เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        “เจียงเส้าข่าย”ซูเจี่ยนอันถามทันทีที่เดินเข้าห้องมา “ตกลงนายจะคุยอะไรกับฉัน”

        “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานฉันได้ยินจากแม่มาหมดแล้ว”เจียงเส้าข่ายใช้สองนิ้วลูบแก้มเธอเบาๆ “เธอโดนซูหงเยวี่ยนตบหน้าจริงหรือเปล่าทำไมหน้าไม่เห็นบวม”

        ตานี่อยากเห็นหน้าเธอบวมฉึ่งเป็นหมูมาทำงาน?

        ซูเจี่ยนอันปัดมือเจียงเส้าข่ายออกไป“เมื่อวานลู่เป๋าเหยียนช่วยประคบน้ำแข็งให้เลยไม่บวมต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณชายเจียงผิดหวังนะคะ”

        เจียงเส้าข่ายกอดอกพลางยิ้ม“เธอเคยได้ยินว่าลู่เป๋าเหยียนเป็นห่วงคนอื่นถึงขนาดช่วยประคบน้ำแข็งให้หรือเปล่าล่ะ”

        อยู่ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่องซะงั้นซูเจี่ยนอันเริ่มคิดตามไม่ทัน เธอนิ่งไปสักพักแล้วจึงถามขึ้น

        “นายอยากจะพูดอะไรกันแน่”

        “พนันกันไหมล่ะว่าถ้าฉันโทรไปหาลู่เป๋าเหยียนว่าเธอได้รับบาดเจ็บดูสิว่าลู่เป๋าเหยียนจะรีบบึ่งมาที่นี่หรือเปล่า”เจียงเส้าข่ายหยิบมือถือของซูเจี่ยนอันขึ้นมากดปลดล็อก “จะบอกเธอให้ก็ได้นะตอนนี้ลู่เป๋าเหยียนคงยุ่งน่าดูเลยล่ะ พ่อฉันบอกว่าตอนนี้เขากำลังเจรจาธุรกิจครั้งสำคัญมูลค่ากว่าร้อยล้านเป็นไง น่าตื่นเต้นใช่ไหม”

        “เจียงเส้าข่ายอย่าไร้สาระน่า” ซูเจี่ยนอันทำท่าจะแย่งมือถือกลับคืนมา

        “เธอจะกลัวอะไร”เจียงเส้าข่ายเปิดดูรายชื่อผู้ติดต่อของเธอ “โทรกริ๊งเดียวเพื่อพิสูจน์ว่าลู่เป๋าเหยียนแคร์เธอจริงหรือเปล่าไง”

        เมื่อวานแม่บอกเขาหลังกลับมาจากงานปาระมูลว่าหลังซูหงเยวี่ยนตบหน้าซูเจี่ยนอันลู่เป๋าเหยียนทำท่าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อซูหงเยวี่ยนยังไงยังงั้นเห็นได้ชัดว่าเขาแคร์ภรรยามากขนาดไหน

        ลู่เป๋าเหยียนคิดอย่างไรกับตัวเองกันแน่ไม่ใช่สิ่งที่ซูเจี่ยนอันอยากจะรู้หรืออย่างไร?

        เขาก็แค่อยากให้ซูเจี่ยนอันทำเรื่องทุกอย่างให้ชัดเจนตัวเขาเองจะได้ถือโอกาสนี้เข้าใจหัวใจตัวเองเสียที

        มือที่กำลังจะแย่งมือถือกลับคืนมาหยุดชะงักเธอมองหน้าเจียงเส้าข่ายอย่างตื่นๆทว่าในสายตากลับเต็มไปด้วยความคาดหวังปนหวาดกลัว

        ใช่หลังจากเมื่อวานที่ลู่เป๋าเหยียนจูบเธอเธอก็ยิ่งอยากรู้ว่าที่จริงแล้วลู่เป๋าเหยียนคิดอย่างไรกับเธอกันแน่

