มหาวิทยาลัยย่านพระรามหกยามบ่ายคล้อย แสงแดดแผดเผาจนไอร้อนระอุขึ้นมาจากพื้นคอนกรีตของสนามบาสเกตบอลกลางแจ้ง เสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นยางที่เก่าจนเป็มัน ดัง เอี๊ยดอ๊าด สลับกับเสียงลูกบาสกระทบพื้นดัง ตึงตัง เป็จังหวะหนักหน่วง บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อและฮอร์โมนของหนุ่มน้อยวัยฉกรรจ์ที่ปะทะกันด้วยพละกำลังทั้งหมดที่อยากระบายออก
"หนึ่ง" นักศึกษาชั้นปีที่สามคณะวิทยาศาสตร์ ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ยืนหอบตัวโยนอยู่กลางสนาม เสื้อกล้ามกีฬาตัวโคร่งที่เคยเป็สีเทาบัดนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนเปลี่ยนเป็สีดำสนิทและลู่แนบไปกับลำตัว เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงทุกสัดส่วนสมกับอดีตนักกีฬาเยาวชน ไล่ั้แ่หัวไหล่กว้างลาดลงมาถึงแผ่นอกหนาที่กระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะการหายใจ
เม็ดเหงื่อไหลย้อยจากปลายคางหยดลงสู่ไหปลาร้า และไหลผ่านลอนหน้าท้องแกร่งหายวูบลงไปในขอบกางเกงบาสขาสั้น เขาไม่ใช่คนเรียนเก่งระดับหัวกะทิ ผลการเรียนแค่พอเอาตัวรอดไปได้ในแต่ละเทอม แต่ด้วยความที่เป็คนซื่อ ตรงไปตรงมา และมีรูปร่างสูงใหญ่แข็งแรง ทำให้เพื่อนฝูงต่างวางใจให้เขาเป็ตัวชนและตัวป้องกันในสนามเสมอ เวลาหนึ่งยืนค้ำคู่ต่อสู้ มันเหมือนกำแพงมนุษย์ที่ยากจะฝ่าไปได้
"ไอ้หนึ่ง! รับ!"
เสียงเพื่อนร่วมทีมะโลั่นพร้อมกับลูกบาสสีส้มที่กระดอนออกจากห่วง หนึ่งดีดตัวขึ้นจากพื้นด้วยสัญชาตญาณ กล้ามเนื้อน่องเกร็งเขม็งส่งร่างสูงใหญ่ลอยละลิ่วขึ้นกลางอากาศ เขาเหยียดแขนยาวคว้าลูกบาสได้เต็มมือ แต่จังหวะที่หมุนตัวกลางอากาศเพื่อหาช่องลง ศอกคมกริบของฝ่ายตรงข้ามที่ะโตามมาแย่งบอลก็พุ่งเข้ากระแทกหางคิ้วขวาของเขาอย่างจัง
ปึก!
เสียงเนื้อกระทบกระดูกดังจนน่าหวาดเสียว โลกทั้งใบของหนึ่งหมุนคว้างไปชั่วขณะ เขาเสียหลักร่วงลงสู่พื้นด้วยความมึนงง ความเ็ปแล่นพล่านเหมือนถูกไฟช็อต ก่อนที่ความรู้สึกอุ่นวาบของของเหลวข้นคลั่กจะไหลอาบลงมาปิดตาข้างขวา กลิ่นคาวเืผสมปนเปไปกับกลิ่นฝุ่นและกลิ่นเหงื่อ
"เฮ้ย! ไอ้หนึ่งหัวแตก! เือาบเลยว่ะ!"
