มู่ไห่เฉินตอนนี้ไม่ประมาท ใจที่เต้นเร็ว มือที่เย็นเฉียบก่อนหน้า ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางเมื่อได้เริ่มขยับตัว
เพลงดาบที่เห็นดูมั่นคงแข็งแรงมีแบบแผน สมกับที่เป็เพลงดาบของสำนักมีชื่อ
อู่เตาะโลั่นก่อนจะพุ่งดาบเข้ามาฟาดฟันอย่างหนักหน่วง ทุกการเหวี่ยงดาบแหวกอากาศเกิดเสียงหวีดหวิวราวอสูรร้องคำราม แรงลมจากคมดาบกดทับจนชายเสื้อของมู่ไห่เฉินสะบัดปลิว
เคร้ง!
มู่ไห่เฉินยกกระบี่รับอย่างฉับไว แรงปะทะสั่นะเืั้แ่ข้อมือไปจนถึงหัวไหล่ เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว ฝ่าเท้าครูดกับพื้นเวทีเกิดเสียงเสียดหู
อู่เตาไม่เปิดโอกาสให้ตั้งหลัก ดาบใหญ่หมุนกลับมาฟันเฉียงจากซ้ายสู่ขวารวดเร็วจนน่าใ ดาบหนักเช่นนั้นกลับเคลื่อนไหวคล่องแคล่วเกินคาด
มู่ไห่เฉินกดลมหายใจให้มั่น ใช้วิชาตัวเบาเอนกายหลบ คมดาบเฉียดผ่านปลายจมูกไป แต่เส้นผมขาดสะบั้นไปหลายเส้น เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วสนาม
อู่เตายิ้มกว้าง
“ไม่เลว! รับได้อีกสักกี่กระบวนท่ากัน!”
สิ้นคำ ดาบใหญ่ก็ถาโถมลงมาราวพายุคลั่ง ฟัน! เฉือน! สับ! แต่ละครั้งหนักหน่วงจนพื้นไม้เวทีเริ่มปรากฏรอยแตก
เสียงโลหะปะทะดังกังวานไม่ขาดสาย เพลงกระบี่ที่รวดเร็วกว่าจู่โจมรวดเร็วไร้ช่องว่าง ส่วนทางดาบก็ตั้งรับแข็งเกร่งไม่สั่นไหว
เมื่อพอมีช่องเพลงดาบก็สวนกลับด้วยพลังอันหนาหน่วง หากไม่ตั้งรับก็ต้องหลบหนีแน่นอนว่าแลกด้วยคงไม่คุ้มชีวิต
ทั้งสองต่อสู่กันอย่างดุเดือด ต่างคนต่างงัดจุดเด่นของตนออกมาต่อสู้
เพลงกระบี่เจ็ดดารามู่ไห่เฉินแตกฉานใช้งานคล่องแคล่ว แม้จะชิงความได้เปรียบมาได้เสมอแต่ก็ยากจะปิดฉากการต่อสู้ลงได้โดยง่าย
ยามนี้ในใจแว๊บหนึ่งนึกถึงการประลองกับศิษย์พี่ครั้งหนึ่งในสำนัก การต่อสู้จริงต้องรู้จักพริกแพลง หากยึดติดกระบวนท่ามากเกินไปไม่อาจเอาชัยได้
มู่ไห่เฉินพุ่งจู่โจมด้วยกระบวนท่าแปลกไป เขาเน้นมุ่งจู่โจมเข้าประชิดจนทั้งกระบี่และดาบต่างออกกระบวนท่าได้ยากลำบากกันทั้งคู่
อาวุธทั้งสองต่างประกบแน่น มือซ้ายต่างออกท่วงท่าปะมือด้วยพลังฝีมือ เมือมู่ไห่เฉินเมื่อสบโอกาศก็ถอยออก และขณะถอยมือซ้ายออก มู่ไห่เฉินถือโอกาสใช้กระบวนท่าวิชาคว้าดารา
