
1
“เชิญทางนี้ได้เลยค่ะ คุณลูกค้า” เลขาสาวเดินนำนักธุรกิจหนุ่มไปยังห้องของท่านประธาน
“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มโค้งศีรษะเล็กน้อยเป็การขอบคุณที่เปิดประตูให้
“สวัสดีค่ะ เชิญนั่งก่อนค่ะ อากาศร้อนน่าดูเลยนะคะ นี่ค่ะทิชชู” ประธานบริษัทสาวสวยเอ่ยพลางลุกขึ้นหยิบทิชชูไปซับใบหน้าหล่อคมคาย โดยเธอพยายามแอ่นหน้าอกไปเกือบชิดหน้าเขา
“ขอบคุณครับ เอ่อ ช่วยถอยไปสักนิดได้ไหมครับ คือ คือว่า...” คนตัวสูงไม่ทันเอ่ยจบก็ชะงักเสียก่อน
“น้ำลายคุณหกอะค่ะ น่ารักเหมือนเด็กจัง อุ๊ย! ขอโทษค่ะ มันเกินงามไปใช่ไหมคะ”
“อึก! ไม่เป็ไรครับ ผมเข้าใจ” ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงลำคอแข็งแรง
‘อ่อยกูเปล่าวะ?! เหมือนตั้งใจ ร่องใหญ่น่าขย้ำชะมัด ทนไว้ ๆ ดูท่าทีก่อน คนยิ่งไม่เคยด้วย กูจะโดนเขมือบปะเนี่ย!’ เขานึกในใจ
“นี่ค่ะ ทิชชู~” หญิงสาวยื่นทิชชูให้เขา เดินกลับไปนั่งโซฟาราคาแพงดังเดิม เผยยิ้มกรุ้มกริ่มให้อีกคน
“ขอบคุณครับ หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าครับเห็นคุณมองผมนานแล้ว” มือหนารับมาเช็ดต่อแล้วทิ้งลงถังขยะใกล้ตัว
“อ๋อเปล่าค่ะ งั้นคุยธุระกันเลยนะคะ” ร่างบอบบางสะดุ้งเล็กน้อย ส่วนใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติพยักหน้ารับรู้
“เลขาฉันได้อธิบายคร่าว ๆ ให้คุณทราบเกี่ยวกับแผนงานแล้วใช่ไหมคะ?”
“ครับ”
“ดีค่ะ งั้นฉันลงรายละเอียดอีกทีนะคะ” พวกเขาจึงพูดคุยเกี่ยวแผนธุรกิจที่ร่วมงานกันไปจนเสร็จ
“ถ้างั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” ชายหนุ่มเตรียมจะลุกขึ้น แต่มือปลาหมึกของเธอดันััมือเขาเสียก่อน
“เดี๋ยวก่อนค่ะ”
“มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“คือฉันมีเื่ส่วนตัวจะปรึกษา คุณสะดวกคุยไหมคะ?”
“สะดวกครับ ปรึกษาผมได้”
“คือ่นี้ฉันรู้สึกเบื่อ ๆ น่ะค่ะ ไม่มีคนคุยสักคน สงสัยไม่มีใครเอา เฮ้อ!!!”
“คุณอย่าคิดแบบนั้นสิครับ ต้องมีสักวันนึงล่ะที่เป็วันของคุณ”
“จะเป็ไปได้ไหมคะ? ถ้าเป็วันนี้และเป็คุณ”