ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ไม่มีใครคาดคิดว่าเวลาเพียงชั่วพริบตาใต้เท้าจางจะยกกระบี่ข้างลำตัวขึ้นแล้วฟาดฟันลงไป

        ใต้เท้าเยว่กอดศีรษะของเยว่ฉีแน่นป๋ายจีและป๋ายซ่าวหันหน้าไปอีกทางโดยพร้อมเพรียงกัน

        มีเพียงหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้ที่ยืนมองศพตรงหน้าด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

        “ฝีมือของใต้เท้าจางไม่เลวเลยมิเสียเชิงจอมทัพผู้องอาจในสงครามครั้งนั้น”

        หลงเทียนอวี้เอ่ย ทว่าน้ำเสียงกลับมิเหมือนกำลังชมเชยเลยแม้แต่น้อย

        “เหล่าฟู1เพียงแค่รู้สึกโกรธมาก คนพวกนี้ขวางหูขวางตายิ่งนักซ้ำยังทำให้พระชายาต้องขุ่นเคือง พวกเขาสมควรตายพ่ะย่ะค่ะ”

        เขาต้องการเอ่ยประโยคนี้ให้หลินเมิ้งหยาฟังโดยเฉพาะ

        หยาดเหงื่อมากมายผุดขึ้นบนกลางหน้าผากของชายร่างกำยำเหล่านั้น

        สบตากัน แต่ทำได้เพียงกัดฟัน

        พวกเขาล้วนเป็นคนมีครอบครัว แม้ว่าตัวเองจะตายแต่สุดท้ายก็ต้องหาหนทางให้ครอบครัวอยู่รอด

        เมื่อเห็นทุกคนเงียบลงสีหน้าของใต้เท้าจางมิได้เคร่งเครียดเหมือนอย่างตอนแรก

        “ไม่ทราบว่าพระชายาพึงพอใจแล้วหรือไม่”

        ขุนนางคนอื่นเลือกที่จะเงียบ

        อันที่จริงหลินเมิ้งหยาเชิญพวกเขามาเพียงเพราะต้องการให้พวกเขาได้รับชมแต่เพียงเท่านั้น

        ตอนนี้ภารกิจสำเร็จแล้ว เช่นนั้นจะเปิดช่องว่างให้พวกเขาต่ออีกทำไม

        “ท่านอ๋องคิดเห็นเช่นไรเพคะ?”

        นางเป็นเพียงผู้ถูกกระทำต่อหน้าทุกคนเท่านั้น

        การตัดสินใจทั้งหมดล้วนอยู่ที่หลงเทียนอวี้

        คิ้วขมวดเข้าหากัน ท่าทางของหลงเทียนอวี้เสมือนคนยังไม่พอใจอย่างไรอย่างนั้น

        “ช่างเถิด ยกให้เป็นหน้าที่ของใต้เท้าจางก็แล้วกัน”

        ทุกคนถอนหายใจออกมา พวกเขากลัวว่าหลงเทียนอวี้จะกัดไม่ปล่อย หากเป็นเช่นนั้นเรื่องราวคงยุ่งยากกว่าเดิม

        “พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นกระหม่อมขอทูลลา เข้ามา เอาตัวพวกนี้ไปขังไว้”

        ใต้เท้าจางออกจากกระโจมของหลินเมิ้งหยาก่อนเป็นคนแรกไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกเจ็บใจมากสักเพียงไหน

        ไร้ซึ่งเบาะแส อีกทั้งยังต้องเสียทหารอีกสิบกว่าคนยิ่งไปกว่านั้นคือชายาอวี้ยังกุมความผิดเล็ก ๆ ของเขาเอาไว้แล้ว

        ดูท่า เขาต้องรีบไปทูลรายงานไท่จื่อให้เร็วที่สุด

        มองดูเหล่าใต้เท้าที่กลับออกไปทีละคนสีหน้าของหลินเมิ้งหยากลับมาเป็นปกติดังเดิม

        ใต้เท้าเยว่ออกห่างจากกระโจมชายาอวี้ไม่ไกลเขากำลังพูดคุยกับลูกสาวทั้งสอง

        อ๋องอวี้ส่งคนไปคุ้มกันหญิงสาวทั้งสองดังนั้นพวกนางจึงปลอดภัยไร้ซึ่งรอยขีดข่วน

        คนนอกกลับออกไปหมดแล้วดังนั้นในกระโจมจึงเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้ทั้งสองนั่งเงียบอยู่บนเก้าอี้

        “การลอบทำร้ายในครั้งนี้ดูจะไม่ได้ง่ายดายเหมือนอย่างที่เราเห็น”

        หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงเรียบ นางรู้สึกว่าตนเองแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างราบรื่นจนเกินไปผิดกับลักษณะนิสัยกัดไม่ปล่อยของไท่จื่อ

