๘
ผมขับรถออกมาจากบ้านด้วยความไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่เพราะแทนที่จะได้หยุดพักผ่อน แค่การอ้าปากพูดไม่ได้ชั่วคราวก็หงุดหงิดมากพออยู่แล้ว นี่ไอ้มาเฟียมันยังจะมาเอาแต่ใจอีก คนอะไรไม่เห็นอกเห็นใจคนอื่นบ้างไร้น้ำใจสิ้นดี
ผมเดินเข้ามาในผับวันนี้คนเยอะเหมือนเช่นเคยมีนักร้องที่ร้องเพลงอยู่บนเวทีซึ่งอาจจะเป็นักร้องชั่วคราวที่เขาจ้างมา ผมมองไปรอบ ๆ ทำไมวันนี้มะพร้าวไม่อยู่เพราะปกติเขาจะต้องออกมาดูแลความเรียบร้อย ผมเดินมาจนถึงหน้าห้องทำงานของมาเฟีย แต่แล้วผมก็ถึงกับใอย่างสุดขีดเพราะภาพที่ผมเห็นจากประตูห้องที่ปิดไม่สนิทนั้น มันทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น
ภาพนั้นคือไอ้มาเฟียยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานส่วนมะพร้าวยืนอยู่ข้าง ๆ เป็สมุนมือขวา และยังมีลูกน้องอีก ๒ คนอยู่ในนั้นแต่ที่น่าใคือ ไอ้คนที่คุกเข่าขอร้องอ้อนวอนอยู่ตรงหน้ามาเฟียนั้น มีแต่รอยเขียวช้ำเต็มหน้าและยังมีคราบเืติดอยู่ตรงปาก บ่งบอกว่าเขาถูกทำร้ายร่างกายมาอย่างหนักผมไม่ได้ยินว่าคนในนั้นพูดอะไรกันก่อนที่ผมจะเห็นภาพสุดท้ายคือมาเฟียมันใช้เท้าเตะอัดเข้าที่ใบหน้าคนที่กำลังคุกเข่าขอร้องอ้อนวอน ทำให้คนนั้นล้มลงไปกองกับพื้น แล้ว มาเฟียเข้าไปเอาเท้าเหยียบหน้าอกคนที่นอนอยู่กับพื้นอย่างแรงและเขาพูดอะไรสักอย่างผมไม่ได้ยิน
ตอนนี้หัวใจผมเต้นไม่เป็จังหวะทั้งกลัวทั้งคิดไปต่าง ๆ นานา วันนี้มันอารมณ์ไม่ดี แล้วผมก็ยังไม่มาทำงานอีก เกิดมาเฟียมันฆ่าผมขึ้นมาอีกคนจะทำยังไง ไม่ได้การแล้วผมต้องรีบหนีให้เร็วที่สุดความคิดสุดท้ายของผมในตอนนี้คือ้าไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ถ้าจะเกิดอะไรขึ้นพรุ่งนี้ค่อยค่อยว่ากันใหม่ ผมเดินจ้ำอ้าวออกมาอย่างรวดเร็วแต่ก็ถูกใครบางคนเข้ามาล็อคคอผมไว้ให้หยุดเดิน
ผมดิ้นขัดขืนคนที่เข้ามาล็อคตัวผม ผมพยายามหันไปมองทันทีที่เห็นว่าเป็ใคร ให้ผมแทบเป็ลมเพราะคนที่อยู่ตรงหน้าผมคือไอ้มาเฟียความคิดที่จะวิ่งหนีแต่...มันเขาเหมือนรู้ทัน หรือเขาเห็นว่าผมอยู่หน้าห้องนานแล้วตอนนี้เขาเปลี่ยนเป็มาลากแขนให้ผมเดินตามเขาไป
“นายมาช้า...ฉันให้เวลานายครึ่งชั่วโมงแต่นายมาถึงที่นี่โดยใช้เวลาชั่วโมงครึ่ง”
คนที่ลากแขนผมอยู่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบตอนนี้ผมพูดไม่ได้ ผมจึงไม่สามารถเถียงเขาได้
เขาให้เวลาผมแค่ครึ่งชั่วโมง...บ้าไปแล้วใครจะมาได้ในเวลาอันรวดเร็วกว่าจะฝ่าด่านรถติด ที่ติดยันชาตินี้ไปถึงชาติหน้า กว่าฝ่าออกมาได้ก็ปาไปเกือบชั่วโมงแล้ว สมองมีทำไมมันไม่หัดคิดบ้างนะ !
