แม่หนูน้อย มือสัมผัสคืนสภาพ

    คุณย่าฮุ่ยเหมย และคุณยายฟางเหนียง คอยจัดการในเ๱ื่๵๹อาหารและเครื่องดื่มให้เพิ่มเติมไป เพราะคราวนี้เรามียานยนต์เป็๲ของตัวเองแล้วไม่ต้องกังวลในเ๱ื่๵๹ของการแบกหามข้าวของที่เยอะจนเกินไป

    “ลี่ถิง ลี่มี่ อย่าลืมเตรียมพวกยาแก้ไข้ ไปเพิ่มเติมด้วยนะ”คุณย่าฮุ่ยเหมย

    “ค่ะ”คุณป้าลี่ถุง(ลูกสะใภคนโตปู่เฟยเทียน) / คุณป้าลี่มี่(ลูกสะใภคนรองปู่เฟยเทียน)

     “ซูฮวา ซูเจียว นำอาหารที่ทำเสร็จแล้วเพิ่มเติมไปด้วยนะ แล้วไปให้พวกเขาจัดการนำใส่ในช่องคงสภาพของอาหารบนยานยนต์

      “ค่ะ”คุณป้าซูฮวา(ลูกสะใภ้คนโตคุณตาลู่คง) / คุณป้าซูเจียว(ลูกสะใภ้คนรองคุณตาลู่คง)

    ในยานยนต์คันนี้นั้นระบบภายในนั้นมีหลากหลายอย่าง ชิวชิวเองก็ทยอยอ่านไปเรื่อยๆ และเจอช่องเก็บอาหารคงสภาพเอาไว้ ทำให้เธอตื่นตะลึงอีกครั้งมันยอดเยี่ยมจริงๆ เทคโนโลยีของคนโลกนี้ไม่แปลกเลยทำไมยานยนต์ล้ำสมัย มันถึงมีราคาหลายล้านหยวน!!! 

    ยานยนต์คันนี้มีระบบอะไรที่สามารถใช้งานได้คุ้มค่า ชิวชิวก็เริ่มบอกกับทุกๆ คนทันทีเพราะมันมีประโยชน์สำหรับคนใช้เดินทางไกลจะได้มีอาหารสดใหม่ได้กินกันด้วย มันคล้ายกับรถบ้านเหมือนกันนะระบบส่วนนี้

    เด็กๆ ต่างทยอยลงจากยานยนต์เพราะรับรู้ว่าพวกผู้ใหญ่ต้องนำไปรับคนที่ออกไปแสวงหาโชคลาภด้านนอกกลับหมู่บ้าน ในคนจำนวนนั้นก็มีคุณพ่อของเด็กๆ กลางกลุ่มด้วย และมีพี่ชายน้องชายของพวกเขารวมอยู่ด้วยเช่นกัน 

     ต่อจากนี้ไปหมู่บ้านของพวกเราก็จะสะดวกสบายขึ้น กลุ่มคนที่จะต้องออกไปหารายได้ พร้อมกับการออกไปแสวงหาโชคลาภไม่ต้องนอนกับดินกินกับทรายกันอีกต่อไป ยานยนต์คันนี้สามารถเป็๲ทุกๆ อย่างได้เลย ร้อน หนาวก็ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว ทุกๆ อย่างมันกำลังดีขึ้น ดีขึ้น มากจริงๆ 

     คนที่จะเดินทางไปรับคุณปู่ คุณตา คุณพ่อ คุณลุง และพวกพี่ชายของเธอก็จะเป็๞ คุณปู่เฟยเทียน และคุณตาลู่คงเท่านั้น คุณลุงอีกสองคน และพวกพี่ชายอีก 4 คนที่อยูที่นี่ไม่ได้ติดตามไปด้วย เพราะความที่จะต้องเร่งรีบเดินทางไปรับคน และทำธุระต่อที่เมืองหลวงใหญ่ 

    “พวกเราไปก่อนนะ แล้วเจอกันอีกวันสองวัน”คุณปู่เฟยเทียน(คนสนิทของคุณปู่)

     “ไปก่อนนะเด็กๆ แล้วเจอกันลูก”คุณตาลู่คง(คนสนิทของคุณตา)

    “แล้วเจอกันค่ะ”

     “แล้วเจอกันครับ”

     ทุกๆ คนในหมู่บ้านวันนี้ต่างออกมาล่ำราคนที่จะไปรับกลุ่มคนด้านนอกกลับมาหมู่บ้าน 

    พวกเราต่างมองยานยนต์ที่หายลับตาไปอย่างรวดเร็วออกจากประตูหมู่บ้านไป

    “ไปเด็กๆ กลับไปทำงานของเรากัน”ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านคนที่ 1

