ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        ผ่านไปสักพักหลี่ชิงชิงรู้สึกว่าน้ำในอ่างของหวังเฮ่ากำลังจะเย็นแล้วจึงเข้าไปตักน้ำร้อนใส่ถังไม้ในห้องครัว และเดินกลับมาเปิดประตูประตูไม่ได้ลงกลอนไว้ ทันทีที่ผลักประตูก็เปิดอ้าออก หญิงสาวแอบด่าคนหยาบคายผู้นี้ในใจแล้วเข้าไปเทน้ำร้อนลงอ่าง ฉวยโอกาสในขณะเทน้ำมองสำรวจคนในถังหลายที

        คนผู้นี้ปล่อยเส้นผมสยายดวงตาปิดสนิทริมฝีปากเผยออ้าเล็กน้อย หน้าอกหนากว้าง นิสัยดูเป็นคนรักอิสระไม่ชอบการบังคับ

        เมื่อเอ่ยถึงรูปลักษณ์ของคนผู้นี้เขามีหน้าตาหล่อเหลาที่สุดในบรรดาคนวัยเดียวกันในหมู่บ้านหวังและมีความเข้มแข็งอดทนอย่างทหาร ซึ่งตรงกับรสนิยมความชอบของหลี่ชิงชิงมาก

        มุมปากหลี่ชิงชิงยกขึ้นเล็กน้อยยามที่หมุนกายหันหลังเดินออกไปถึงประตูก็ได้ยินเสียง “ไอหยา” ของหวังเฮ่าดังมาจากด้านหลังนางคิดว่าเกิดอะไรขึ้นจึงรีบร้อนหันกลับไปมอง ครั้นเดินไปเกือบจะถึงถังอาบน้ำก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาของหวังเฮ่ากำลังยิ้มแย้ม จึงรู้ทันทีว่าถูกเขาหลอกเข้าแล้ว

        บุรุษผู้นี้ชั่วร้ายยิ่งนักต้องหาเรื่องให้ได้มีอะไรเกิดขึ้นกับนางขณะอาบน้ำในห้องนอนให้ได้

        “น่ารังเกียจ!ฮึ่ย!” หลี่ชิงชิงเดินจากไปด้วยความโกรธ รีบร้อนจนไม่ได้ปิดประตู ปล่อยทิ้งให้เปิดอ้าไว้อย่างนั้นถึงอย่างไรคนที่อับอายก็คือหวังเฮ่าไม่ใช่นางสักหน่อย!

        หวังเฮ่าหัวเราะเสียงดังรีบล้างเนื้อล้างตัวอย่างรวดเร็ว สวมเสื้อผ้าและบิดผมให้แห้งจากนั้นก็รีบออกไปหาภรรยา คราวนี้อาบน้ำจนสะอาดแล้วสามารถกอดภรรยาอย่างแนบชิดได้แล้ว

        กลางวันแสกๆเขาจึงไม่ทําอย่างอื่นไปมากกว่านี้ เพียงจุมพิตปากน้อยๆ และสัมผัสมือเล็กๆของนางเท่านั้นความรู้สึกอันยอดเยี่ยมของการจูบภรรยาเมื่อครู่ช่างตราตรึงอยู่ในใจของเขาจริงๆ

        ไม่แปลกใจที่กลุ่มสหายร่วมรบพากันพูดถึงภรรยาไม่หยุดปากที่แท้ภรรยาก็ดีถึงเพียงนี้นี่เอง

        หลี่ชิงชิงยังครุ่นคิดอยู่ว่าจะอธิบายให้หวังเฮ่าฟังอย่างไรว่าระดูของนางยังไม่มา ทำให้ไม่อาจทําเรื่องในห้องหอได้ก็เห็นหวังเฮ่าที่เปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าเก่าทว่าสะอาดสะอ้านกำลังสาวเท้าก้าวใหญ่เข้ามาหน้าตาหล่อเหลากว่าก่อนอาบน้ำยิ่ง ท่าทางกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาร่างกายแข็งแรงกำยำ เต็มไปด้วยกลิ่นอายความเป็นบุรุษ นางเอ่ยขึ้นว่า “ข้าสมองทึ่มไปแล้วทําเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เจ้าแล้วเก็บไว้ในตู้ ข้าควรจะบอกให้เจ้าใส่”

