกชายโทนของกำนันคล้าวก็มาติดพันมัน ตามวนเวียนเหมาไก่ปิ้งอยู่หลายครั้ง จนนังหลานสาวตัวดีมันยอมที่จะเล่นด้วย และคิดการใหญ่ที่อยากจะเป็ลูกสะใภ้ของกำนันหมู่บ้านตัวเอง ซึ่งครั้งนี้มะลิเองก็ไม่รู้ว่าจะออกลูกผีลูกคน ก็ได้แต่เคารพการตัดสินใจของหลานสาวเพียงเท่านั้น
………………………………………………….
เอาตอนแรกมาเสิร์ฟให้กับนักอ่านทุกท่านแบบด่วนจี๋ เปืดมานางเอกของเราก็สร้างเื่แล้ว แต่เหมือนว่าพระเอกจะไม่ปรากฎตัวต่อสาธาณณะชน ฟีลแบบค่าตัวแพงเว่อร์วัง เลดี้จ้างมาไม่ไหว (อิอิ)
ถ้าคอมเม้นท์เยอะ แอบกระซิบว่าตอนต่อไปอาจจะมีแบบด่วนจี๋แบบนี้อีกก็ได้นะคะ แงงงง อย่าลืมกดเข้าชั้น กดหัวใจ เพื่อเป็กำลังใจให้กับเลดี้ด้วยนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ เลดี้ขอตัวไปจิบไวน์ก่อน บะบุย