        แต่ว่าถ้าเธอคิดไปเองล่ะว่าเขามีใจให้จะทำอย่างไรดี

        เธอยอมสงสัยในคำตอบไปตลอดชีวิตดีกว่ายอมรับความจริงที่ไม่อาจคาดเดา

        “อย่าหลอกตัวเองอีกเลยเธออยากรู้คำตอบ”

        เหมือนเจียงเส้าข่ายจะอ่านใจเธอออกเขากดมือถือโทรหาลู่เป๋าเหยียนทันที

        เสียงสัญญาณดังขึ้นอยู่สักพักก็มีเสียงตอบรับจากปลายสาย

        “เจี่ยนอัน?”

        หัวใจของซูเจี่ยนอันเต้นแรงจนเหมือนจะระเบิดออกมา

        “ฉันเอง เจียงเส้าข่าย”เขาพูดพลางมองซูเจี่ยนอันสีหน้าระอา “เจี๋ยงเสวี่ยลี่มาหาซูเจี่ยนอันที่นี่ซูเจี่ยนอันได้รับบาดเจ็บ ทางที่ดีคุณควรมาดูสักหน่อย”

        ลู่เป๋าเหยียนไม่พูดอะไรสักคำแล้วตัดสายไปไม่แม้แต่ถามว่าซูเจี่ยนอันเป็นอะไรมากหรือเปล่า

        เจียงเส้าข่ายเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของซูเจี่ยนอันอย่างชัดเจนเขาจิ้มหน้าผากเธอพลางหยอกล้อ

        “หลังแต่งงานกับลู่เป๋าเหยียนศักดิ์ศรีเธอหายไปไหนหมดเนี่ย เรื่องแค่นี้เองตอนนี้ก็เหลือแค่รอว่าเขาจะมาหรือเปล่า”

        ซูเจี่ยนอันรับมือถือกลับคืนมาพลางนึกไปถึงคำพูดที่ลู่เป๋าเหยียนเคยบอกเธอ

        ‘คนเราต้องรู้สถานะตัวเอง’

        เธอเป็นอะไรสำหรับเขากัน? ก็แค่ภรรยาในนามเท่านั้นตอนนี้เขากำลังคุยธุรกิจร้อยล้านไม่มีทางที่จะมาหาเธอเพียงแค่เพราะเธอบาดเจ็บอยู่แล้ว

        เธอยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ห้ามเจียงเส้าข่ายไว้ว่าแล้วจึงพูดขู่

        “เจียงเส้าข่ายต่อไปถ้านายยังทำแบบนี้อีกตอนนายแต่งงานฉันจะฟ้องเจ้าสาวนายว่านายคบผู้หญิงมาแล้วกี่คน!”

        “ไม่เห็นเป็นอะไร”เจียงเส้าข่ายหัวเราะเสียงเย็น “เพราะถึงยังไงก็มีอีกหลายคนที่เธอไม่เคยรู้ว่าฉันคบด้วย!”

        ซูเจี่ยนอัน “...”

        เธอยอมแพ้แล้วจึงก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออยู่สักพักท้ายที่สุดก็ตัดสินใจได้ว่าจะโทรหาลู่เป๋าเหยียน เพื่อบอกเขาว่าเมื่อกี้เจียงเส้าข่ายแค่ล้อเล่น

        เจียงเส้าข่ายนั่งหัวเราะเยาะซูเจี่ยนอันอยู่ข้างๆ

        “ยัยขี้ขลาด!กลัวเขาไม่มาล่ะสิ”

        ใช่น่ะสิเธอกลัวเขาไม่มา เพราะฉะนั้น สู้บอกเขาเองว่าไม่ต้องมาจะดีกว่า

        แบบนี้เธอยังจะปลอบใจตัวเองได้บ้าง

        นิ้วเรียวปัดผ่านหน้าจอแล้วจิ้มปุ่มสีเขียวลงไปเพื่อโทรออก

        จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคยดังขึ้นอย่างแผ่วเบาอยู่ตรงหน้าที่นั่ง