เพื่อนคนหนึ่งะโขึ้นด้วยความใ รีบวิ่งเข้ามาพยุงร่างเขา หนึ่งยกมือขึ้นกุมแผล เืสีแดงสดไหลซึมผ่านง่ามนิ้วหยดลงบนพื้นสนามเป็วงกว้าง ความเ็ปเริ่มชัดเจนขึ้นแต่เขากลับปลุกความรู้สึกดิบเถื่อนขึ้นมา
"ไปห้องฉุกเฉินเหอะมึง โรงบาลมหาลัยอยู่แค่นี้เอง"
เพื่อนลากเขาให้ลุกขึ้น หนึ่งพยักหน้าช้าๆ เดินโซเซออกจากสนามโดยมีเพื่อนประคอง มุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ติดกัน เพียงแค่ก้าวผ่านประตูรั้วกั้น บรรยากาศก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศในห้องฉุกเฉินปะทะเข้ากับผิวกายที่ร้อนระอุของหนึ่งจนขนลุกชันไปทั้งตัว กลิ่นแอลกอฮอล์และน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจมูก ตัดกับกลิ่นกายสาบเด็กหนุ่มของเขาอย่างรุนแรง
หนึ่งถูกพามานั่งรอที่เตียงทำแผล เขานั่งก้มหน้ามองหยดเืของตัวเองที่เปื้อนบนเข่า กัดฟันทนความปวดตุบๆ ที่ปากแผล
"คนไข้คะ... เงยหน้าหน่อยค่ะ"
เสียงหวานนุ่มทว่าแฝงแววขี้เล่นดังขึ้นที่ข้างหู หนึ่งค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผ่านตาข้างที่ยังใช้งานได้ และวินาทีนั้น ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก
ภาพตรงหน้าคือพยาบาลสาวผิวขาวจัดในชุดเครื่องแบบสีขาวสะอาดตา ป้ายชื่อที่หน้าอกเขียนว่า "พลอย" แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาหนึ่งไม่ใช่ชื่อ กลับเป็เรือนร่างภายใต้ชุดพยาบาลนั้น ชุดของเธอถูกแก้ทรงมาให้เข้ารูปจนแนบสนิทไปกับส่วนโค้งเว้าอย่างจงใจ เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายที่งอนงามจนน่าตี
และที่สำคัญที่สุดคือกระโปรงที่สั้นเต่อจนชายกระโปรงรั้งขึ้นมาสูงเกือบครึ่งต้นขา เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนไร้ที่ติ ยามที่เธอขยับตัว เนื้อผ้าตึงเปรี๊ยะจนแทบจะปริออกตามรอยตะเข็บ
"หัวแตกนิดเดียวเองน้อง จะเอายาสลบไหม?"
พลอยเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้มมุมปาก เพราะความที่คณะของหนึ่งกับโรงพยาบาลอยู่ภายใต้มหาลัยเดียวกัน จึงนับเป็รุ่นน้อง ั์ตาของพลอยพราวระยับขณะก้มลงมาสำรวจแผลบนหน้าผากเขา ร่องอกขาวผ่องโผล่วับแวมจากคอเสื้อยูนิฟอร์มที่ปลดกระดุมเม็ดบนไว้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกหนึ่ง กลบกลิ่นคาวเืจนหมด มันเป็กลิ่นที่หอมหวานจนชวนลุ่มหลงมัวเมา
"มะ... ไม่เป็ไรครับ เย็บสดได้"
หนึ่งตอบเสียงแหบแห้ง ลำคอแห้งผากกระทันหัน สายตาไม่รักดีเผลอไล่มองั้แ่ลำคอระหงลงไปที่เนินอกอวบอิ่ม
"ใจกล้าดีนี่ แบบนี้สิ..."
พลอยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะแทรกตัวเข้ามาหว่างขาของหนึ่งเพื่อล้างแผล จังหวะที่เธอเอี้ยวตัวไปหยิบอุปกรณ์บนรถเข็น สะโพกกลมมนของเธอก็เบียดเข้ากับหัวเข่าของหนึ่งอย่างจัง เนื้อนุ่มหยุ่นัักับผิวแข็งแกร่งของเขา หนึ่งสะดุ้งเฮือก แต่พลอยกลับทำเหมือนไม่รู้เื่ เพียงแค่ชายตามองแล้วยิ้มยั่วยวน