ดาบลอยเคว้งหลุดมือเป็เวลาสั้น ๆ มู่ไห่เฉินหมุนตัวเตะส่งดาบหมุนลอยออกไปนอกสนามประลอง ก่อนจะหันกระบี่ชี้ออกไปให้คู่ต่อสู้
อู่เตายืนอึ้ง ยามนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าดาบหลุดมือไปตอนไหน เขามั่นใจตลอดเวลาว่าดาบในมือเขากำแน่นไม่คลายออก แม้กระทั่งตอนดาบลอยออกไปแว็บหนึ่งเขายังรู้สึกว่ากำดาบอยู่
อู่เตาประกาศน้อมรับความพ่ายแพ้ด้วยใจจริง แม้ยามนี้ยังคงไม่เข้าใจวิชาของอีกฝ่ายเป็ลูกเล่นแบบใด แต่นั้นก็ไม่ได้สำคัญ เขากลับเปิดเผยยอมรับความพ่ายแพ้อย่างภาคภูมิและมีความสุขในการประลอง ไม่พอเขายังกล่าวชมเชยมู่ไห่เฉินว่าเป็เด็กหนุ่มมากความสามารถ คงเป็คนที่มีอนาคตไกลในยุทธภพ
ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ั้แ่ดาบลอยออกนอกสนาม จนกระทั่งอู่เตาประกาศยอมแพ้ จากความอึ้งทึงกลายเป็เสียงโห่ร้องดังลั่นกว่าที่เคย
บางคนเริ่มพูดออกมาอย่างชื่นชม สำนักเจ็ดดาราสะท้านภพไม่ธรรมดาจริง ๆ น่าเสียดายนักที่ต้องพบเจอเคราะห์กรรมใหญ่หลวง
หลังจากอู่เตาเดินลงเวทีจากไป ผู้ป่าวประกาศก็ขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง เขากล่าวยินดีกับมู่ไห่เฉิน อีกทั้งยังยกย่อเพิ่มขึ้นไปอีก จนมู่ไห่เฉินตอนนี้แทบอยากจะเดินไปปิดปากคนผู้เสียตอนนี้
มู่ไห่เฉินทำท่าจะลงเวที ผู้ประกาศก็รีบมาฉุดรั้งไว้ก่อนจะร้องขอให้รอประลองอีกรอบ เขาจะมอบเพิ่มให้อีกห้าตำลึงหากจบการประลอง
มู่ไห่เฉินแม้ไม่อยากประลองต่อแต่ก็ยากจะหลีกหนีไปได้โดยง่าย ผู้ประกาศรีบประกาศหาคนประลองต่อไปทันที ไม่เปิดโอกาศให้มู่ไห่เฉินได้คิดนาน
เสียงโห่ร้องดังขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อเรียกร้องให้ผู้ประลองคนต่อไปขึ้นเวที และไม่ต้องให้รอนานก็มีคนผู้หนึ่งลอยตัวขึ้นมาบนเวที
ทั่วบริเวณต่างเงียบกริบ ต่างก็ไม่อยากจะเชื่อสายตา คนที่ขึ้นไปบนเวทีนั้นต่างคนก็ต่างรู้จักกันดีในที่นี่
“เจอกันอีกแล้ว ครั้งที่แล้วแสดงฝีมือได้ไม่เลว”
ฉินมู่ไป๋กล่าวทักทายมู่ไห่เฉินด้วยท่าทีผ่อนคลายเป็มิตร
มู่ไห่เฉินตอนนี้สันหลังเย็นวูบขึ้นมา แน่นอนเพราะเขารู้ดีว่าระดับลมปราณคนผู้นี้สูงกว่าตัวเอง อีกทั้งฝีมือที่เห็นครั้งก่อนนั้นก็ไม่ธรรมดาเลยสักนิด
