เบี้ยวโทรมาบอกเพื่อนๆ ว่าต้นอ้อไม่สบายเลยไม่ได้มาเรียนเพราะต้องคอยดูแล
พวกอลันเริ่มเป็ห่วงยากไปหาที่หอของเบี้ยว แต่ติดที่ว่าต้องเรียน ทว่าโชคดีที่ว่าอาจารย์ไม่มาสอนแต่ฝากสั่งงานแทน พวกอลันเลยรีบไปดูโดยไม่โทรบอก
ห้องล็อค พวกเติ้ลกับโอ้เคาะเรียก
“เฮ้ย ไอ้เบี้ยว ต้นอ้อเป็ไรวะ? เปิดสิเว้ย! เป็อะไรกันรึเปล่า?”...โอ้ถาม
ไม่มีเสียงตอบ
แต่อลันได้สินเสียงกุกๆ กักๆ ในห้อง
“รึจะเกิดอะไรขึ้นข้างในกับทั้งคู่!?”...อลันเอะใจ
“ไอ้อลัน พลังเลย เร็ว!”...เติ้ลพูดด้วยความร้อนรน
ฉึบ!!
อลันใช้ใยด้ายตัวกลอนประตู
ทั้งหมดพุ่งเข้าไป
“เฮ้ย! พวกเอ็งออกไปก่อน!!”...เบี้ยวใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวกางแขนบังต้นอ้อที่อยู่ในผ้าห่ม
มือต้นอ้อลอดออกมาหยิบกางเกงในและกางเกงขาสั้นเข้าไปในผ้าห่มด้วยความอาย
อลันรีบคว้าแขนโอ้กับเติ้ลออกไปจากห้อง
สักพักเบี้ยวออกมานอกห้องก่อนโดยสวมเสื้อยืดคอกลมกางเกงสามส่วน
“พวกเ้าต้องเรียนมิใช่รึไง?”...เบี้ยวถามแบบจูนิเบียวด้วยสีหน้าตระหนก
“อาจารย์ไม่มาว่ะ พวกข้าเป็ห่วงพวกเอ็งเลยรีบมาดู”...โอ้บอก
“แล้วทำไมไม่โทรบอกก่อน”...เบี้ยวถามด้วยเสียงหงุดหงิด
“ก็...กะมาเวอไพรส์ว่ะ ก็..พวกข้าเองก็เซอไพรส์เหมือนกัน”.....อลันแบะมือเอียงคออธิบาย
“......”...เบี้ยวเงียบลง
“เอ่อ.....มันเื่ธรรมดาว่ะ ข้ากับเมียก็ทำกันทุกวัน อย่าคิดมาก”...อลันพูดเสียงดังเข้าไปในห้องให้ต้นอ้อได้ยิน
“เห้ยยย กลับกันไปก่อนได้มั้ย”....เบี้ยวขอจริงจัง
“เอาจนได้นะไอ้เบี้ยว วันหลังเล่าให้ฟังมั่งนะเว้ย ว่าได้นังต้นอ้อมันยังไง”....อลันกระซิบ
“เออๆ ไปเหอะ กลับไปก่อน”...เบี้ยวเริ่มสติลนลาน เดี๋ยวจูนิเบียว เดี๋ยวปกติ
พวกอลันกลับออกมาจากนอบริเวณหอพักของเบี้ยว
“ไอ้เบี้ยว ไอ้โอตาคุจูนิเบียว มันได้หญิงจนได้ว่ะ ได้ใครไม่ได้มาได้ยัยต้นอ้อเพื่อนในกลุ่มเรากันเองด้วย”...เติ้ลด่าเชิงแซวด้วยรอยยิ้ม
“ก็ดีแล้วนี่หว่า พวกเราก็ลุ้นแทนได้เบี้ยวมาั้แ่ปี 1 แล้วนี่”....โอ้บอก