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เธอหมุนตัวกลับมา ชายกระโปรงสั้นกุดนั้นก็สะบัดไหว เผยให้เห็นเงาลางๆ ของต้นขาด้านในที่ขาวผ่องยิ่งกว่าส่วนนอก
หัวใจของหนึ่งเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เืหนุ่มสูบฉีดพล่านไปทั่วร่าง ไม่ใช่ไปที่แผลบนหัว แต่ไปรวมกันที่จุดกึ่งกลางลำตัว จนเป้ากางเกงบาสขาสั้นเนื้อบางเริ่มตุงนูนขึ้นมาเป็ลำอย่างน่าอาย เขารีบเอามือกุมประสานไว้ที่หน้าตัก กัดฟันแน่น ข่มความเสียวซ่านที่ไม่ได้เกิดจากเข็มเย็บยา แต่เกิดจากจินตนาการบรรเจิดว่าภายใต้กระโปรงพยาบาลตัวจิ๋วนั้นจะซ่อนความลับอะไรไว้
เขาจะไม่มีวันลืมภาพก้นงอนเด้งที่ส่ายไหวทุกครั้งที่เธอเดินผ่านไปมาในห้องฉุกเฉินวันนั้นได้เลย
สองวันถัดมา
ความเ็ปที่แผลเริ่มทุเลาลง เหลือเพียงรอยเย็บและพลาสเตอร์ปิดแผล แต่ความร้อนรุ่มในใจหนึ่งกลับยังไม่จางหาย อาจารย์ที่ปรึกษาประจำวิชาเรียกเขาเข้าพบพร้อมแจ้งข่าวร้ายกึ่งข่าวดีว่า โปรเจกต์วิชาหลักเขาไม่มีคู่ ดังนั้นต้องจับคู่ทำวิจัยข้ามคณะกับนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่หก หัวข้อโครงการวิเคราะห์ฟิล์ม MRI เพื่อตรวจหามะเร็ง
"อาจารย์ฝั่งแพทย์ส่งตัวท็อปมาเลยนะ... นศพ.มลฤดี เธอต้องไปคุยงานกับเขาบ่อยๆ นะหนึ่ง"
หนึ่งเดินเกาท้ายทอยเดินตามทางเชื่อมระหว่างคณะวิทยาศาสตร์ไปยังตึกโรงพยาบาลด้วยความประหม่า โลกของเด็กวิทย์คอมกับหมอมันต่างกันราวฟ้ากับเหว บรรยากาศเงียบสงบและแอร์เย็นเฉียบของตึกแพทย์ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็แกะดำ เขาเดินมาหยุดที่หน้าห้องประชุมเล็ก เคาะประตูเบาๆ แล้วผลักเข้าไป
กลิ่นกระดาษเอกสารและกลิ่นแอร์เย็นๆ ต้อนรับเขา ที่โต๊ะประชุมตัวยาว มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนหันหลังให้ เธอกำลังจัดแฟ้มเอกสารด้วยท่วงท่าสง่างาม เส้นผมยาวสลวยถูกรวบตึงเป็หางม้าเผยให้เห็นลำคอขาวระหง
"นศพ.มลฤดี" หรือ "หมอมล" ดาวคณะแพทย์ผู้เลอโฉมและเ็าที่ใครๆ ต่างร่ำลือ
"ขอโทษครับ... ผมหนึ่งครับ" เขาเอ่ยทักเสียงเบา
หญิงสาวคนนั้นหันกลับมา และวินาทีนั้นหนึ่งต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากอีกครั้ง หมอมลมีใบหน้าสวยคมดุจรูปปั้น ดวงตาเฉี่ยวคมภายใต้กรอบแว่นบางๆ มองมาที่เขาด้วยความเรียบเฉย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หนึ่งใจสั่น สิ่งที่ตรึงสายตาเขาไว้คือการแต่งกายของเธอ
"ร้อนจัง..."
เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะถอดเสื้อกาวน์ตัวนอกออกพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวไซส์เล็กกว่าตัวจริงที่รัดรูปจนน่าหวาดเสียว ผ้าเนื้อบางแนบไปกับลำตัวเผยให้เห็นสัดส่วนนาฬิกาทราย เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผาย แต่หน้าอกหน้าใจกลับใหญ่โตเกินตัว
คัพดีที่ถูกดันทรงมาอย่างแน่นเบียดเสียดกันจนร่องอกดันผ้าเชิ้ตขึ้นมาเป็เนินูเาไฟคู่สวย กระดุมแถวหน้าอกแทบจะกรีดร้องขอชีวิต มันรั้งจนเห็นช่องว่างเล็กๆ ระหว่างสาบเสื้อ เผยให้เห็นผิวเนื้อขาวเนียนวับๆ แวมๆ ด้านในราวกับจะเชิญชวนให้สอดนิ้วเข้าไปัั