“อย่ากังวลมากไปสหายมู่ ประลองให้สนุกเถอะ”
ฉินมู่ไป๋พูดออกมาอย่างผ่อนคลายเมื่อเห็นสีหน้าวิตกของมู่ไห่เฉิน
แน่นอนว่าคนมีชื่อเสียงขึ้นเวทีผู้คนต่างก็ย่อมให้ความสนใจเป็พิเศษ
มือปราบกลุ่มหนึ่งหรี่ตามองมองจากที่ไกล ๆ เพราะเพียงลาดตระเวรผ่านมา
กลุ่มชายชราบนระเบียงเริ่มชายตามองลงไปยังด้านล่างสนาม
ศิษย์สำนักน้อยใหญ่หลายคนเริ่มหยุดวงสนทนาและหันไปทางสนามด้วยเช่นกัน
แรงกดดันมหาศาลมาตกอยู่ที่ลานประลอง มู่ไห่เฉินแม้ไม่ได้สบตาผู้ใดก็ััถึงแรงกดดันมากมายจากทั่วสารทิศ ความนึกคะนองสนุกจากการประลองตอนแรก ไม่รู้เหตุใดถึงนำพามาจุดนี้ได้เขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลย
ผู้ประกาศเองตอนนี้ก็ตกตะลึงไม่แพ้ผู้อื่น เขากล่าวยกเวทีประลองให้ทั้งคู่ก่อนจะรีบลงไปอยู่ข้างสนามเพื่อชมการประลองอย่างใจจดใจจ่อ
“ข้าฉินมู่ไป๋ ขอคำชี้แนะสหายน้อย”
สิ้นเสียงแนะนำตัวของฉินมู่ไป๋ มู่ไห่เฉินได้แต่เพียงแนะนำตัวเองและน้อมรับการประลอง
แม้จะไม่ได้รู้จักคนตรงหน้ามากนัก แต่ก็คาดเดาชื่อเสียงจากบรรยากาศโดยรอบได้
หนึ่งกระบี่จากฉินมู่ไป๋รวดเร็วจนน่าใ แต่นั่นก็ไม่เพียงพอที่หยุดมู่ไห่เฉินได้ มู่ไห่เฉินปัดกระบี่อย่างเฉียบคม ก่อนจะตอบโต้ด้วยเพลงกระบี่ที่ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน
เสียงกระบี่แหวกอากาศ วูบวาบ โคร้งเคร้ง ปะทะดังไม่ขาดสาย ปราณกระบี่ฉินมู่ไป๋แผ่กว้าง จนเพลงกระบี่ตัดแขนเสื้อไปเล็กน้อย
มู่ไห่เฉินรู้ดี หากจะแข่งความเร็วเพลงกระบี่เห็นทีจะเอาชัยไม่ได้ ทั้งความเร็วและลมปราณต่างด้อยกว่า หากอยากชนะต้องพึงบางสิ่งที่แตกต่างออกไป แต่สิ่งนั้นคืออันใดเล่า
เพลงกระบี่แข็งเกร่ง ลมปราณก้าวร้าว มุ่งเข้ามาตรง ๆ อย่างดุดัน มู่ไห่เฉินได้แต่เพียงเอากระบี่ตั้งรับและอาศัยแรงกระบี่คู่ต่อสู้ส่งตัวเองลอยถอยออกไป
สายตามู่ไห่เฉินเหลือบไปเห็นปลอกกระบี่ของตนวางอยู่ขอบสนามด้านหลังฉินมู่ไป๋ ในใจนึกอยากจะลองอีกสักวิชา
มู่ไห่เฉินก้าวฝีเท้าเข้าไปะโพุ่งจู่โจมข้ามหัวฉินมู่ไป๋ ก่อนจะพุ่งต่อเนื่องไปเก็บฝากกระบี่ สายตาตอนนี้มีความมุ่งมั่นเต็มที่