        ซูเจี่ยนอันเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นลู่เป๋าเหยียนยืนกุมมือถืออยู่หน้าโต๊ะของตนหน้าอกขยับขึ้นลงอย่างเหนื่อยหอบเหมือนเพิ่งรีบวิ่งมาจากที่ไหนจนเหงื่อเริ่มไหลออกจากหน้าผาก

        เธอลืมหายใจไปชั่วขณะหัวใจเต้นตึกตักด้วยจังหวะที่เร็วขึ้น

        ใจเธอเต้นแรงเสียงยิ่งกว่าตอนพบเขาครั้งแรกเมื่อตอนสิบขวบเสียอีก

        ลู่เป๋าเหยียนเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหาซูเจี่ยนอันพลางจับเธอลุกขึ้น

        “เจ็บตรงไหนเป็นอะไรมากหรือเปล่า?”

        ซูเจี่ยนอันไม่รู้จะตอบกลับอย่างไรได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ

        “เอ่อ ที่จริง...”

        ที่จริงเธอก็แค่ถลอกนิดหน่อยไม่ถึงกับเรียกว่าบาดเจ็บด้วยซ้ำ แต่เขากลับมาหาเธอจริงๆ...

        ตอนนี้เธอร้อนตัวเสียยิ่งกว่าพวกหัวขโมยตอนถูกจับได้เสียอีก

        ลู่เป๋าเหยียนนึกว่าเธอบาดเจ็บหนักจึงมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า สุดท้ายจึงพบรอยแดงเล็กๆ ตรงบริเวณข้อเท้า

        “ตรงนี้เหรอ”

        ซูเจี่ยนอันยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่เธอยกมือปาดเหงื่อทั้งๆ ที่ไม่มีแล้วจึง “อืม” ตอบรับกลับไป

        “ที่จริงฉันไม่ได้บาดเจ็บหนักอะไรฉัน...เจียงเส้าข่ายแค่ล้อเล่นกับนายน่ะ”

        ไม่รู้ว่าเธอมองผิดไปหรือเปล่าแต่สีหน้าลู่เป๋าเหยียนดู...โล่งอก

        เฮ้อนี่เท่ากับเธอหลอกเขา จะถูกเขาโกรธไหมนะ

        “คุณชายเจียง”ลู่เป๋าเหยียนหันไปมองเจียงเส้าข่ายซูเจี่ยนอันนึกว่าเขาคิดจะทำอะไรจึงรีบดึงแขนเขาเพื่ออธิบาย แต่กลับได้ยินคำว่า

        “ขอบคุณที่บอกผมเรื่องซูเจี่ยนอันบาดเจ็บ”

        เจียงเส้าข่ายนั่งพาดขาลงบนโต๊ะทำงานยิ้มตอบอย่างคนกันเอง

        “ไม่เป็นไรครับ”

        ลู่เป๋าเหยียนหันกลับมาถามซูเจี่ยนอันเสียงเบา

        “ถึงเวลาพักเที่ยงแล้วหรือเปล่า”

        ซูเจี่ยนอันพยักหน้าลู่เป๋าเหยียนกุมมือเธอทันที

        “ไปที่อื่นกันฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”

        หลังออกมาจากสถานีตำรวจลู่เป๋าเหยียนก็พาเธอเข้าไปนั่งในรถ จากนั้นยืนถามเธออยู่ด้านนอก

        “เธอมีเศษเหรียญติดตัวบ้างหรือเปล่า”

        “นายจะเอาเท่าไร”

        ซูเจี่ยนอันเปิดกระเป๋าสตางค์ออกแต่แล้วก็เห็นลู่เป๋าเหยียนทำหน้างงๆ

        “ไม่รู้เหมือนกัน”เขาตอบ

        สุดท้ายเขาจึงหยิบกระเป๋าสตางค์เธอแล้วเดินเข้าไปในร้านขายยาข้างสถานี

        ไม่นานก็เดินออกมาพร้อมกับถุงเล็กๆเขายื่นมันมาให้เธอพร้อมกับกระเป๋าสตางค์

        “จัดการแผลตัวเองซะ”

        ซูเจี่ยนอันเปิดถุงออกดูข้างในมียาฆ่าเชื้อกับพาสเตอร์ปิดแผล

        เขาเอาเศษเหรียญไปซื้อของพวกนี้? มิน่าถึงไม่รู้ว่าต้องใช้เท่าไร...