"น้องหนึ่งใช่ไหม? มานั่งนี่สิ เราจะเริ่มวางโครงสร้างกันยังไงดี"
เสียงของมลนิ่งเรียบ สุขุม เยือกเย็น แต่กลับทรงพลังจนหนึ่งไม่กล้าสบตาตรงๆ
"ครับ..." เขาตอบรับสั้นๆ รีบนั่งลงฝั่งตรงข้าม พยายามบังคับสายตาให้มองที่กระดาษเอกสาร ไม่ใช่ทีู่เาไฟคู่สวยที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจของเธอ
ทุกครั้งที่มลก้มตัวลงมาชี้จุดบนเอกสาร เสื้อเชิ้ตตัวจิ๋วนั้นยิ่งรัดตึงเข้าไปอีก สาบเสื้อแยกออกกว้างขึ้นจนหนึ่งเห็นเนินเนื้อขาวๆ เต็มตา กลิ่นกายของเธอไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉุนเหมือนพยาบาลพลอย แต่เป็กลิ่นสบู่เด็กสะอาดๆ ผสมกับโคโลญจ์เย็นๆ กลิ่นของความสูงส่งที่ดูจับต้องไม่ได้ แต่กลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวหนึ่งให้อยากจะกระชากเธอลงมาฟัดสูดดมความหอมขอหน้าอกคู่โตนั้นให้เต็มปอด
อยากจะรู้ว่าภายใต้ท่าทีนางพญาที่กดทับความรู้สึกไว้นั้น เธอซ่อนอะไรเอาไว้... ภาพเสื้อเชิ้ตแน่นๆ ที่โอบรัดหน้าอกคัพดีเอาไว้ ติดตาเขาอย่างรุนแรงยิ่งกว่าภาพก้นงอนๆ ของพยาบาลพลอยเสียอีก มันคือความท้าทายของสิ่งที่อยู่สูงเกินเอื้อม
คืนนั้น ณ หอพักนักศึกษาชาย
นาฬิกาดิจิทัลบอกเวลาตีหนึ่งสิบห้านาที แต่หนึ่งยังนอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียงนอนขนาดสามฟุตครึ่งในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างถนนส่องลอดผ้าม่านเข้ามาสลัวๆ ห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงพัดลมเพดานหมุน เอื่อยๆ ตัดกับเสียงลมหายใจที่เริ่มหนักหน่วงของเขา
ร่างกายของเขาร้อนผ่าวเหมือนเป็ไข้ ทั้งที่แผลบนหัวไม่ได้อักเสบ แต่เป็เืลมหนุ่มที่สูบฉีดพล่านจนเส้นเืปูดโปนตามท่อนแขนและลำคอ เขานอนพลิกไปพลิกมา พยายามข่มตานอน แต่ภาพในหัวกลับฉายชัดยิ่งกว่าภาพยนตร์ความละเอียดสูง สลับไปมาระหว่างผู้หญิงสองคนราวกับคนเลือกไม่ได้
ภาพแรก... พยาบาลพลอยในชุดฟอร์มสีขาวสั้นกุด โน้มตัวลงมาหาเขา กลิ่นน้ำหอมวานิลลาหอมหวาน รอยยิ้มยั่วยวน และััหยุ่นนุ่มของสะโพกที่เบียดเข่าเขาในห้องฉุกเฉินวันนั้น
ภาพที่สอง... หมอมลในเสื้อเชิ้ตรัดติ้ว หน้าอกูเาไฟคู่โตที่พร้อมจะะเิกระดุมออกมาใส่หน้าเขา สีหน้าเ็าที่ชวนให้อยากจะทำให้เธอต้องร้องครางออกมาด้วยความเสียว
"เชี่ยเอ๊ย... ทำไมกูเป็ได้ขนาดนี้วะ นี่กูหื่นขนาดนี้เลยเหรอ..."
หนึ่งสบถกับตัวเองเสียงแหบพร่า แต่ร่างกายท่อนล่างไม่ฟังคำสั่งสมอง แก่นกายขนาดมหึมาภายใต้กางเกงนอนขาสั้นตื่นตัวเต็มที่จนปวดหนึบ มันแข็งโป๊ก ดันเนื้อผ้าจนเป็ลำยาวเหยียดตั้งชูชัน หัวบานหยักสีชมพูเข้มเริ่มมีน้ำใสๆ ซึมออกมาปริ่มรูเพราะความอัดอั้นที่สะสมมาหลายวัน
มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับลูกบาส ค่อยๆ ล้วงลงไปในกางเกง ััแรกที่แตะโดนส่วนหัวที่ร้อนจัดทำให้เขาเผลอสูดปาก
"ซี๊ดดด..."