มู่ไห่เฉินเข้าจู่โจมอีกครั้ง สองมือตั้งรับจู่โจมจนผู้คนต่างร้องโห่ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนไร้ชื่อเสียงผู้หนึ่งจะแสดงฝีมือได้ยอดเยี่ยมถึงขนาดนี้
ตอนนี้นับว่ากระบี่คู่สำนักนั้นสามารถทดแทนความเร็วของกระบี่ได้แล้ว แต่พลังปราณนั้นยังต่างกันหนึ่งขั้น
ฉินมู่ไป๋ตอนนี้รีบเร่งเร้าฝีมือขึ้นไป เหมือนว่าเขาจะประเมินฝีมือมู่ไห่เฉินน้อยเกินไป แต่ยิ่งจู่โจมมากขึ้นไปเท่าไรดูเหมือนมู่ไห่เฉินจะตอบโต้ได้ดีไม่แพ้กัน
พอฉินมู่ไป๋อกกระบี่ท่าแฝงด้วยลมปราณแข็งกร้าว ตั้งใจจะใช้ความต่างของลมปราณเข้าเอาชัย เขารู้ดีว่ายิ่งใช้เวลาในการประลองมากขึ้นเท่าไร ผู้คนอาจจะมองเขาว่าด้อยฝีมือ หรือฝีมืออาจจะไปทัดเทียดกับคนไร้ชื่อ
แต่ถึงจะทำอย่างนั้นมู่ไห่เฉินก็กลับใช้วิธีหลบหนีด้วยวิชาตัวเบาก้าวย้ำดารา แน่นอนว่าอยู่ ๆ นึกจะหลบระหว่างต่อสู้มันไม่ง่าย แต่มู่ไห่เฉินก็ทำได้อย่างแม่นยำทุกครั้ง เหมือนว่าตนเองนั้นผ่านศึกประลองมานับร้อยนับพันจนชำนาญเื่จังหวะการต่อสู้เป็อย่างดี
ฉินมู่ไป๋แม้ไม่อยากจะเชื่อว่าคนผู้นี้จะมีประสบการณ์การต่อสู้มากเพียงนี้ หากไม่ใช่เทพเซียนแปลงกายก็ต้องอัจฉริยะแห่งยุคแน่นอน
ตอนนี้ทั้งสองต่างคนต่างรู้ดี อีกคนเหนือกว่าด้วยลมปราณ อีกคนมีวิชาตัวเบากับเทคนิคประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยม หากไม่มีใครอ่อนข้อก็ยากจะรู้ผล
มู่ไห่เฉินหากจะเอาชัยตรง ๆ นั้นเป็ไปไม่ได้อยู่แล้ว แต่หากจะรอคู่ต่อสู่พลาดพลั้งก็ยากจะเกิดขึ้นได้ ยิ่งกับคนมากฝีมือระดับนี้
ฉินมู่ไป๋เองก็รู้ตัวดีว่าสู้กันตรง ๆ สามารถเอาชัยได้แน่ แต่คนเบื้องหน้าอ่านเกมออกหมด ตอนนี้ก็ยังไร้หนทางเอาชัยเช่นกัน
เวลานี้รู้สึกว่าเหมือนว่าทั้งสองกำลังเล่นละครที่ไม่รู้จุดจบ คิดแล้วก็น่าหงุดหงิดกันทั้งคู่
การประลองยืดเยื้อยาวนานเกินกว่าที่ผู้ใดคาดคิด เสียงโลหะปะทะกันไม่ขาดสาย ราวกับไม่มีฝ่ายใดคิดถอย
มู่ไห่เฉินรับรู้ได้ในใจ ยามนี้เขาไม่อาจจะเอาชนะอีกฝ่ายได้ด้วยกำลังตรง ๆ อีกต่อไป แต่การจงใจพ่ายแพ้ต่อหน้าผู้คนนับร้อยเช่นนี้ ย่อมเป็การไม่ให้เกียรติคู่ต่อสู้ หากถูกมองออกว่าเป็เพียงการเสแสร้ง ผลลัพธ์ย่อมเลวร้ายกว่าการแพ้อย่างแท้จริง