        “พวกเราถูกหลอกแล้ว ไท่จื่อใช้กลยุทธ์หมิงซิวจ้านเต้าอันตู้เฉิงชาง2 พวกนักฆ่าหญิงแห่งเถาฮวาอู๋ถูกลักพาตัวไปแล้ว”

        หลงเทียนอวี้รีบไปดูนักฆ่าเหล่านั้นทันทีที่กลับมา

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เห็นองครักษ์ของตนเองนอนคว่ำนอนหงายอยู่ด้านนอกกระโจม

        เมื่อเปิดผ้าม่านออก เขาได้เห็นเพียงห้องว่างเปล่าเท่านั้น

        แม้ฮ่องเต้หมิงจะกำลังพิจารณาเรื่องให้ความร่วมมือกับพวกตนเองอยู่แต่ถ้าหากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นแล้วละก็...

        “ฮึ ลักพาตัวไปแล้วอย่างไรเล่าพวกนางไม่มีทางพูดใส่ร้ายพวกเราหรอกเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาไร้ซึ่งความกังวล ใบหน้าเผยรอยยิ้มมีเลศนัย

        หรือนางจะวางแผนทั้งหมดเอาไว้แล้ว?

        “ก่อนจะชิงหูจะจากไป เขากรอกยาสิ้นหวังให้กับพวกนางเกรงว่าตอนนี้พวกนางคงกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนไปแล้วเพคะ”

        อันที่จริงหลินเมิ้งหยามิได้คิดจะปล่อยให้พวกนางมีชีวิตอยู่อยู่แล้ว

        ไม่ช้าก็เร็วไท่จื่อจะต้องตามหาเบาะแสจนเจอถึงอย่างไรพวกนางก็ต้องตกอยู่ในกำมือของไท่จื่ออยู่ดี

        ตอนนี้สิ่งที่นางต้องทำคือขี่หลังเสือแล้วโจมตีกลับเท่านั้น

        “หมายความว่า...”

        หลงเทียนอวี้คิดตาม ก่อนจะหันมาถามหลินเมิ้งหยาเพื่อยืนยันความคิด

        “ไท่จื่อเป็นคนชอบโอ้อวด เมื่อจับคนผิดได้แล้ว หากเขาไม่ฆ่าทิ้งก็คงนำคนเหล่านั้นมาโจมตีพวกเรา”

        นำคนสติฟั่นเฟือนเหล่านั้นมาโจมตีนางความคิดนี้มิใช่ส่งที่คนฉลาดทำกันหรอก

        เพราะฉะนั้นหากพบว่าพวกนางไร้ประโยชน์เกรงว่าไท่จื่อจะต้องกำจัดพวกนางอย่างแน่นอน

        “ในช่วงเวลาที่ไท่จื่อกำจัดพวกนาง หากฮ่องเต้หมิงบังเอิญไปพบเข้าเช่นนั้นไท่จื่อก็มิต่างอะไรจากคนที่กำลังฆ่าปิดปากเพื่อหนีความผิด”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง นางค้นพบแล้วว่าตนเองกับหลงเทียนอวี้ใจตรงกันมากขึ้นเรื่อยๆ

        “ได้ ข้าจะรีบไปดำเนินการเดี๋ยวนี้”

        คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะดูแผนการของไท่จื่อออกทั้งหมด

        หากทหารเข้ามาตรวจค้นกระโจมแล้วเจอหลักฐานเข้าเช่นนั้นหลินเมิ้งหยาก็จะเป็นเพียงผู้ต้องสงสัยเท่านั้น

        อีกอย่าง ไม่ว่าใครก็อาจเป็นคนลอบทำร้ายไท่จื่อได้มิใช่เพียงหลินเมิ้งหยาคนเดียวเท่านั้น

        ความผิดเดียวที่พอจะทำให้หลินเมิ้งหยาตกที่นั่งลำบากได้นั่นก็คือความตายของหูลู่หนาน

        ด้านนอกกระโจม เสียงเอะอะโวยวายเงียบลงแล้ว

        หลินเมิ้งหยานั่งอ่านหนังสือประวัติศาสตร์อยู่ในกระโจม

        หลงเทียนอวี้ออกจากกระโจมไปได้สามชั่วโมงแล้ว

        หลังจากผ่านความวุ่นวายยามค่ำคืน ในที่สุดบรรยากาศยามเช้าก็มาเยือน

        แต่โชคดีที่นางไม่มีความรู้สึกเหนื่อย แม้จะไม่ได้นอนหลับทั้งคืน

        บนเตียง ป๋ายจื่อกำลังหลับใหลอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวใด ๆ ทั้งสิ้น