    “ครับ” “ค่ะ”

    ในรอบนี้ไม่ได้มีอะไรที่ลำบาก จึงไปกันแค่สองคนเท่านั้น คนที่อยู่ที่นี่ใช่ว่าจะไม่อยากไปกัน ด้วยความที่อยากใช้ยานยนต์กันทั้งนั้น

     แต่ก็ไม่ต้องเสียดายไป เพราะรอบต่อไปย่อมเป็๞พวกเขาที่จะถึงคิวออกไปด้านนอกแล้วและมีโอกาสอยู่และใช้ยานยนต์คันนี้เป็๞อาทิตย์ถึงจะกลับหมู่บ้านอีกทีหนึ่ง

    แต่เห็นว่าพวกท่านจะต้องให้กลุ่มด้านนอกกลับมาก่อนจะปรึกษากันอีกทีหนึ่ง ว่าจะเพิ่มจำนวนคนออกไปด้านนอกและฝึกเด็กๆ เพิ่มมากขึ้น เพราะตอนนี้การเดินทางไม่ลำบากแล้วการมียานยนต์คันนี้ทำให้การดำเนินชีวิตของทุกๆ คนสะดวกขึ้นและยังสามารถที่จะหาเงินหารายได้เพิ่มมากขึ้นด้วย เพราะความรวดเร็วการขับเคลื่อนของมันทำให้ประหยัดเวลาได้เยอะมีเวลาเหลือเฟือที่จะทำมาหากินเพิ่มเติม

     จากเมื่อเช้าที่เธอเห็นรอยยิ้มและบรรยากาศตามอัตภาพของคนในหมู่บ้าน พอเธอเจอทองคำพวกเขาก็ดูมีความสุขขึ้นไปอีก และมาตอนนี้ได้ยานยนต์มาเพิ่มอีก ดูทุกๆ คนมีความสุขเหลือล้นเลย และไม่กังวลกันคนกลุ่มที่อยู่ด้านนอกแล้ว เพราะอีกแค่วันเดียวพวกเขาก็จะกลับมาด้วยยานยนต์คันนี้

     “มันโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกนะคะคุณแม่ ตอนนี้มันเหมือนกับปลดปล่อยทุกอย่างได้เป็๲อย่างดีเลยค่ะ”คุณแม่ฟางเซียน

    “พวกเราก็ทำได้แค่ตระเตรียมอาหารการกินให้พวกเขา และคอยเป็๞ห่วงเท่านั้น แต่ตอนนี้โล่งใจเพราะรู้ว่าต่อไปพวกเขาใช้ยานยนต์ที่มีระบบความปลอดภัยที่ดีการเดินทางที่ไกลๆ ของพวกเขาก็หมดห่วงแล้ว”คุณยาย ฟางเหนียง

     “ชิวชิว แม่หนูน้อยของเราเป็๲ดาวนำโชคมาให้จริงๆลูก”คุณย่า ฮุ่ยเหมย

     ทุกๆ คนในหมู่บ้านตอนนี้ หันไปมองแม่หนูน้อยชิวชิว และก็ยิ้มปากบานกันทุกครั้งไป 

     “น้องเล็ก เดี๋ยวคุณปู่ คุณตา คุณพ่อ และพวกพี่ชายก็กลับบ้านแล้วนะ คิดถึงพวกท่านจังเลยเนอะ”พี่สาวเซี่ยเซี่ย

    “ถ้าเราไม่มียานยนต์ที่หลานชิวชิวเจอในวันนี้ คงอีก 3 วันได้ล่ะถึงจะเจอพวกท่านกันน่ะค่ะ”อาเล็กเจียงเจียง

    “เหมือนเรากำลังหลับฝันดี ตอนได้กินขนมอร่อยๆเลยนะคะ”พี่สาวเซี่ยเซี่ย

     “ฮิ………ฮิ……….ฮิ………ฮิ……….”อาเล็กเจียงเจียง / พี่สาวเซี่ยเซี่ย / ชิวชิว

     ณ จุดทิ้งกองเสียที่ติดเมืองหลวงใหญ่ เป็๲สถานที่ๆ ผู้มีฐานะร่ำรวยของเมืองหลวงนำของที่มีสภาพดีนำมาทิ้งเป็๲จำนวนมาก ของเสียนั้นแทบจะไม่มีเลยขึ้นอยู่กับสภาพการใช้งานว่าผู้ที่นำมาทิ้งนั้นใช้งานไปมากน้อยแค่ไหนบางบ้านใช้ของได้แค่เดือนสองเดือนก็นำของมาทิ้ง บางอย่างใช้ได้แค่ 1-2 ปีก็นำมาทิ้ง สภาพจึงใหม่ แต่ที่ทำให้ข้าวของดูไม่ครบและพังไปเพราะการที่เลือกจะเอาแต่ชิ้นส่วนแพงๆ ไปขายแยกมันจะได้ราคาดีกว่านั่นเอง จากของที่ยังใช้ได้ก็เลยเหมือนของพัง 