ยังไม่ทันได้คิดหาหนทาง เสียงกระบี่ทั้งสองก็ปะทะกันอีกครา ประกายไฟแลบวาบ เสียงโห่ร้องรอบสนามยังคงดังไม่ขาดสาย การต่อสู้ยังคงดุเดือดราวกับไม่มีช่องว่างให้พักหายใจ
เพียงชั่วพริบตา มู่ไห่เฉินพลันเห็นช่องว่าง ที่ไม่ควรปรากฏ ฉินมู่ไป๋ตวัดกระบี่จากซ้ายไปขวาอย่างเฉียบขาด คมกระบี่กวาดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว
มู่ไห่เฉินพลิ้วกายหลบโดยไม่ยกกระบี่รับ ปล่อยให้คมเหล็กเฉียดผ่านหน้าอกไปเพียงเส้นผม
ในจังหวะเดียวกันนั้น เขาพุ่งจู่โจมสวนกลับอย่างฉับไว
การเคลื่อนไหวครั้งนี้เปิดช่องเพียงเล็กน้อยเล็กเสียจนแทบไม่อาจเรียกว่าโอกาส แต่นั้นก็เพียงพอให้ฉินมู่ไป๋จำต้องซัดฝ่ามือออกมาอย่างฉับพลัน หากไม่ทำเช่นนั้น ร่างของเขาเองย่อมต้องรับคมกระบี่ของมู่ไห่เฉินโดยตรงแทน
ฝ่ามือกระแทกเข้าเต็มอก มู่ไห่เฉินเกร็งร่างรับแรงปะทะอย่างจงใจ พลังอันหนักหน่วงซัดร่างของเขาลอยถอยไปกลางอากาศ ร่างนั้นหมุนคว้าง ก่อนจะกระแทกลงนอกขอบสนามประลองพอดิบพอดี จะเรียกว่าถูกกระแทกออกไป หรือใช้แรงนั้นส่งตัวเองออกมากันแน่ไม่มีใครอาจแยกแยะได้
ฉินมู่ไป๋ยืนอยู่กลางเวที มุมปากยกยิ้มขึ้นบาง ๆ แม้ในนามเขาจะเป็ผู้ชนะการประลองครั้งนี้ แต่ในใจกลับรู้ดีว่าละครฉากนี้ อีกฝ่ายคือผู้คุมบท เขาถูกบังคับให้ออกกระบวนท่าที่เปิดช่องให้อีกฝ่ายอย่างแเี โดยไร้ทางเลือกอื่น
มู่ไห่เฉินลุกขึ้นช้า ๆ อาการเ็ปแผ่ซ่านทั่วร่าง ทว่าท่าทีที่แสดงออกกลับดูหนักหนากว่านั้นหลายเท่า มือซ้ายกุมอกแน่น ราวกับทุกลมหายใจคือความทรมาน เขาเก็บกระบี่คืนเข้าฝัก ก่อนเดินตรงไปยังผู้ประกาศ
เมื่อส่งกระบี่คืน ผู้ประกาศมองสภาพเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาเห็นใจ เขาหยิบเงินแปดตำลึงส่งให้โดยไม่พูดอะไรมาก ก่อนจะเดินขึ้นเวทีเพื่อประกาศชัยชนะของฉินมู่ไป๋ แต่ทันทีที่เสียงประกาศดังขึ้น
ฉินมู่ไป๋กลับใช้วิชาตัวเบา ลอยร่างจากไปอย่างเงียบงัน ราวกับไม่้ารับเสียงสรรเสริญใด ๆ
ส่วนมู่ไห่เฉิน เขากลืนหายเข้าไปในฝูงชนอย่างไร้ร่องรอย ก่อนจะออกจากตรอกยอดยุทธ์ไปเงียบ ๆ ราวกับไม่เคยมีเด็กหนุ่มผู้นั้นยืนอยู่กลางเวทีมาก่อน
4K