“อืมม.ม....ข้าห่วงเื่คู่หมั้นต้นอ้อมัน ข้าจะลองไปสืบเื่ของไอ้นั่นดูสักหน่อย รู้ข้อมูลทั้งลึกตื้นหนาบางมันไว้ จะได้ช่วยอะไรต้นอ้อกับไอ้เบี้ยวมันได้ เพราะตอนนี้มันไม่ใช่เื่ของต้นอ้อมันคนเดียวแล้ว ตอนนี้กลายเป็เื่ของไอ้เบี้ยวด้วยเต็มๆ”....อลันเอามือกุมคางพูด
อลันกลับบ้านมา เห็นแอนนั่งซึมอยู่คนเดียว
“เป็ไรจ้ะ เมียจ๋า”....อลันถาม
“อิ้ออ.อ.ออ. ผัวจ๋า เมียเครียดอ่า”....แอนงอแงทันทีที่อลันมาปลอบ
“ไหนเล่ามาซิ”....อลันมานั่งข้างๆ โอบเอวลูบหัวแอน
“บีนก็เก่ง มีความสามารถในการปฏิบัติการลับ ส่วนอิเรเน่ก็เป็ ผอ.โรงเรียนสอนการต่อสู้ป้องกันตัวและเป็โปรโมเตอร์ เมียไม่มีอะไรเก่งเลย ทำกับข้าวก็ไม่เก่ง งานบ้านก็ไม่ดี เมียไม่มีประโยชน์กับบ้านเลยอ่า”....แอนงอแงซบอลัน
“ไม่เห็นเป็ไรเลยลูกเอ้ยย แอน คิดมากไปแล้ว”....ณีเดินมาลูบหัวลูกสะใภ้
“คุณแม่อ่ะ...แอนอยากมีประโยชน์กับบ้านเราเหมือนคนอื่นๆนี่คะ”....แอนหันมาพูดด้วยหน้าหงอยๆ กับแม่สามี
“ไม่เป็ไรเลย แอนเอ้ย ลูกแค่ทำตัวน่ารักไปวันๆ แบบทุกๆ วันให้อลันมันอิ่มใจก็พอแล้ว หนูน่ารักอยู่แล้วลูก ฮ่าๆๆๆๆ”...เดวิดพ่ออลันหัวเราะลั่นด้วยความชอบใจ
“แง้ แอนไม่มีประโยชน์กับทุกคนจริงๆ ด้วย แง..”...แอนร้องงอแง
“นั่นไง เดวิค ดูคุณพูดเข้าสิ ไม่ได้ช่วยเล้ยย”....ณีส่ายหัวให้สามีตัวเอง
อลันยิ้ม อุ้มแอนเข้าห้อง จากนั้นพรมจูบหน้าแอนจูบแก้ม จูบเปลือกตา จูบปาก หอมผม แล้วจูบซอกคอจากนั้นถอดกางเกงแอนออก
“เดี๋ยวๆ เดี๋ยวค่ะ ทำอ่ะไรคะผัวจ๋า”...แอนเอามือรั้งมืออลันไว้
“ก็ทำให้เมียหายน้อยอกน้อยใจไงจ้ะ”..พุดจบอลันก็ก้มลงเลียกลีบเนินของแอนทันที
จากนั้นแอนก็ตกเป็ที่ระบายระเริงกามของอลัน อลันกระทุ้งแท่งใส่แอนอย่างเมามันส์และสนุกสนานด้วยความรัก
จนเสียงดังไปถึงข้างล้าง
“ดูมันทำเข้า ั้แ่มีเมดมาทำงานบ้านแทน วันๆมันเอาแต่ทำกับเมีย แล้วดันมีตั้ง 3 คน”...ณีบ่นลูกชายตัวเอง
“เอาน่าลูกผู้ชายยังหนุ่มยังแน่นก็ต้องแบบนี้”...เดวิดช่วยพุดแทนลูกชาย
“นี่เดวิด คุณแอบไปมีใครมั้ยั้แ่แต่งงานกับฉัน?”