“หยุดด่าฉันได้แล้วเพราะคนขัดคำสั่งอย่างนายต้องโดนลงโทษ...” ไอ้มาเฟียหันมาพูดกับผมแล้วเข้ามากระซิปข้างหูผมเบา ๆ “แบบที่นายเห็นเมื่อกี้”
ได้ยินคำนั้นออกมากจากปากมันผมเข่าแทบทรุดผมไม่ได้ทำอะไรผิดมันจะมาทำอย่างนี้กับผมไม่ได้ ไอ้มาเฟียมันบ้าไปแล้ว แค่ตอนนี้เขาจับแขนผมแล้วลากให้เดินตามจนแขนผมแทบจะหลุดอยู่แล้วคนอะไรแรงเยอะฉิบหาย ถ้าไอ้มาเฟียมันกระทืบผมผมไม่ตายคาตีนมันเลยเหรอ !
“ขึ้นไป”
เขาสั่งให้ผมขึ้นไปบนรถหรูแต่ผมส่ายหน้าไม่ยอมขึ้นและทำท่าจะหนี
“อย่าให้ฉันได้พูดเป็ครั้งที่สอง”
คราวนี้เขามองผมด้วยสายตาดุผมจึงจำนนขึ้นรถไปกับเขาแต่โดยดี เขาปิดประตูรถใส่ผมเสียงดังจนผมใ แล้วเขาก็อ้อมขึ้นมานั่งตรงฝั่งคนขับ
ในรถมีแต่ความเงียบเข้ามาปกคลุมคนที่ขับรถอยู่เงียบขรึมจนผมกลัว เพราะปกติเขาก็น่ากลัวอยู่แล้วยิ่งมาทำแบบนี้ยิ่งน่ากลัวเข้าไปกันใหญ่ ผมทนอยู่กับความเงียบอย่างนี้ไม่ได้ เพราะมันช่างน่ากลัวเหลือเกิน จากเหตุการณ์เมื่อนี้ผมยังกลัวไม่หายหัวใจยังเต้นสั่นระรัวผมเอื้อมมือกดเปิดเพลง แต่กลับถูกมองด้วยแววตาดุ ผมจึงรีบกดปิดเพลงทันทีและนั่งขดตัวอยู่เงียบๆ
ไม่นานรถหรูก็ขับมาถึงบ้านหลังหนึ่งซึ่งใหญ่โตอย่างกับคฤหาสน์ของเ้าสัวที่ผมชอบดูในละคร ไม่น่าเชื่อว่ามีบ้านแบบนี้อยู่ด้วยเพราะมันใหญ่โตอลังการมาก โดยเฉพาะประตูบ้านแค่กดรีโมทประตูก็เปิดหน้าบ้านมีสนามกว้างปลูกไม้ดอกไม้ประดับจัดสวนอย่างสวยงาม และข้างในตัวบ้านมีสระว่ายน้ำผมมองรอบ ๆ มีโรงเก็บรถขนาดใหญ่ และมีรถคลาสสิคมากมายอยู่ตรงนั้น
“จะยืนมองอีกนานไหม...ตามฉันเข้ามา”
ผมเดินตามไปทั้งๆ ที่ในใจยังกลัว แต่จะทำอย่างไรได้ ถ้าจะหนีก็หนีไม่พ้น
ตอนนี้ผมเดินเข้ามาในบ้านแค่ก้าวเท้าเข้ามาก็เห็นถึงความหรูหรา อย่างที่ชีวิตนี้ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวบ้านประดับประดาด้วยผ้าม่านสีน้ำตาลอ่อน และไฟระย้าที่ดูสวยงามเข้ากับตัวบ้านและยังมีห้องต่าง ๆ อีกมากมาย เหมือนบ้านเศรษฐีที่ผมดูในละครไม่มีผิดเลยคนอะไรมันจะรวยได้ขนาดนี้