เขากำรอบท่อนเนื้อของตัวเองที่ขยายตัวจนคับมือ เส้นเืปูดโปนเต้นตุบๆ สู้มือเขา หนึ่งเริ่มรูดรั้งจังหวะเนิบนาบช้าๆ เพื่อลิ้มรสความเสียวซ่าน ในจินตนาการของเขาตอนนี้ เขากำลังยืนอยู่ด้านหลังพยาบาลพลอย มือหนึ่งบีบเคล้นก้นงอนๆ จนเนื้อปลิ้นคามือ อีกมือเลิกกระโปรงเธอขึ้นถึงเอว เผยให้เห็นกางเกงในตัวจิ๋ว... หรือบางทีเธออาจจะไม่ใส่อะไรเลยก็ได้
"อ่าาา... พี่พลอย... ตูดพี่แม่ง... โคตรน่าเอา..."
เสียงครางต่ำลึกในลำคอหลุดออกมา มือเขาเร่งจังหวะเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ เสียงหอบหายใจเริ่มถี่กระชั้น
ภาพตัดสลับมาที่หมอมล เขาจินตนาการว่าตัวเองกำลังกระชากเสื้อเชิ้ตตัวนั้นจนกระดุมขาดกระเด็น ปุ! ปุ! ปุ! เสียงกระดุมตกพื้นดังก้องในหัว เผยให้เห็นเต้าสวยที่เด้งผึงออกมาเป็อิสระ เขาซุกหน้าลงไปฟัดร่องอกหอมกรุ่นนั้น ดูดเลียยอดอกจนเธอครางเสียงหลง เลิกทำหน้าเ็าและมองเขาด้วยสายตาเว้าวอน
"พี่มล... อย่าทำหน้าดุนักสิครับ... ครางออกมาให้ผมฟังหน่อย... ครางดังๆ"
หนึ่งจินตนาการว่ามือของหมอมลกำลังลูบไล้แผงอกของเขา เล็บคมๆ จิกไปที่หลังด้วยความเสียวซ่าน ถ้าได้ซุกหน้าลงไปกลางนมใหญ่ๆ ของหมอมลจะเป็ยังไงนะ หรือถ้าได้บีบก้นเด้งๆ ของพี่พยาบาลแล้วซอยเข้าทางด้านหลังในท่าหมา...
ความเสียวซ่านแล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นสู่สมองเหมือนคลื่นั์ หนึ่งกัดฟันแน่น มือรูดชักรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความดิบเถื่อน เสียงเนื้อกระทบมือดัง พับๆๆ ก้องในความมืด เหงื่อกาฬไหลอาบหน้าผากหยดลงบนหมอนจนเปียกชุ่ม เขาจินตนาการถึงการสอดใส่ ความคับแน่น ความอุ่นร้อนของร่องเนื้อสาวที่บีบรัดตัวตนของเขา
"ถ้าได้เย็ด... ถ้าได้เย็ดพวกพี่ทั้งสองคน... ผมจะเอาให้ลืมหน้าแฟนเก่าไปเลย!"
เขาเกร็งสะโพกยกขึ้นรับมือตัวเอง จังหวะสุดท้ายเขาเร่งความเร็วจนแทบมองไม่ทัน ความอัดอั้นตันใจะเิออกในวินาทีนั้น
"อ๊าาาาาา!!"
หนึ่งคำรามลั่นในลำคอ แหงนหน้าขึ้นมองเพดาน ร่างสูงใหญ่กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง น้ำเงี่ยนสีขาวขุ่นพุ่งทะลักออกจากส่วนปลายราวกับเขื่อนแตก มันพุ่งสูงและแรงจนเลอะหน้าท้องแกร่งและแผงอกที่ชุ่มเหงื่อ หยดแล้วหยดเล่าที่พรั่งพรูออกมาเพื่อระบายความอัดอั้น
หนึ่งนอนหอบหายใจรวยริน หน้าอกสะท้อนขึ้นลงอย่างหนักหน่วง ดวงตาพร่ามัวมองเพดาน เขาค่อยๆ คลายมือออกจากแก่นกายที่ยังกระตุกตุบๆ เล็กน้อย คราบน้ำคาวๆ เลอะเทอะเต็มตัว กลิ่นเฉพาะตัวของน้ำเชื้อคละคลุ้งไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ
แสงไฟสลัวทำให้ทุกอย่างดูเงียบสงบลงอีกครั้ง แต่หัวใจของเขายังเต้นดังไม่หยุด ความรู้สึกผิดแวบเข้ามาในใจเล็กน้อย นี่กูจินตนาการลามกกับหมอกับพยาบาลที่เพิ่งเจอกันได้ยังไง แต่ลึกๆ ในสัญชาตญาณดิบที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่น
844
![ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726538_88141248.webp)