        เพราะเป็นแค่แผลเล็กๆไม่นานซูเจี่ยนอันก็จัดการเสร็จเรียบร้อยจากนั้นเธอก็หยิบทิชชู่เปียกออกมาจากกระเป๋าเพื่อเช็ดคราบเลือดที่ติดอยู่บนรองเท้าจากนั้นจึงถามลู่เป๋าเหยียนว่า

        “นายมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอ”

        ลู่เป๋าเหยียนเอียงตัวมาช่วยซูเจี่ยนอันรัดเข็มขัดแล้วขับรถออกไปโดยไม่พูดอะไร

        ซูเจี่ยนอันเองก็ไม่ถามต่อหลังขับรถไปได้ประมาณสิบนาที พวกเขาก็มาถึงภัตตาคารสไตล์ยุโรปแห่งหนึ่ง

        คนที่จะมาร้านแบบนี้ส่วนใหญ่เป็นคู่รักมาออกเดตสวีทหวานโดยเฉพาะภัตตาคารราคาแพงหูฉี่อย่างที่นี่ซูเจี่ยนอันมองลู่เป๋าเหยียนพลางถามอย่างตื่นเต้น

        “นายพาฉันมาเดทงั้นเหรอ”

        ลู่เป๋าเหยียนมองซูเจี่ยนอัน“เธออยากได้ความโรแมนติก?”

        ซูเจี่ยนอันลองจินตนาการภาพลู่เป๋าเหยียนทำเรื่องโรแมนติกกับเธอแล้วส่ายหัว

        “ช่างเถอะนายคุยธุระที่นายอยากคุยก็พอ”

        เมื่อพวกเธอเดินเข้าร้านผู้จัดการก็รีบออกมาต้อนรับ เขาเดินนำไปยังที่นั่งแล้วจัดการรินน้ำชาให้ด้วยตัวเอง“คุณลู่จะให้เสิร์ฟอาหารที่สั่งไว้เลยไหมครับ”

        ลู่เป๋าเหยียน “อืม”ตอบกลับไป จากนั้นคลี่ผ้าเช็ดปากออกด้วยท่าทางสง่างามดูน่าหลงใหลเสน่ห์เหลือร้ายจริงๆ ซูเจี่ยนอันเริ่มบ่นกับตัวเองในใจอีกครั้ง

        ไม่นานพนักงานก็เข้ามาเสิร์ฟสเต๊กสองที่ของลู่เป๋าเหยียนเป็นสเต๊กเนื้อเซอร์ลอยด์ แบบมีเดียมเวลส่วนของซูเจี่ยนอันเป็นเนื้อโกเบแบบเวลดัน

        เธอถามอย่างแปลกใจ“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบกินเนื้อโกเบแบบนี้”

        ลู่เป๋าเหยียนตอบเนิบๆ“เดาเอา”

        “ที่จริงแต่ก่อนฉันก็กินแบบมีเดียมแรร์ได้นะ”ซูเจี่ยนอันพูดพลางหั่นเนื้อสเต๊ก “แต่พอมาเป็นแพทย์นิติเวชฉันเลยเปลี่ยนมากินแบบสุกๆ ไปเลยไม่งั้นเวลากินทีไรชอบนึกไปถึงภาพตัวเองตอนอยู่ในห้องทดลองผ่าแยกชิ้น...”

