แอบรัก

" นั่งลง " เสียงปลาวาฬบอกหญิงสาวที่เดินเข้ามาด้วยกัน

" ตะ.. แต่ว่า " เธอพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก

" นั่งลง..อย่าให้พูดอีก " ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ

ร่างบางจึงค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ที่ติดกับชายหนุ่ม ชมพูที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่เห็นว่าบรรยากาศกำลังจะเริ่มอึมครึมจึงเดินเข้าไปหาทั้งสอง

" วาฬ...แกจะกินเลยมั้ย เดี๋ยวชั้นยกมาเลย " ชมพูเอ่ยถาม

" อึ้มมม..." เขาตอบพร้อมกับยกยิ้มให้เพื่อนสาว

" เอ่อ...แล้ว ? " ชมพูหันไปหาหญิงสาวที่นั่งข้างกายปลาวาฬเพื่อจะถามเธอ

" ลดา...เราชื่อลดา " หญิงสาวตอบทันที

" ลดาจะกินพร้อมปลาวาฬเลยมั้ย เดี๋ยวเรายกมาทีเดียวเลย "

" ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวเราไปช่วยดีกว่า " ว่าแล้วหญิงสาวก็ลุกขึ้นเพื่อเดินไปพร้อมชมพู

" อย่าสร้างปัญหา ... ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้น เธอรู้นะว่าต้องโดนอะไร "

" ชั้นก็แค่จะไปช่วยเค้าทำอาหาร...ก็แค่นั้นเอง " หญิงสาวพูดพร้อมกับทำหน้าละห้อย

" ก็ไม่ได้ว่าอะไร...แค่เตือนไว้ก่อน จะไปก็ไป " ร่างบางจึงยิ้มทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

" ไปกันเถอะ " ชมพูเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆให้กับความเย็นชาของเพื่อนของตน เธอรู้ดีว่าภายใต้ใบหน้าที่ราบเรียบของปลาวาฬมีความอ่อนโยนแฝงอยู่ข้างใน

:

:

" มีอะไรให้เราช่วยมั้ย " เสียงของหญิงสาวอีกคนเดินเข้ามาหาฉันพร้อมชมพู

" ไม่เป็นไร...ไปนั่งกินกับปลาวาฬเถอะ " ชมพูว่า

" เราอยากช่วย....ให้เราช่วยทำอะไรสักอย่างเถอะนะ "

" อึ้มมม...งั้นก็ได้ งั้นมาช่วยยัยพิชย่างปลาหมึกนี่มา เราจะได้ไปดูโต๊ะว่าพอสำหรับพวกเรามั้ย "

" พิช...ฝากลดาด้วยนะ " ชมพูหันมาพูดกับฉันแล้วเดินทิ้งให้เราสองคนยืนอ้ำอึ้งกันอยู่

" เอ่อ....ย่างอันนี้ใช่มั้ย " ลดาเอ่ยถามฉัน

" จ้ะ..ย่างเสร็จก็ใส่ถาดนี้เลย " ฉันยิ้มพร้อมกับชี้มือไปยังถาดที่ว่า

" เอ่อออ...เรามีเรื่องอยากคุยกับพิชหน่ะ " ขณะที่เธอกำลังคีบปลาหมึกแล้ววางลงบนเตา ลดาก็เงยหน้าขึ้นสบตากับฉันแล้วเอ่ยขึ้น

" เรายอมรับว่าเราชอบกวิน...แอบชอบตั้งแต่มอปลายแล้ว ก่อนหน้าที่จะไปบ้านกับคุณป้า เราไม่รู้ว่ากวินมีแฟนแล้ว และไม่รู้จริงๆว่าวันนั้นกวินพาพิชไปกินข้าวกับที่บ้านของเขา ถ้ารู้เราคงไม่ไป " เธอเอ่ยพร้อมกับก้มหน้ามองที่เตาเพื่อย่างปลาหมึกต่อ

" เราไม่ได้ว่าอะไร " ฉันยกยิ้มพร้อมกับตอบเธอไป ฉันเองก็แอบรู้สึกดีแถมยังรู้สึกชื่นชมในตัวเธอ ลดาเธอกล้าหาญมากที่กล้ายอมรับความรู้สึกของตน เธอกล้ามาบอกฉันว่าแอบรักแฟนของฉันอยู่และเธอยังไปคนที่ดีมากที่ไม่คิดจะแย่งแฟนของฉันไป

" เรากำลังพยายามตัดใจ....เอ่อ..แต่เราขอเวลาหน่อย " เธอเงยหน้าสบตาฉันอีกครั้ง

" เราจะเอาใจช่วยนะ สู้ๆ " ฉันบอกเธอไปเพราะเข้าใจความรู้สึกแอบรักนี้ดี ฉันรู้ว่ามันเจ็บและทรมานมากแค่ไหนที่เห็นคนที่เรารักมีผู้หญิงอื่นอยู่ข้างกาย ในวันที่ตัวฉันเองแอบรักกวินอยู่ฉันก็รู้สึกเช่นเดียวกับเธอ

" ขอบใจ...ขอบใจนะ ที่เข้าใจเรา " เธอว่า

" แล้วลดากับปลาวาฬ เอ่อ... " ฉันเอ่ยขึ้น

" อย่าไปพูดถึงคนใจร้ายเลย .... เราเชียร์พิชเสียงแหบเลยนะวันที่พิชลงแข่งวิ่งให้กับคณะของเราอ่ะ "

" อ่อ...งั้นเหรอ...แต่ขอโทษวันนั้นเราไม่ได้ไปดูลดาประกวดดาวเลยนะ เหนื่อยหน่ะ เลยกลับเลย "

