ตกเย็นมาคุณลุงเลขาก็ขับรถมารับฉันและหยางหยางแต่คุณพ่อที่ติดประชุมจึงไม่ได้มาด้วย ตอนนี้เขาสนิทกับเพื่อนผู้ชายแล้ว เอ๊ะ!ไม่ทั้งหมดสิวันนี้มีคนนึงป่วยไม่มาเรียน ส่วนเพื่อนผู้หญิงก็ยังดูกล้าๆกลัวๆอยู่
เมื่อรถเคลื่อนออกมาจากโรงเรียนคุณลุงก็เลี้ยวไปคนละทางกับที่บ้านด้วยความสงสัยฉันจึงถามออกไป
“คุณลุงคะ เราจะไปที่ไหนเหรอคะ”
“บอสให้เก็บเป็ความลับครับ” คุณลุงเอ่ยยิ้มๆ
ได้ยินดังนั้นฉันก็หันไปมองหน้าหยางหยางด้วยสีหน้างงงวย
บ้านใหญ่
รถคันหรูเลี้ยวเข้ามาที่คฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ชานเมือง ซึ่งก็มีรถคันที่เราคุ้นเคยจอดอยู่ที่นั่นแล้ว เมื่อฉันลงจากรถเสียงทุ้มของชายร่างใหญ่ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น
“ลี่หยาง ลี่ซือ”
“คุณพ่อ!”
สาวน้อยตัวเล็กวิ่งไปหาชายตรงหน้า สวมกอดเขาด้วยความดีใจ ซึ่งเขาก็กอดตอบด้วยความอบอุ่น ทั้งสองโอบกอดกันโดยมีสายตาแห่งความอิจฉาของจ้าวลี่หยางจ้องมอง เลขาอู๋ที่เห็นดังนั้นก็อดไม่ได้จึงหลุดขำออกมา
“ที่นี่บ้านคุณพ่อเหรอครับ” เมื่อดึงสติออกจากความอิจฉาได้จึงเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยออกไป
“บ้านคุณปู่ คุณย่าน่ะ”
หลังเอ่ยจบร่างของสาวน้อยที่กำลังดีใจก็หยุดนิ่งไปทันใด จนจ้าวลี่ิรู้สึกตะหงิดใจ
“เป็อะไร หืม?” เขาเอ่ยถามพร้อมกับมือหนาที่เลื่อนมาลูบหัวทุยเล็ก
“ไม่มีอะไรค่ะ”
สาวน้อยมีท่าทีกังวลใจจนเขารู้สึกปวดใจ ทางด้านลูกชายตัวแสบคิ้วหนาได้รูปก็ขมวดมุ่นพันกัน
“ไม่ต้องกลัว คุณปู่คุณย่าใจดี”
หลังจากนั้นพวกเราก็เดินเข้าไปในตัวบ้าน ภายในคุมโทนสีขาวดูสะอาดสะอ้านเหมือนที่เพ้นเฮาส์ของพวกเรา คุณพ่อพาพวกเราเดินไปที่ห้องทานอาหาร ก่อนจะปรากฏร่างชายหญิงวัยชราแต่ดูแข็งแรง ทั้งสองแม้อายุจะมากแล้วแต่ใบหน้ายังคงความสวยหล่อ
ชายชราที่เห็นลูกชายเดินมากับหลานๆ จึงรีบลุกขึ้นไปหาด้วยความดีใจ
จ้าวลี่ซือที่เห็นดังนั้นจึงหลบที่ด้านหลังของผู้เป็พ่อด้วยความสับสน แต่ไม่ได้หวาดกลัว ส่วนลี่หยางก็เดินมายืนข้างๆจ้าวลี่ิด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“หนูชื่อลี่หยางกับลี่ซือใช่มั้ยลูก มาหาปู่มา”
“สวัสดีค่ะ/ครับ”สองแฝดยกมือไหว้คุณปู่คุณย่าแต่ก็ไม่ได้เดินไปหาท่าน จ้าวลี่ิที่เห็นดังนั้นจึงเลื่อนมือหนามาลูบที่หัวเล็กๆของจ้าวลี่ซือ
“ปู่มีช็อคโกแล็ตเยอะเลยน้า” ชายยชราหลอกล่อหลานๆเมื่อลูกชายโทรมาแจ้งเื่หลานๆ เขาก็เกือบช็อคเพราะที่ผ่านมาจ้าวลี่ิไม่มีแม้กระทั่งข่าวเดท แต่จู่ๆกลับมีลูกฝาแฝดอายุสิบสี่! ในตอนแรกเขาแทบไม่เชื่อ แต่เมื่อได้เห็นหน้าคร่าตาในวันนี้ความสงสัยที่มีจึงกระจ่างแจ้ง
ระหว่างที่คุณปู่กำลังพยายามตะล่อมหลอกล่อหลานๆอยู่ เสียงหวานที่แข็งกระด้างของหญิงชราที่นั่งอยู่ก็ดังขึ้น
“รีบๆมากันได้แล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนจึงเดินมาที่โต๊ะโดยที่สองแฝดนั่งข้างๆจ้าวลี่ิซึ่งตรงข้ามกับคุณปู่และคุณย่า