        “ข้าได้ยินท่านพ่อท่านแม่บอกแล้วเจ้าทําเสื้อผ้าใหม่ เสื้อนวมกันหนาว ผ้าห่มนวมให้ทุกคนในครอบครัว ขอบคุณเจ้ามากภรรยาข้า!” หวังเฮ่าเห็นเสื้อผ้าและเสื้อนวมกันหนาวใหม่แล้ว เพียงแต่เคยชินกับการสวมเสื้อผ้าชุดเก่านี่ไม่ใช่เทศกาลประจําปีและไม่ได้ไปเยี่ยมผู้อาวุโส เขาจึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อผ้าใหม่อย่างพิถีพิถันอะไร

        “ล้วนเป็นครอบครัวเดียวกันไม่ต้องเอ่ยขอบคุณ ยามเจ้าไม่อยู่พวกเขาก็ดูแลข้าดียิ่ง”

        หวังเฮ่ากอดหลี่ชิงชิงเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น“ภรรยา เจ้าดีกับข้ายิ่งนัก”

        หลี่ชิงชิงถูกหวังเฮ่าจุมพิตจนใจสั่นเล็กน้อย“หวังเฮ่า เจ้ารู้เรื่องเกี่ยวกับระดูของสตรีหรือไม่”

        “รู้”หลังจากหวังเฮ่าเอ่ยจบ ก็รู้สึกเสียใจในภายหลังเล็กน้อยกลัวว่าจะถูกหลี่ชิงชิงเข้าใจผิดว่า เหตุใดบุรุษอย่างเขาถึงได้เข้าใจเรื่องเหล่านี้ได้จริงๆ แล้วความรู้เกี่ยวกับร่างกายของสตรีนั้น ส่วนหนึ่งเขาฟังมาจากสหายร่วมรบที่พูดคุยในกองทัพและบางส่วนก็ฟังมาจากหลิวซื่อผู้เป็นมารดาของเขา

        ก่อนหวังเฮ่าจะแต่งงานหลิวซื่อได้เล่าเรื่องระดู การตั้งครรภ์ และการอยู่เดือนของสตรีให้เขาฟังโดยเฉพาะ ด้วยกลัวว่าหวังเฮ่าจะดูแลนางไม่ดีในช่วงเวลาพิเศษของหลี่ชิงชิงแล้วจะทําให้หลี่ชิงชิงโกรธเคืองเอาได้

        “หวังเฮ่าปีนี้ข้าอายุสิบหกปี แต่ยังไม่มีระดู ข้าไม่อาจทำเรื่องเช่นนั้นกับเจ้าได้เจ้าพอจะเข้าใจหรือไม่?” หลี่ชิงชิงไม่รู้ว่าหลังจากพูดคําเหล่านี้แล้วหวังเฮ่าจะมีท่าทีอย่างไร แต่เพื่อร่างกายของตนเอง นางจำต้องพูดออกไป

        หวังเฮ่าหยุดชะงักครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เหตุใดเจ้าถึงยังไม่มีระดู?”

        ม่านตาของหลี่ชิงชิงหลุบต่ำลง“เจ้าก็รู้ว่าบ้านเดิมของข้ายากจนยิ่งตอนข้าอยู่ที่บ้านเดิมกินข้าวไม่อิ่มท้องมาเป็นเวลาหลายปีร่างกายจึงเจริญเติบโตไม่ดีพอ ก่อนตบแต่งกับเจ้าข้ายังป่วยหนักอีก”