" อึ้ม..ไม่เป็นไร...วันนั้นเราเองก็วุ่นวายเหมือนกันแหละ " เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่สดใสมากกว่าเดิม คงอาจเพราะเธอได้ระบายความรู้สึกที่อยู่ข้างในให้ใครสักคนรับฟังแล้วก็เป็นได้

ภาพของหญิงสาวสองคนที่กำลังยืนยิ้มและพูดคุยกันด้วยความเป็นมิตรอยู่ข้างเตาไฟถูกสายตาคมจับจ้องอยู่ กวินยืนมองคู่หมั้นของตนตั้งแต่ที่ลดาเดินเข้าไปหาตั้งแต่ต้น เขาเองรู้สึกชื่นชมในตัวพิชชาเป็นอย่างมากตั้งแต่วันที่ไปกินข้าวกับที่บ้านของเขาครั้งแรกและเจอกับลดาแล้ว หากเป็นผู้หญิงคนอื่นอาจจะบ่นหรือแสดงความไม่พอใจบ้างที่คุณป้าพาผู้หญิงอื่นมาแนะนำให้เขารู้จัก แต่กับพิชชา...เธอไม่มีท่าทางเช่นนั้นเลย เขารู้ดีว่าลดารู้สึกเช่นไรกับเขาและเขาเองก็รู้ว่าพิชชาก็คงดูออกเหมือนกัน ภาพที่เขาเห็นในตอนนี้มันยิ่งทำให้เขารักพิชชามากขึ้น การที่เธอแสดงความเป็นมิตรกับลดานั่นทำให้เขารู้ว่า เธอเชื่อมั่นในตัวเขามากแค่ไหน ความเชื่อใจซึ่งกันและกันจะทำให้ความรักของเขาทั้งสองยั่งยืน

" เหนื่อยมั้ยครับ " หลังจากยืนมองอยู่สักพักกวินจึงเดินเข้าไปหาคู่หมั้นของตนและเอ่ยถามเธอ

" เหนื่อยอะไร แค่นี้เอง " เธอตอบเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

" โห!!!...เหงื่อโชกเชียว แก้มแดงหมดแล้ว มาม่ะ...เดี๋ยววินเช็ดเหงื่อให้ " เขาว่าพลางเดินไปหยิบทิชชู่แล้วนำมาซับเหงื่อให้กับเธอ

" หึ้ยยยย...ไม่เป็นไร เดี๋ยวพิชเช็ดเองได้ "

" ก็อยากเช็ดให้อ่ะ " เขาแกล้งตีหน้าเศร้าจนหญิงสาวเองก็นึกขำ

" โอเคๆ รีบๆเช็ดอ่ะ " ว่าจบเธอก็ยื่นใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงอย่างกับลูกตำลึง

ภาพของทั้งคู่ที่ยืนพูดคุยกระหนุงกระหนิงทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆต้องเดินถอยออกมา เธอเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมด้วยความรู้สึกเศร้าหมองปนกับความโล่งใจที่เธอได้บอกเล่าความรู้สึกของตนให้หญิงสาวอีกคนได้ฟัง

" อิจฉาใช่มั้ยล่ะ ? " เสียงทุ้มของคนที่นั่งอยู่เก้าอี้ด้านข้างเอ่ยขึ้น

" ....... " เธอเงียบเพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเขา

" เธอไม่มีวันแทนพิชชาได้หรอก เห็นมั้ยว่าเค้าสองคนรักกันแค่ไหน อย่าได้คิดมาแทรกกลางเด็ดขาด ไม่งั้น...ชั้นนี่แหละจะจัดการเธอ "

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทำให้ร่างบางของพิชชารู้สึกตัว แรงลมจากทะเลพัดผ่านเข้ามาทำให้ผ้าม่านที่หน้าต่างปลิวเข้ามาตามแรงลม เธอลืมตาขึ้นและกวาดสายตาไปรอบๆ ลำแขนแกร่งที่ตอนนี้โอบทับที่หน้าท้องของเธอทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้งอยู่ไม่น้อย พิชชาค่อยๆยกแขนของคู่หมั้นหนุ่มเพื่อหวังจะให้เขาได้นอนสบายๆ

" ตื่นเร็วจังเลยครับ " เสียงของชายหนุ่มเอ่ยถามแม้เปลือกตาจะยังคงปิดอยู่

" พิชทำให้วินตื่นเหรอ "

" นิดหน่อยหน่ะ...วินเป็นคนรู้สึกตัวง่าย...นี่ไม่เชื่อลองจับดู ข้างล่างมันรู้สึกก่อนล่ะ "

" บ้าาาา..ไม่เอา " หญิงสาวร้องขึ้นด้วยจความตกใจที่จู่ๆมือหนาก็จับมือของเธอสอดเข้าไปใต้ผ้าห่ม

" หึ ....โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว วันนี้จะปล่อยไปก่อน แต่วันหลังไม่แน่นะ น้องของวินมันอยากให้มือนุ่มๆจับมันบ้างอ่ะ เจอแต่มือสากๆของวินมันคงเบื่อแย่ "

" บ้า...พูดอะไรไม่รู้ " เธอว่าพลางเบือนหน้าหนีสายตาจากเขา

" ขอบใจนะที่เชื่อใจกัน ไว้ใจกัน วินรักพิชมากนะ รู้มั้ย ? "

" พิชก็รักวิน ขอบใจเหมือนกันที่รักกันแบบนี้ "

" รักที่สุดเลยคนนี้อ่ะ " จุ๊บบ...พูดจบเขาก็ก้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอและจูบที่หัวของเธอเบาๆ