“ไม่จ้ะที่รัก คิดมาก ถ้าสมัยก่อนเราจะมาเจอกันล่ะก็ ยอมรับว่ามีไปเรื่อย แล้วแต่ว่าจะไปทำภารกิจที่ไหน แต่พอมาเจอคุณฉันก็ไม่มีใครอีก จริงๆ นะ”
“ให้มันจริงเหอะ อย่าให้รู้นะว่าทำตัวแบบไอ้เ้าอลันมันน่ะ”
อลันหลังจากเสร็จจนแอนหลับก็เปิดเครื่องเกมเล่น โดยมีแอนที่ตัวเล็กนอนขดบนตักอลัน
“อืม เกมฮีโร่รัตติกาลนี่มันสนุกและล้ำจริงๆ เท่ห์จริงๆ วุ้ย”…อลันนั่งเล่นเกมทั้งที่ไม่สวมอะไรเลยโดยมีแอนนอนเปลือยบนตัก โดยลืมไปแล้วว่าคืนนะตนจะไปสืบอะไร
“นี่มั้นอะไรเนี่ย ห้องก็ไม่ล็อค เสื้อผ้าก็ไม่ใส่ แล้วนี่อะไร แอนหลับไปแล้วยังเอามาซุกมากกนั่งเล่นเกม แล้วเมียจะได้นอนมั้ยเนี่ย....มันน่าจริงๆ ไอ้ลูกคนนี้”....ณีดุอลัน
อลันหยิบผ้าห่มมาบังแล้วค่อยตอบ
“โถ่ แม่ครับ แม่เองก็เปิดพรวดเข้ามาไม่เคาะประตูด้วยซ้ำ นี่ถ้าแอน....โอ้ย!!!”
อลันยังเถียงไม่จบณีเขกกบาลอลันเต็มๆ
“แม่ แม่ แม่เขกหัวผม ฮือออออ.อ.”....อลันกุมหัวตัวเองจนแอนใตื่น
อลันซบอ้อนแอนทันที แอนมองรอบๆ ก็เข้าใจสถานการณ์ เลยลูบหัวปลอบอลัน
“แอน ให้มันใส่เสื้อผ้าซะ มันนี้เราจะกินมื้อค่ำกันข้างบ้าน อ้อ ให้อลันมันไปเอาเจชชี่กลับมาด้วย หมอต้อยเขาจะไปต่างจังหวัด 4 วัน เขาเพื่ออาบน้ำตัดเล็บมันเสร็จบ่ายนี้เอง”
ณีสั่งลูกชายให้ไปที่คลินิกหมอต้อย สัตวแพทย์คลีนิคที่รักษาเจชชี่เป็และสนิทกับครอบครัวอลัน
“แอนไปเอาเองค่ะคุณแม่”....แอนรีบเดินไปส่วมเสื้อผ้า
“แอน.. หนูเพิ่งโดนอลันมันชำเรามานะลูก พักก่อนเถอะจ้ะ ให้อลันมันไปเอาเองนั่นแหล่ะ”...ณีเดินมาลูบหัวแอน
“แต่แอนอยากทำอะไรให้บ้านมั่งน่ะค่ะ”...แอนทำหน้าหงอย
“จริงด้วย!!”...อลันลุกพรวดขึ้นมา
“อะไร!? อยู่ก็โวยวายขึ้นมา แล้วจะลุกขึ้นมาก็นัดสวมหัดใส่อะไรซะก่อนสิ ไอ้เ้าลูกคนนี้”...ณีดุด่าอลันที่ลุกพรวดขึ้นมาโดยไม่ใส่อะไรเลย
“เมียจ๋าวาดรูปเก่งนี่จ้ะ”...อลันเข้ามาหา
“เอ่อ...ก็ใช่จ้ะ ทำไมเหรอ?”...แอนถาม
อลันชี้ไปยังเกม