     แต่ว่ายังไงซะสถานที่แห่งนี้ถือว่าเจอของดีมีราคาที่สุดแล้วสำหรับนักแสวงหาโชคลาภที่ยังมาที่แห่งนี้กันอยู่เรื่อยๆ พอครบเวลา 6 เดือน และ 1 ปี จะมีทางการมาจัดการทำลายของพวกนี้ทิ้งทันที จุดนี้แหละที่ทำให้นักแสวงหาโชคลาภถึงกับเสียดาย แต่ถึงยังไงก็ยังมีของมาทิ้งแทนที่ของเก่าอยู่ตลอด เป็๞ขยะสำหรับคนร่ำรวย แต่เป็๞ของล้ำค่าของคนยากจน และที่นี่มีของครบทุกอย่างที่๻้๪๫๷า๹ไม่ว่าจะเป็๞

1.ของใช้ในครัวเรือน เช่น หม้อ กระทะ จาน ชาม ช้อน ส้อม มีด เขียง ตะหลิว ทัพพีฯลฯ

2.เครื่องใช้ไฟฟ้า ทีวี ตู้เย็น เตารีด เครื่องซักผ้า ฯลฯ

3.รถจักรยาน รถยนต์ รถมอเตอร์ไซค์ ฯลฯ

     โดยเฉพาะจักรยาน และรถมอเตอร์ไซค์ที่คนพอมีฐานะร่ำรวยแต่ไม่ถึงกับเป็๞มหาเศรษฐีจะนำมาทิ้งบ่อยมาก เพราะ๻้๪๫๷า๹ใช้รุ่นใหม่อยู่ตลอดเวลา พวกเขาจะนำมาทิ้งเพื่อจะได้ลดค่าภาษี และค่าจอดรถถ้าบ้านไหนที่จอดไม่พอจะมีสถานที่ให้เช่าเพื่อจ่ายค่าจอดซึ่งราคาจะแพงมาก

     โชคของแต่ละคนนั้นขึ้นอยู่กับความเร็ว ใครมาถึงและเห็นก่อนก็เป็๲ของคนผู้นั้นไปผู้ใดก็แล้วแต่ที่จะมาจะต้องเตรียมอาหาร น้ำ เต็นท์ ที่นอนชั่วคราวมากันเอง คนไหนมีรถก็จะสะดวกหน่อยได้นอนบนรถ 

     การนอนเฝ้าจุด ณ กองทิ้งของเสียนี้ค่อนข้างลำบากทีเดียวเพราะเป็๞สถานที่ต้องห่างจากบ้านที่อยู่อาศัยของคน ดังนั้นการมาแสวงหาโชคลาภจาก กองทิ้งของเสีย ที่อยู่ไกลบ้านนั้นต้องเตรียมความพร้อมอย่างดีไม่อย่างนั้นจะทำให้เสียเวลาค่าเดินทางเสียมากกว่าที่จะได้ของไปขายและพอได้เงินติดมือกลับบ้านไป

     น้ำกิน น้ำใช้ก็จะเดินไปตักใช้ตักกินกันในแม่น้ำที่ใกล้ละแวกนี้ที่สุด แต่ก็ต้องเสียเวลาเดินทางอย่างน้อย 15-30 นาทีเช่นกัน แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีแหล่งน้ำเลยเพราะยิ่งจะลำบากมากขึ้นสำหรับคนที่ไม่มีรถยนต์คันใหญ่มากันเอง 

    คนที่อยู่ละแวกใกล้เคียงอาศัยเช้าไปเย็นกลับกันได้ไม่ลำบากอะไร แค่รีบตื่นเช้าและมาเฝ้าเท่านั้น แต่คนที่มีบ้านอย่ไกลก็ลำบากหน่อยตกดึกอากาศค่อนข้างหนาวเย็นมากทีเดียวในบางครั้งหน้าหนาว๰่๭๫หิมะตกหนักก็ยังมีคนที่จะเสี่ยงมาแสวงหาโชคลาภที่จุดกองทิ้งของเสียเช่นกัน เพราะ๰่๭๫เวลานี้คนที่จะมาแย่งหาโชคลาภนั้นจะน้อยลงกว่า๰่๭๫เวลาอื่น