        ไม่นาน ร่างของหลินขุยพลันปรากฏขึ้นในกระโจมของหลินเมิ้งหยา

        “พระชายา ไท่จื่อรับสั่งว่าคนร้ายมิได้ทำร้ายร่างกายของไท่จื่อดังนั้นจึงไม่ต้องเป็นกังวล ส่วนทหารเพียงแค่ลาดตระเวนปกติเท่านั้น”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง คนร้ายอะไรกันเล่า ไท่จื่อเป็นคนกุเรื่องมาทั้งนั้น

        เมื่อทหารสิบกว่าคนตายไป เรื่องคนร้ายจึงเงียบลงเช่นกัน

        “อืม ข้าทราบแล้ว ทางฮ่องเต้หมิงเล่า?”

        แม้หลงเทียนอวี้จะมิได้ออกความเห็นอันใด ทว่าเขายังคงออกคำสั่งกับสายลับของตนเอง

        ปกติแล้วสายลับเหล่านี้ทำหน้าที่เพียงรับส่งสารเท่านั้นดังนั้นจึงได้รับความไว้วางใจจากไท่จื่อ

        ดังนั้นหลงเทียนอวี้จึงรู้ที่คุมขังของนักฆ่าสาวเหล่านั้น

        ยาสลบที่พวกนางได้กินค่อนข้างรุนแรง ไท่จื่ออดทนรอกว่าจนพวกนางตื่น

        “เจ้าจงนำข่าวไปแจ้งแก่องค์ชายรัชทายาทแห่งซีฟาน จำเอาไว้หากมีผู้ใดถาม ให้บอกว่าเป็นคำสั่งจากท่านอ๋อง เข้าใจหรือไม่?”

        หลินขุยพยักหน้าลง เหตุที่ต้องยืมชื่อของท่านอ๋องก็เพราะที่ซีฟานยังมีองค์หญิงหมิงเยว่คอยคุมเชิงอยู่

        หากถูกใครรั้งเอาไว้จะต้องแย่อย่างแน่นอน

        หลินขุยรีบออกไปจากกระโจมป๋ายจีและป๋ายซ่าวยกน้ำอุ่นและผ้าขนหนูเข้ามา

        “นายหญิง เชิญล้างหน้าเถิดเจ้าค่ะ”

        แม้จะไม่ได้นอนหลับทั้งคืนทว่าใบหน้าของหลินเมิ้งหยายังคงเปล่งปลั่ง ไร้ซึ่งความหมองคล้ำ

        “อืม วันนี้ทำทรงผมเรียบง่ายให้ข้าก็พอ อีกเดี๋ยวต้องไปดูอะไรสนุกๆ”

        สาวใช้ทั้งสองพยักหน้าลง หลินเมิ้งหยาปิดหนังสือร่องรอยของความเย็นชาปรากฏถูกวาดขึ้นในดวงตาของนาง

        คิดจะหาเรื่องนาง เช่นนั้นไท่จื่อจะต้องชดใช้!

        ขณะเดียวกันภายในกระโจมของไท่จื่อหญิงสาวทั้งสามซึ่งถูกมัดเอาไว้เริ่มฟื้น

        ไท่จื่อนั่งอยู่ทางด้านบน ข้างกายคือคนสนิทของตนเอง

        เหตุเพราะเมื่อคืนได้รับข่าวว่าคนของตนเองถูกฆ่าตายดังนั้นสีหน้าของไท่จื่อจึงไม่น่ามอง

        “ทูลไท่จื่อ อันที่จริงเรื่องเมื่อคืน...”

        ขณะที่ใต้เท้าจางคิดจะอธิบาย เขากลับถูกไท่จื่อขัด

        “อืม ข้ารู้ว่าสถานการณ์ตอนนั้นบีบบังคับให้ต้องทำเช่นนั้นข้าไม่โทษเจ้าหรอก”

        ใต้เท้าจางตื่นตระหนก ในสายตาของไท่จื่อทุกคนเป็นเพียงเครื่องมือเท่านั้น

        หากเครื่องมือชิ้นไหนไม่มีประโยชน์ก็จะถูกกำจัดให้สิ้นซากเกรงว่าที่เขายังรอดอยู่ได้คงเพราะลูกสาวของตนเองเป็นถึงชายารอง

        “เรามีพวกนางทั้งสามคนแล้ว หลินเมิ้งหยาข้าจะรอดูว่านางจะเอาตัวรอดได้อย่างไร”

        ตอนแรกเขามันคือความปรารถนาที่จะได้ครอบครองสาวงามทว่าตอนนี้มันกลับกลายเป็นสัตว์ร้ายที่ต้องการพิชิตเหยื่อของตนเอง