“ลี่ซือ ลี่หยางไปเรียนเป็ยังไงบ้างสนุกมั้ย”
“สนุกค่ะ/ครับ” สองแฝดตอบออกมาพร้อมกัน
“ฮ่าๆ วันนี้หลานๆนอนที่นี่กับปู่มั้ย”
“ไม่ได้” หลังคุณปู่เอ่ยจบคุณพ่อก็เอ่ยค้านออกมาในทันที
“นี่ แกจะอะไรนักหนาแค่ให้หลานๆนอนคืนเดียว” เอ่อ…
าพ่อลูกเหรอ
“เด็กๆมีเรียนครับ”คุณพ่อตอบกลับด้วยเหตุผลอย่างใจเย็น
“เอ้อ! นั่นสินะ” คุณปู่ถึงกับบางอ้อ แต่นั่นแหละคนแก่คงมีหลงๆลืมๆบ้าง
หลังทานอาหารไปได้สักพัก ป้าแม่บ้านก็ยกช็อคโกแล็ตมาหลายแพงทำเอาฉันตาลุกวาว คุณพ่อที่เห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือไปหยิบมาให้ แต่จู่ๆคุณย่าที่นั่งเงียบมานานก็ตะคอกออกมาเสียงดังจนฉันสะดุ้งตัวโยน
“ไม่ได้! ทานอาหารไปแค่คำสองคำตัวถึงได้ผอมแบบนี้ไง” หญิงชราเอ่ยออกมาเสียงดังก่อนจะแ่เสียงลงในตอนท้ายเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าหลานสาวที่เริ่มหวาดกลัว
“คุณแม่ครับ ผมว่าซือซืิอก็ทานไปเยอะแล้วนะ” คุณพ่อแย้งขึ้นมา
“ใช่ๆ หลานผมทานไปตั้งเยอะ” คุณปู่เสริม
“ขอโทษค่ะ” เสียงแ่เบาเอ่ยออกไปราวกระซิบพร้อมกับสีหน้าที่สลดลงอย่างชัดเจน
เมื่อเห็นดังนั้นชายต่างวัยทั้งสามก็หันไปจ้องมองหญิงชราด้วยความกดดัน
“แฮ่ม! ก็ไม่ได้เป็อะไรมาก ฉันแค่รู้สึกว่าเธอผอมไป” เธอเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก
พวกเราก็นั่งทานอาหารกันไป พูดคุยสัพเพเหระกันไปจนเวลาผ่านมาจวบจนสองทุ่มคุณพ่อก็จะพาพวกเรากลับ
โดยมีคุณปู่คุณย่าเดินออกมาส่ง
“สวัสดีค่ะ/ครับ” ฉันและลี่หยางเอ่ยลา
“มาบ่อยๆนะลูก” คุณปู่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม
เมื่อคุณปู่เอ่ยมาดังนี้แล้วทุกคนก็หันไปมองคุณหญิงของบ้านไม่เว้นแม้แต่แม่บ้าน ด้วยสายตาที่จ้องมองคุณย่าจึงยอมเอ่ยออกมา
“ถ…ถ้าอยากมาก็มา” คำที่คุณย่าเอ่ยออกมาทำเอาพวกเราหลุดขำ
เมื่อรถคันหรูดคลื่อนตัวออกจากบ้านจนลับสายตาไปแล้ว ทุกคนก็เดินกลับเข้าบ้าน
“คุณหนูน้อยน่ารักมาเลยค่ะคุณหญิงคุณท่าน”
“อืม” คุณย่า
“แน่นอนสิหลานฉัน” คุณปู่
“คุณหนูลี่ซือหน้าตาน่ารักแบบนี้ อีกหน่อยคุณหญิง คุณท่านคงจะมีหลานเขยแล้วล่ะค่ะ” แม่บ้านคนหนึ่งเอ่ยออกมาตามความรู้สึก แต่คำพูดนั้นกลับทำเอาคุณหญิงย่าชะงักฝีเท้า
“ถ้าหลานอยากมีแฟนฉันก็ให้มีได้แต่ตอนนี้ยังเด็กไป ว่ามั้ยคุณหญิง” ชายชราเอ่ยออกมาพร้อมหันไปถามภรรยาที่ในตอนนี้หน้านิ่งซะจนเหมือนมีรังสีแผ่ออกมา
“ไม่รู้” คุณหญิงย่าตอบก่อนจะเดินกลับห้องไป ทิ้งให้ทุกคนยืนทำหน้างงงวยด้วยความสงสัย
มาแล้วค่าาาาา ขอโทษที่มาช้าพอดีเราดาวน์นิดหน่อยไปแข่งกิจกรรมมามี15โรงเรียน เราได้อันดับที่2 คะแนนเท่ากับอันดับที่1แต่ถ้าคะแนนเท่ากันเขาวัดที่คะแนนpisa ซึ่งคะแนนเราน้อยกว่าเราเลยได้อันดับที่2 แต่เราก็พยายามเต็มที่ที่สุดแล้ว ต้องขอบคุณนักอ่านทุกคนนะคะ ยอดอ่าน ยอดติดตามทำเอาเราใจชื้นมากๆเลย
926