        หวังเฮ่านึกถึงหลี่ชิงชิงเมื่อหลายเดือนก่อนร่างกายผ่ายผอมจนเบ้าตาหลุบลึก ผิวพรรณไม่กระจ่างใสดูอ่อนแอกว่าหวังจวี๋ตอนป่วยเสียอีก เมื่อคิดได้เช่นนี้ก็อดปวดใจไม่ได้ “ใช่ข้ารู้เรื่องนี้เช่นกัน”

        “ไม่ปิดบังเจ้าพี่หญิงทั้งสองคนของข้าก็ระดูมาช้า ระดูของสตรีหรือที่เรียกว่าประจําเดือนประจําเดือนมีปริมาณ มาเร็วก็หมดเร็ว มาช้าก็หมดช้า เหมือนข้าที่มาช้า ภายหลังประจำเดือนก็จะหมดช้าเช่นกัน”หลี่ชิงชิงรู้สึกว่าถูกแขนทั้งสองของหวังเฮ่ากอดแน่นยิ่งกว่าเดิม “เจ้ากอดข้าเบาๆอย่าออกแรงมากขนาดนี้”

        “ดียิ่งที่เจ้าบอกสิ่งเหล่านี้ให้ข้าฟัง”หวังเฮ่าโน้มตัวลงไปเอ่ยเสียงนุ่มข้างใบหูหลี่ชิงชิง “เจ้าต้องการให้ข้าทำสิ่งใด?”

        หลี่ชิงชิงเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า“ข้าต้องการให้เจ้าอย่าทำสิ่งใดกับข้า เฮ้อ ตอนนี้ข้าไม่อาจทำเรื่องในห้องหอกับเจ้าได้”

        “อ้อ”หวังเฮ่าเพิ่งจะเข้าใจความหมายของหลี่ชิงชิง ที่แท้นางยังไม่มีระดู ยังไม่ใช่สตรีที่เติบใหญ่เต็มตัวไม่อาจทำเรื่องของสามีภรรยากับตนได้

        ครั้งที่แล้วเขาก็ไม่ได้ร่วมหอกับภรรยาครั้งนี้เขาก็ยังไม่อาจร่วมหอได้อีกหรือ?

        “ข้าจะถือว่าเจ้ารับปากแล้วเช่นนั้นคืนนี้เจ้าไม่อาจมาทำตัวยุ่มย่ามกับข้าได้” หลี่ชิงชิงเอ่ยอีกว่า “หากเจ้าทนไม่ได้ข้าจะไปนอนกับน้องหญิง”

        หวังเฮ่าจูบติ่งหูของหลี่ชิงชิงแล้วเอ่ยอย่างน่าสงสารว่า “เจ้าอย่าปล่อยให้ข้านอนคนเดียว อย่างมากข้าไม่แตะต้องเจ้าก็เป็นพอแล้ว”

        หลี่ชิงชิงได้กลิ่นลมหายใจของบุรุษและกลิ่นหอมอ่อนๆจากเจ้าเจี๋ยบนกายหวังเฮ่า ร่างกายนางจึงอ่อนลงเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงและเอ่ยเสียงเบาว่า“สามีเป็นชายชาตรี คำพูดเอ่ยออกมาแล้วจะกลับคําไม่ได้เช่นนั้นข้าจะเชื่อใจเจ้าสักครา ตอนกลางคืนจะนอนห้องเดียวกับเจ้า”

        “ดีเยี่ยม!”หวังเฮ่าอุ้มหลี่ชิงชิงขึ้นมาแล้วให้นางนั่งลงบนตัก

        การกระทําของเขาไม่ได้อ่อนโยนถึงขนาดรุนแรงไปบ้างด้วยซ้ำ ทว่าหลี่ชิงชิงกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจ

        หวังเฮ่ารู้สึกได้ถึงปฏิกิริยาบางอย่างเลือดสูบฉีดไปทั่วร่าง เขารีบหยุดเคลื่อนไหวร่างกายอย่างรวดเร็ว

        หลี่ชิงชิงกล่าว“เจ้าเล่าให้ข้าฟังว่าสร้างความดีความชอบอย่างไร?”