        แม้องค์หญิงหมิงเยว่แห่งซีฟานจะส่งยิ้มหวานชมดชม้อยชายตาให้กับเขา

        ทว่าเขากลับไม่รู้สึกสนใจเลยแม้แต่น้อย

        เขาจะไม่ฆ่าหลินเมิ้งหยา แต่จะทำให้เรื่องราวทั้งหมดเปลี่ยนไป

        ตลอดหลายปีมานี้เขารู้จักเส้นทางเหล่านี้เป็นอย่างดี

        เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะขังหลินเมิ้งหยาเอาไว้ในจวนของตนเองเพื่อจองจำนางให้กลายเป็นของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น

        เมื่อนึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุข เลือดในกายของเขาแล่นพล่าน

        “ถวายคำนับพระชายารอง”

        ชายารองตู๋กูสวมใส่ชุดสีม่วงอ่อนเดินเยื้องย่างเข้ามาในกระโจมของไท่จื่อ

        ทุกคนรีบลุกขึ้นถวายคำนับ ใบหน้าของชายารองตู๋กูประดับรอยยิ้มอ่อนโยนไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง

        “ถวายคำนับไท่จื่อ”

        ค้อมตัวถวายคำนับแม้เมื่อคืนทั้งสองจะประเล้าประโลมโอบกอดกันอย่างรักใคร่ ทว่าเมื่อลงจากเตียงแล้วเขายังคงเป็นไท่จื่อที่มีอำนาจเหนือกว่านาง

        “ลุกขึ้นเถิด”

        แม้จะได้ยลโฉมชายารองผู้แสนงดงามของตนเองทว่าสีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม

        ร่องรอยของความมิพึงพอใจถูกวาดขึ้นในดวงตาของพระชายารองตู๋กู

        ทุกคนล้วนพูดว่าไท่จื่อรักและเอ็นดูนางที่สุดแต่หาได้มีใครรู้ว่าอันที่จริงหัวใจของไท่จื่อมิเคยมีผู้ใด

        “นี่คือพวกที่ลอบทำร้ายพระองค์เหล่านั้นหรือเพคะ?”

        เรื่องบางเรื่องไท่จื่อมิเคยบอกนางนางจึงเข้าไปรินชาข้างกายไท่จื่อ

        “ไม่ใช่ ไม่ใช่พวกที่เข้ามาลอบทำร้ายข้าหรอกคนพวกนี้คือสัญลักษณ์แห่งความตายของหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้”

        หลินเมิ้งหยาคือผู้ที่ทำร้ายหูลู่หนานเรื่องนี้เป็นความจริงที่ไม่อาจบิดพลิ้ว

        ส่วนผู้หญิงสามคนนี้ที่อยู่ ๆ ก็โผล่มาจะต้องเป็นแพะรับบาปที่หลงเทียนอวี้หามาอย่างแน่นอน

        น่าเสียดาย ตอนนี้พวกนางอยู่ในกำมือของเขาแล้ว

        โชคดีที่เขาออกอุบายเช่นนั้นออกมา มิเช่นนั้นคราวนี้ทั้งสองคนนั้นจะต้องหนีจากความผิดได้อย่างแน่นอน

        “เอ๋? เซี่ยเฉินประหลาดใจยิ่งนัก”

        ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความริษยาจ้องมองทางไท่จื่อ

        ทุกครั้งที่ไท่จื่อเอ่ยถึงหลินเมิ้งหยาดวงตาของเขามักจะเปล่งประกาย

        เหตุใดมีเพียงนังแพศยาคนนั้นที่ได้รับความสนใจจากไท่จื่อ?

        เหตุใดคนที่ถูกหูลู่หนานทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงจึงไม่ใช่นางคนนั้น!

        นางพยายามเก็บซ่อนความริษยาของตนเองเอาไว้ในใจ

        ยืนข้างกายไท่จื่อด้วยท่าทางว่านอนสอนง่าย สร้างภาพลักษณ์ที่ดีของตนเองให้เขาได้เห็น

        “อืม...” หญิงสาวทั้งสามเริ่มขยับตัว ร่างกายสั่นไหวเล็กน้อย

        แม้ผมเผ้าจะยุ่งเหยิงแต่กลับมองเห็นความงามของพวกนางได้อย่างชัดเจน

        “เข้ามา ทำให้พวกนางได้สติ”

หมายเหตุ

             เหล่าฟู1 หมายถึง คนชรา ผู้เฒ่า ใช้แทนตัวผู้มีอายุมากกว่า

             กลยุทธ์หมิงซิวจ้านเต้าอันตู้เฉิงชาง2 กล่าวคือเป็นกุลยุทธ์สร้างความสับสนให้กับศัตรูโดยทำการโจมตีโดยที่ศัตรูไม่คาดคิด