เขาพาผมขึ้นไปชั้นสองของบ้านผมเดินตามมาอย่างว่าง่าย แล้วจึงมาหยุดตรงหน้าห้องห้องหนึ่งแล้วเปิดประตูเข้าไปผมยืนอยู่ตรงหน้าห้องไม่ยอมเข้าไป
“อย่าดื้อกับฉัน...ถ้านายพูดไม่รู้เื่ฉันจะไม่เก็บนายไว้แน่”
ไอ้มาเฟียหันมาพูดมากับผมด้วยน้ำเสียงเรียบและเยือกเย็นเหมือนเช่นเคย
ผมเดินตามเข้าไป และพบกับว่าห้องที่ผมเข้ามาเป็ห้องนอนและคงเป็ห้องนอนของไอ้มาเฟีย เครื่องปรับอากาศเย็น ๆ ที่เปิดไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งคาดว่าแม่บ้านน่าจะเป็คนเปิดไว้เมื่อความเย็นนั้นเข้ามากระทบกับผิวผม ยิ่งทำให้ผมกลัวคนที่อยู่ตรงหน้าเป็ย่างมาก
ไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าผมตอนนี้มันกำลังถอดสูทถอดเนคไท ถอดเข็มขัด และปลดกระดุมเสื้อออกเผยให้เห็นอกขาว ๆ ก่อนที่เขาจะผลักผมลงบนเตียงอย่างแรงโดยที่ผมยังไม่ทันตั้งตัว เขาขึ้นมาค่อมบนตัวผมอย่างรวดเร็วนี่คนหรือลิงทำอะไรรวดเร็วไปหมด
ผมพยายามดิ้นขัดขืนและส่งเสียงร้องออกมาจากลำคอ หากไม่เป็ผลสำเร็จ ไอ้มาเฟียมันกดผมให้อยู่ใต้ร่างหนาๆ แล้วโน้มใบหน้านิ่งหากจัดว่าหล่อมากเข้ามาประกบปากผมอย่างเร่าร้อน ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูกหัวใจเต้นไม่เป็จังหวะในห้องที่เงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของเราทั้งสองคน
หัวใจของผมเต้นอย่างรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมา
“หัวใจนายเต้นแรง”
เขาถอดจูบออกแล้วเอามือไปจับตรงที่หัวใจผม ทำไมตอนนี้แววตาแห่งความโเี้ของเขาหายไปกลับเหลือแต่แววตาแห่งความอ่อนโยนที่แสดงออกมาให้ผมเห็น
จะไม่ให้หัวใจผมเต้นแรงได้ยังไงก็เขาเล่นจูบผมแบบนี้และนี่ก็เป็อีกครั้งที่เขาจูบผม
ไอ้มาเฟียมันจูบผมอีกแล้ว...บ้าที่สุด!
“นายจะไม่พูดห้ามฉันหน่อยเหรอ”
ผมพยายามพูดออกมาจากในลำคอเพื่อเป็การบอกว่าผมไม่สามารถอ้าปากพูดเหมือนปกติได้
“ฉันฟังไม่รู้เื่หรือว่าวันนี้นายจะสมยอมฉัน”
ไอ้บ้า! เ้าเล่ห์ที่สุด ! ใครจะไปสมยอมมัน !
ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทันตั้งตัวเขาก็เข้ามาประกบปากผมอีกครั้งและตอนนี้มือเขาลวนลามลงไปที่ส่วนล่างของผม ส่วนที่ยังไม่เคยมีใครได้เห็น ไม่เคยมีใครได้จับนอกจากตัวผมเอง ไอ้มาเฟียมันถอดกางเกงผมออกอย่างรวดเร็ว ผมดิ้นขันขืนอย่างสุดชีวิตหากไม่เป็ผลสำเร็จ
มือหนาใหญ่ค่อยๆ จับน้องชายของผมซึ่งตอนนี้มันยังไม่ตื่นตัว เขาจับรูดขึ้นรูดลงแล้วคลึงตรงจุดเสียวส่วนตรงหัว จนตอนนี้น้องชายของผมมันเริ่มตื่นตัว
“นายมีอารมณ์อย่างนั้นเหรอ”
ผมสายหน้าและเอามือทุบไปที่ไหล่ใหญ่กว้างนั้น ก็เขาเล่นใช้มือกับน้องชายผมขนาดนั้นใครบ้างล่ะจะไม่มีอารมณ์
“นายพูดห้ามฉันสิถ้านายพูดห้ามฉัน ฉันจะไม่ทำ”
เขากำลังแกล้งผมชัด ๆ ทั้งที่เขาก็รู้ว่าผมพูดไม่ได้ไอ้คนเ้าเล่ห์
“ถ้านายไม่พูดแสดงว่านาย้าให้ฉันทำ”
ตอนนี้มือของไอ้มาเฟียเริ่มรูดขึ้นรูดลงตรงน้องชายผมเมื่อเห็นว่าผมพยายามพูด เขาก็เข้ามาประกบจูบผมอีกครั้ง ส่วนมือก็ยังช่วยปรนเปรอให้กับน้องชายผมจนผมเผลอครางออกมาจากลำคอด้วยความเสียว
ตอนนี้เขารูดเร็วและแรงขึ้น เมื่อผมใกล้แตะขอบ์เขาก็เอามือมากดตรงรอยหยักส่วนหัวไว้ ไม่ให้ผมเสร็จ...มันบ้าที่สุด
“อยากให้ฉันเอาออกให้นายไหม”
ตอนนี้ผมไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วมันเสียว มันอึดอัด อย่างบอกไม่ถูก แต่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ผมพยักหน้าตอบรับคำเขาไป...ไม่รู้จะอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนแล้ว เป็สิ่งที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตผม
ไอ้มาเฟียยิ้มตรงมุมปากก่อนที่เขาจะใช้มือช่วยผมจนผมเสร็จผมได้แต่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างใหญ่พร้อมกับการเต้นของหัวใจที่ดังและแรงกว่าปกติประหนึ่งเหมือนกับว่าจะเต้นทะลุออกมาข้างนอกให้ได้
“่เวลาที่น่าจดจำที่สุดไม่ใช่่เวลาที่หัวใจนายเต้นปกติแต่มันเป็่ที่หัวใจนายกำลังเต้นผิดผิดจังหวะแบบนี้”
ผมได้แต่นอนฟังคนที่อยู่บนตัวผมพูดผมหลับตาปี๋เพราะไม่อยากเห็นหน้าเขา
“นายจงจดจำ่เวลานี้ไว้เพราะมันเป็่เวลาที่นายมีความสุขที่สุดนายปฏิเสธหัวใจตัวเองไม่ได้หรอก”
พูดเสร็จเขาก็ลุกไปทำให้ผมหายใจได้อย่างทั่วท้องหน่อย ผมอยู่ในสภาพเปลือยครึ่งท่อน เพราะท่อนล่างของผมถูกถอดทุกอย่างออกไปจดหมดทันทีที่ไอ้มาเฟียนั่นลุกออกไป ผมรีบเอาผ้าห่มมาคลุมร่างตัวเองไว้ทันที