     “วันนี้พวกเราก็นอนกันแต่หัวค่ำเถอะนะทุกๆคน พรุ่งนี้เช้าจะได้เดินทางกลับหมู่บ้านกันเลยอย่างน้อยๆ 2-3 วันเราก็ถึงหมู่บ้านแล้ว”คุณปู่หยางเฉิงเฉิง (ปู่ของชิวชิว)

     “ครับ” ทุกๆ คนตอบรับ

     “ดีจังเลยครับเราจะได้กลับหมู่บ้านกันแล้ว”พี่ใหญ่ชุนชุน(พี่ชายชิวชิว)

     “คิดถึงทุกๆ คนที่บ้านจังเลยครับ ป่านนี้น้องสาวทั้งสองคนจะเป็๞ไงบ้างนะ”พี่รองตงตง

     เด็กๆ ต่างพูดคุยถึงการที่จะได้กลับหมู่บ้านกันอย่างยิ้มแย้มพวกเขามาอยู่ที่นี่ได้ 3-4 วันกันแล้ว มันเหมือนนานเป็๲เดือนเลย

     “รวบรวมข้าวของที่ได้มาแล้วรอบนี้ถือว่าใช้ได้เลยนะครับ”คุณพ่อ หยางไห่ไห่

     “อือ”คุณตาลู่ซือ(ตาของชิวชิว)

      “นู้นครับ คนกลางมารับซื้อของแล้วครับเราจะขายให้เขาหรือว่าเราจะไปขายกันเองดีครับ”คุณลุงลู่เมิ่ง (พี่ชายของแม่ชิวชิว)

     “เฮ้อ……รอบนี้คงจะต้องขายให้กับคนกลางไปก่อนนั่นแหละพอหาได้เยอะเราก็มีปัญหาเ๱ื่๵๹ขนกลับ พอหาได้น้อยก็เกือบจะไม่ได้อะไรกันเลย”คุณตาลู่ซือ (ตาของชิวชิว)

     “รอบหน้าเห็นทีว่าพวกเราคงจะต้องเตรียมแผนสำรองไว้นะครับ รถเหมาประจำของเราดันไม่อยู่เลยทำให้ลำบากหน่อยขากลับไม่มีรถขนของออกไปได้ ถ้าจะจ้างจากที่นี่ก็คิดแพงมากจนเกินไปจริงๆ”คุณลุงเฟยอวี่(ลูกชายคนรองปู่เฟยเทียน)

     “อย่างว่าแหละครับถ้าเราไม่ไปก็จะขนของออกไปจำนวนมากไม่ได้”คุณลุงลู่เฟิน (ลูกชายคนรองคุณตาลู่คง)

     “ถึงจะไม่ได้ข้าวของเครื่องใช้ที่สมบูรณ์มากนัก แต่ชิ้นส่วนของมันยังคงได้ราคาอยู่”คุณพ่อ หยางไห่ไห่

     “นึกว่ารอบนี้จะได้จักรยาน หรือมอเตอร์ไซค์บ้างนะครับ ฮ่า……….ฮ่า…………ฮ่า………”คุณลุงเฟยอวี่(ลูกชายคนรองปู่เฟยเทียน)

     “ได้อยู่นะเฟยอวี่ แต่เป็๞ขาตั้งรถน่ะนะ ฮ่า……….ฮ่า…………ฮ่า………”คุณลุงลู่เฟิน (ลูกชายคนรองคุณตาลู่คง)

     “ฮ่า……….ฮ่า…………ฮ่า………ฮ่า……….ฮ่า…………ฮ่า………ฮ่า……….ฮ่า…………ฮ่า………”คุณปู่เฉิงเฉิง คุตาลู่ซือ คุณพ่อไห่ไห่ และคุณลุงต่างพูดคุยหัวเราะให้คลายเครียดกัน

     ทุกๆ คนต่างค่อยๆรวบรวมข้าวของที่หามาได้และทยอยขนไป เพื่อขายให้คนกลางที่มารับซื้อถึง ณ กองทิ้งของเสียเลย คงมีแต่จุดนี้นั่นแหละที่พวกคนกลางรับซื้อของมารอ เพราะสถานที่แห่งนี้ขึ้นชื่อว่าขุมทรัพย์ที่แท้จริงๆ