“อยากได้ดีไซน์ชุดไว้ท่องราตรีน่ะ สมัยนี้มันมีกล้องจงจรปิดCCTV สารพัด ไหนจะกล้องมือถือชาวบ้านชาวงช่อง ทำอะไรไม่ให้คนรู้ว่าเรามีพลังยุทธ์ พลังพิเศษก็ต้องปลอมตัว”
“เออ จะทำอะไรก็ทำ รีบๆไปเอาเจชชี่กลับมาได้แล้ว ถ้าก่อนกินข้าวแม่ยังไม่ได้อุ้มมัน แกตาย”...ณีเอียงคอมองลูกชายก่อนเดินลงบันไดไป
“ครับแม่”...อลันจ๋อยรีบสวมเสื้อผ้าทันที
“เดี๋ยวกลับมาดูแบบนะจ้ะ จุ๊บส์”...อลันจูบปากแอน
อลันขี่จักรยานไปรับเจชชี่ที่คลินิกของหมอต้อย
ผู้ช่วยส่งกรงเจชชี่ให้ เพราะกลัวเจชชี่จะตื่นแล้วหนีลงจากรถจันรยาน
อลันขี่จักรยานรีบพาเจชชี่กลับมา มาถึงบีนกลับบ้านมาแล้วพร้อมอิเรเน่ แล้วช่วยกันเตรียมปิ้งย่างกินกันตอนเย็นที่สนามหญ้าข้างบ้าน
ทุกคนกินและสังสรรค์กับ ตากับยายของลันกลับมาจากการฝึกให้แตงโม
“อลัน พรุ่งนี้เราจะตีดาบคาตานะให้แตงโมนะ”...เจิดบอกอลันไว้
“อ้าว!..ทำไมแตงโมใช้คาตานะล่ะครับตา? ดาบเฟเรนโทรอาร์คที่แตงโมเคยใช้มันดาบ 2 คมนี่ครับ”
“เอ้า ... วิชาที่แตงโมใช้ท่า พายุหะลำนำ์ ดาบที่สองเป็แนวทางดาบที่ฟันแบบอิไอ ดังนั้นดาบคาตานะเหมาะกับแตงโมมากกว่าดาบ 2 คมนะ”...เจิดบอกอลันที่เป็หลาน
“เรามีของใช้ตีแล้วเหรอครับ”
“มีแล้วจ้ะ พรุ่งนี้แตงโมจะมาช่วยตีด้วย เดี๋ยวจะให้เอริคมาอยู่เล่นกันแอน”...ทิลิเนียยายของอลันสั่งไว้ก่อน
อลันรับคำแล้วมากินต่อจนเสร็จ จากนั้นขอดูแบบที่แอนร่างไว้หลายแบบ โดยมีอิเรเน่กับบีนดูด้วย
อลันเพิ่งนึกได้ว่าจะไปหาข้อมูลเกี่ยวกับคู่หมั้นของต้นอ้อ
แต่ชุดยังหาอะไหล่ไม่ได้ด้วยซ้ำ
“ถ้าแค่หน้ากาก เราพอจะทำได้นะ ผัวจ๋าก็ใส่เสื้อกั๊กไม่ก็สูทแบบตอนอยู่โลกนู้นไปลุยก่อนก็ได้”...อิเรเน่เสนอ
“ถ้าเป็จริงเป็จังขนาดนี้เราลงห้องใต้ดินกันดีกว่า”...บีนชวนทุกคนลงไป
ในห้องใต้ดิน อลันสร้างฐานทัพไม่ลับมาตลอด 2 ปีมานี้ เพราะไม่มีอะไรรอดพ้นผู้ใหญ่ในบ้านนี้ไปได้ และการสร้างอะไรโดยไม่รายงานแม่ของอลันนั้นคือความคิดที่ผิดมหันต์มากๆ