        ลู่เป๋าเหยียนขมวดคิ้วแล้วป้อนเนื้อสเต๊กเข้าปากซูเจี่ยนอันให้หยุดพูด

        “ฉันต้องไปดูงานที่อเมริกา”

        ซูเจี่ยนอันกลืนสเต๊กลงคอ“งั้นเหรอ...แล้วจะไปเมื่อไร”

        “ไฟล์ทคืนนี้ตอนสองทุ่ม”

        “เดินทางโดยสวัสดิภาพนะ”

        “ตอนฉันไม่อยู่ก็อย่าซนออกไปไหนมาไหนล่ะ”ลู่เป๋าเหยียนเตือนเธอ “ซูหงเยวี่ยนอาจจะมาหาเธอ”

        เรื่องนี้ดึงความสนใจของเธอจากเนื้อสเต๊กตรงหน้าได้สำเร็จเธอถามสีหน้าเครียด

        “เขาจะมาหาฉันทำไม”

        “เจี๋ยงเสวี่ยลี่ถูกจับข้อหาทำร้ายร่างกายเจ้าพนักงาน”

        ซูเจี่ยนอันถึงกับชะงักตอนเช้าเธอไล่ให้เจี๋ยงเสวี่ยออกไปแล้วนี่

        เธอจ้องหน้าลู่เป๋าเหยียน“นายจับเธอเข้าคุก? ก็ดีจะได้ไม่ว่างมารังควานฉันอีก” จากนั้นจึงถามขึ้นว่า “เอ่อ...แล้วนายจะกลับมาเมื่อไร”

        พอคิดว่าเขาจะไม่อยู่เธอก็รู้สึกเหมือนชีวิตขาดอะไรไป

        ลู่เป๋าเหยียนนึกว่าเธอจะไม่ถามซะแล้วหัวใจเขาเริ่มพองโตขึ้นมา

        “พุธหน้าก็กลับแล้วอยากได้อะไรหรือเปล่า เดี๋ยวฉันให้คนไปซื้อให้”

        ซูเจี่ยนอันส่ายหน้า“ฉันอยากกินไอติมวานิลลาโฮมเมดข้างมหาลัย แต่มันเอากลับมาไม่ได้นี่นา”

        ผ่านไปสักพักเธอจึงถามเขาอย่างสงสัย “ก่อนมาที่สถานี นายทำอะไรอยู่เหรอ”

        “กำลังเจรจาธุรกิจบางอย่าง”ลู่เป๋าเหยียนมองซูเจี่ยนอันพลางยิ้มบาง “ตอนที่เพื่อนเธอโทรมาบอกว่าเธอบาดเจ็บฉันทิ้งลูกค้าไว้แล้วรีบมาเลยนะ”

        “แล้ว แล้วไงต่อ”ซูเจี่ยนอันเริ่มสูญเสียความมั่นใจ

        “แล้วไงเหรอทางนั้นก็คงคิดว่าฉันไม่จริงใจ อาจจะไม่ร่วมมือกับเครือเราคงสูญกำไรไปสักร้อยล้านละมั้ง”

        “ฉันฉันไม่ได้ตั้งใจ...”

        ซูเจี่ยนอันไม่เคยเห็นเงินเป็นร้อยๆล้านมาก่อน แค่คิดว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะหาเงินมาได้สักร้อยล้านเธอก็เริ่มใจหาย

        “ช่างมันเถอะ”น้ำเสียงของลู่เป๋าเหยียนดูอ่อนโยนซูเจี่ยนอันนึกว่าเขาคงมั่นใจว่าจะเจรจาต่อรองให้ลูกค้ากลับมาร่วมมือกับเขาได้อีกครั้งจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่า...

        “เธอรับผิดชอบค่าเสียหายด้วยละกัน”

        ซูเจี่ยนอันได้ยินดังนั้นถึงกับเกือบจะตกจากเก้าอี้

        ต่อให้เธอขายบ้านทั้งหมดที่ซูอี้เฉิงซื้อไว้ให้ก็ยังได้ไม่ถึงร้อยล้านเลยแล้วเธอจะหาเงินที่ไหนมาคืนเขากัน

        หรือว่า...จะขายตัวเองให้เขาเลยดีไหมนะ?