        หวังเฮ่าเอ่ยเสียงเบา“ล้วนเป็นเรื่องสังหารคน เล่าออกมากลัวว่าจะทำให้เจ้าตกใจกลัว”

        “มีอันใดน่ากลัวกันไม่ได้ไปเห็นในตอนนั้นเสียหน่อย”

        “เช่นนั้นเจ้าเรียกข้าว่าท่านพี่ให้ฟังเสียก่อน”

        “น่าชังนัก”หลี่ชิงชิงยอมเรียกหวังเฮ่าหนึ่งเสียง “ท่านพี่”

        หวังเฮ่าดีใจจนหน้าบานแล้วกอดภรรยางามตัวน้อยเล่าอย่างกระชับว่าสังหารเติ้งหั่วอย่างไร และแน่นอนว่าเขาไม่ได้เล่าถึงเรื่องที่ไปจับตาดูหอเพียวเซียน

        หลี่ชิงชิงอุทานในใจว่ากลุ่มโจรภูเขาน่าจะเป็นเจียงหูที่เขียนอธิบายไว้ในนิยายชาติที่แล้วไม่คิดเลยว่าสามีของข้าจะสังหารกลุ่มคนมือดีของเจียงหู

        “เฮ้อการต่อสู้ครั้งนี้ทําให้เหล่าพี่น้องเสียชีวิตไปมาก กองทัพต้องชดเชยค่าความเสียหายไปไม่น้อยเจิ้งหยวนที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันกับข้าแขนซ้ายขาดเดิมทีข้าสามารถกลับบ้านได้ตั้งแต่เดือนที่แล้วแต่เพื่อพาเจิ้งหยวนกลับมาที่หมู่บ้าน ข้าจึงรอให้บาดแผลของเขาตกสะเก็ดเสียก่อน”หวังเฮ่าเบี่ยงความสนใจไปเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในกองทัพปฏิกิริยาด้านล่างของเขาไม่ได้รุนแรงมากแล้ว และไม่ได้รู้สึกอึดอัดขนาดนั้น

        หลี่ชิงชิงขมวดคิ้วพร้อมถามว่า“เจิ้งหยวนที่เจ้าพูดถึง คือบุรุษเพียงคนเดียวของตระกูลเจิ้งที่อาศัยอยู่กลางหมู่บ้านน่ะหรือ?”

        “ใช่แล้ว”

        หลี่ชิงชิงรู้ถึงสถานการณ์ของตระกูลเจิ้งน้องชายของเจิ้งหยวนเสียแล้ว ตระกูลเจิ้งมีเขาเป็นบุรุษเพียงคนเดียว มาคราวนี้เขายังสูญเสียแขนซ้ายไปอีกความเป็นอยู่หลังจากนี้ของตระกูลเจิ้งนั้นสามารถจินตนาการได้ไม่ยากแล้ว นางทอดถอนหายใจยาวหนึ่งเสียงแล้วถามว่า“ระหว่างทางเขาได้บอกเจ้าหรือไม่ว่าร่างกายไม่สบายตรงที่ใด?”

        หวังเฮ่าเอ่ย “มีเขาบอกว่ามีไข้ต่ำๆ ข้าเคยพาเขาไปหาหมอที่ร้านขายยาตามท้องที่เพื่อดูอาการหมอบอกว่านี่คืออาการที่เกิดจากแขนขาด ระหว่างทางให้เขาดื่มน้ำเยอะๆ เพื่อให้ปล่อยเบาก็จะสามารถระบายความร้อนได้”

        หลี่ชิงชิงแอบร้องในใจว่าเห็นท่าจะไม่ดีแล้วเรียวคิ้วงามขมวดเล็กน้อยพร้อมเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าพาข้าไปดูเจิ้งหยวนยามนี้สักหน่อย ข้าสงสัยว่าบาดแผลของเขาจะอักเสบเรื่องนี้จะล่าช้าไม่ได้”