“ไปอาบน้ำ”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแล้วลุกเดินไปทางตู้เสื้อผ้า เขาหยิบชุดนอนออกมายื่นให้ผม
“คืนนี้นายต้องนอนที่นี่...นายรู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ชอบพูดเป็ครั้งที่สองและไม่ชอบคนที่ขัดคำสั่ง”
ผมคงไม่สิทธิ์ไปต่อรองอะไรกับเขาได้ทั้งสิ้นผมรับเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวที่เขาเอามาให้ ผมจึงรีบเข้าอาบน้ำทันที
พอผมออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าเขาเปลี่ยนชุดแล้วเหมือนกันและดูเหมือนว่าจะอาบน้ำแล้วด้วย สงสัยคงไปอาบห้องอื่นมา
“นอนได้แล้ว”
เขาขึ้นไปนอนบนเตียงส่วนผมยืนอยู่ข้างเตียงสักพักเพราะกำลังคิดอยู่ว่านอนข้างร่างดีไหม
“นอนนี่”
เขาชี้ให้ผมไปนอนข้างๆ ผมจึงจำใจขึ้นไปนอนแต่โดยดี
ถือว่าเป็โชคดีที่ไอ้มาเฟียนี่มันไม่ฆ่าผมและถือว่าเป็โชคร้ายที่เขาเป็คนแรกที่พรากความบริสุทธิ์ของผมไป ทั้งจูบแรกและก็จับน้องชายของผมคนแรก
ผมจะเก็บไว้ให้คนที่ใช่ในเวลาที่มันเหมาะสมแต่แล้วก็ถูกไอ้คนเอาแต่ใจพรากไปจนได้...แต่ก็ดีที่เขาไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้
จูบใครคิดว่าไม่สำคัญยิ่งจูบแรกมันยิ่งสำคัญเพราะคนเรามักจะจำอะไรได้ดีที่สุดก็คือครั้งแรกกับครั้งสุดท้ายแต่ครั้งแรกของผมมันไม่น่าจดจำเท่าไหร่
“่เวลาที่น่าจดจำที่สุดไม่ใช่่เวลาที่หัวใจนายเต้นปกติ แต่มันเป็่ที่หัวใจนายกำลังเต้นผิดผิดจังหวะแบบนี้”
ผมยายามข่มตานอนแต่คำพูดของไอ้มาเฟียที่เขาพูดกับผมเมื่อกี้มันผุดย้ำขึ้นมาในหัวสมองผมจนทำให้ผมนอนไม่หลับ ใช่...น่าประหลาดใจที่ทำไมผมอยู่ใกล้เขาหัวใจผมต้องเต้นผิดจังหวะด้วยแต่มันไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่มันเป็เหมือนความรู้สึกอะไรสักอย่างเหมือนรู้สึกดีกับที่เกิดขึ้น
ไม่จริง...! ผมไม่ได้ชอบผู้ชายผมชอบผู้หญิงเพราะเวลาที่ผมดูหนังเอวีัของผมมันก็ยังพร้อมรบและพร้อมที่จะพ่นไฟออกมาอยู่เสมอ
“นายจงจดจำ่เวลานี้ไว้เพราะมันเป็่เวลาที่นายมีความสุขที่สุดนายปฏิเสธหัวใจตัวเองไม่ได้หรอก”
นายปฏิเสธหัวใจตัวเองไม่ได้หรอกมันหมายความว่าอย่างไร ไม่จริงผมไม่รักไอ้มาเฟียนี่ และก็จะไม่มีวันรักเขาเด็ดขาดและทำไมหัวใจของผมตอนนี้มันยังเต้นผิดจังหวะอยู่ ทว่าเมื่อเวลาผมหันไปมองคนที่นอนอยู่ขางๆ ผม...ผมชอบผู้หญิง ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่ที่หัวใจผมเต้นอย่างนี้คงเป็เพราะไม่เคยมีใครมาทำอย่างนี้ให้ผมมาก่อน...ต่างหาก
12K