มีมี่กับเจน กำลังเช็คข้อมูลในเมืองและแฮกการเข้าถึงเครือข่ายข้อมูลต่างๆโดยมีมิวลี่ควบคุม พวกเธอจะผลัดกันมาทำงานในนี้ โดยวันนี้โทลอี้กับนิกิไม่ได้เข้ามา
อลันเอาชื่อนามสกุลที่ได้จากต้นอ้อมารื้อดู
เมคิน...คือลูกผู้มีอิทธิพล คู่แต่งงานของต้นอ้อ ทำธุรกิจค้ามนุษย์ ค้ายา และอาวุธ แต่รอดจากการโดนจับหลุดจากการเชื่อมโยงการจับกุมได้ทุกครั้ง
“ถ้าเราจะเป็ธุระให้คุณต้นอ้อ เราต้องไปดูทางพ่อแม่ของต้นอ้อก่อนดีกว่านะคะ เดี๋ยวจะส่งที่อยู่ให้ค่ะ”....มีมี่ส่งที่อยู่นั้นให้อลันในสมาร์ทโฟน
อลันทะยานด้วยโซ่ลอยขึ้นฟ้า จากนั้นใช้ออร่าเพิ่งจากมือถือที่มีพิกัดที่อยู่ ออร่าที่สร้างจนเป็โซ่วัตถุมายาแทงชี้ไปยังบ้านของต้นอ้อ โซ่ปักต้นไม้ในสวนของบ้านนั้นแล้วหดโซ่ดึงอลันไปหาเป้าหมาย อลันดีดตัวแตะใบไม้หมุนคว้างกลางอากาศแล้วแอบบนต้นไม้ในสวนบ้านต้นอ้อ จากนั้นเอาไมค์จิ๋วและกล้องติดที่ใยด้าย อลันใช้ออร่าสายควบคุมบังคับใยด้ายเล็ดลอดเข้าช่องบ้านแล้วไฟฟังบทสนทนาของคนในบ้าน
ภาพและเสียงส่งไปยังห้องบังคับการของพวกอลัน
พ่อแม่ของต้นอ้อนั่งอยู่กับลูกๆคนอื่นในบ้านพวกเขากำลังโทษกันไปกันมาเื่ที่ต้นอ้อหนีออกจากบ้าน
........
ขณะที่พวกเขากำลังยุ่งเื่ของเพื่อน
ทางด้านอาราเทียกับเรอา พวกเธอตัดสินใจจะมาหาอลัน
อาราเทียเดิมทีคิดว่าไม่ได้เป็อะไรกับอลัน แต่พออลันจากไปนางกลับวิใหวั่นไหนและนึกถึงแต่อลัน
ตอนนี้รู้แล้วว่าตนรักอลัน จึงถามเรอาว่าคิดถึงอลันมั้ย เรอาไม่เคยมีสักวันที่จะไม่นึกคิดถึงอลัน
และั้แ่อลันกับแตงโมจากไป ทำให้ไทม์ไลน์เวลาของ 2 มิติตรงกัน ซึ่งเดิมนั้นเวลาที่โลกนั้นจะผ่านไปไวกว่าโลกของอลัน
ตอนนี้พวกนางถึงใช้เวลานับปีสำหรับวาร์ปไปหาอลัน เรอาถ่ายทอดงานให้คนของเอียนน์ช่วยบริหารดูแลวินบริคเป็ผู้ช่วยดยุคคนใหม่
การวาร์ปสำเร็จ พวกอาราเทียทำการบ้านมาแล้วจากการตอนที่อลันสอนสิ่งต่างๆในโลกของอลันให้กับแอน อิเรเน่ และบีน
ดังนั้นเมื่อวาร์ปโผล่มาพวกนางจึงดูไม่แปลกแยกนัก และดูเหมือนนักท่องเที่ยวต่างชาติมากกว่า