     “ได้มา 30,000 หยวน”คุณปู่หยางเฉิงเฉิง (ปู่ของชิวชิว)

     “ก็ยังถือว่าใช้ได้ถึงจะไม่มากอย่างที่ตั้งไว้แต่แรก คนมาที่นี่กันมากกว่าที่เราคิดไว้อีกรอบนี้”คุณตาลู่ซือ(ตาของชิวชิว)

     ทุกๆ คนรับทราบเงินจำนวนนี้ที่ขายของได้ทั้งหมด ดูเหมือนจะเยอะแต่ว่าคนในหมู่บ้าน 500 - 600 คนย่อมเป็๲จำนวนเงินที่ไม่ได้มากมายอะไรเลย

     ตอนนี้เป็๞เวลา 6 โมงเย็นกว่าแล้ว พอตะวันเริ่มจะตกดินคุณปู่ คุณพ่อ และคุณลุงเตรียมตัวก่อไฟทำอาหารมื้อดึกและจะได้รีบเข้านอนกันเลย 

     อาหารแห้งที่เตรียมกันมาก็มีเนื้อแห้ง และผักดองที่เตรียมมาต้มให้นิ่มก่อนและนำมาผัดกินกัน 

     ทุกๆ คนนั่งกินอาหารมื้อค่ำกันพร้อมหน้า กลุ่มคนที่ออกมาพร้อมกับคุณปู่ คุณตาของชิวชิวนั้นมีเด็กอยู่ 20 คนและคนโต 40 คนออกมารอบนี้ไม่ถือว่าเยอะจำนวนคนเพียงเท่านี้ เพราะมีบางครั้งนำคนออกมาถึง 100 กว่าคนเลย

     ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ของหมู่บ้านว่ารายได้ที่หามาในแต่ละเดือนเพียงพอหรือไม่กับค่าใช้จ่าย โดยเฉพาะ๰่๥๹หน้าหนาวที่ออกไปทำมาหากินด้านนอกลำบากจะต้องเสียค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับพาหนะตลอด

     เมื่อกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถึงเวลาที่ทุกๆ คนจัดการเก็บข้าวของให้เป็๞ระเบียบใส่กระเป๋า เพราะพรุ่งนี้เช้าพวกเขาออกเดินทางแต่เช้าตรู่จะได้ไม่ต้องเสียเวลาจัดเก็บกันมากนอกจากเต็นท์เหล่านี้เท่านั้น

     ๰่๥๹นี้เป็๲เวลาทุ่มกว่าๆ ได้ทุกๆ คนเริ่มเอนหลังในเต็นท์นอนกันแล้ว เพื่อนนอนพักผ่อนแต่หัวค่ำกัน แต่ด้านในนั้นยังมีกลุ่มคนที่ยังคงหาของในกองทิ้งของเสียกันอยู่

     ทางด้านคุณปู่เฟยเทียน และคุณตาลู่คง ตอนนี้ก็เดินทางมาถึงจุด กองทิ้งของเสียกันแล้ว

     “ยานยนต์คันนี้ นี่เยี่ยมมากจริงๆ ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงก็เดินทางมาถึงที่นี่แล้ว ความเร็วของมันนี่น่าเหลือเชื่อมากเลยนะ นี่ขนาดไม่ได้ใช้ความเร็วสูงสุดของเครื่องยนต์เครื่องนี้เลย”คุณตาลู่คง(คนสนิทของคุณตา)

     “ใช่เลยสมรรถนะของมันยอดมากการขับเคลื่อนนิ่ม พวกเราแทบจะไม่รู้สึกเลยว่าอยู่บนยานยนต์ เหมือนเรายืนอยู่นิ่งๆ กับที่เสียมากกว่านะแกว่าไหมลู่คง”คุณปู่เฟยเทียน(คนสนิทของคุณปู่)

      “อือ มันนิ่มมาก และเร็วมากด้วย”คุณตาลู่คง(คนสนิทของคุณตา)

     “ลู่คง เราจะจอดยานยนต์ไว้แถวไหนกันดีล่ะ”คุณปู่เฟยเทียน(คนสนิทของคุณปู่) ที่มองดูแล้วรถยนต์ รถมอเตอร์ไซค์ รถจักรยานแถวนี้จอดวางเรียงรายเยอะทีเดียว

     “ลานจอดด้านในยิ่งไม่มีที่จอดแน่นอน ขนาดด้านนอกยังแน่นขนัดเสียงอย่างนี้”คุณตาลู่คง(คนสนิทของคุณตา)