หลิงเทียน ตัดสินใจเดินทางต่ออีกครั้งหลังจากได้รับผลไม้ศักดิ์สิทธิ์แล้ว แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะเก็บเนื้อสัตว์อสูรเหล่านี้เข้าแหวนมิติของเขา
"ระบบช่วยตามหา ชิงเอ๋อร์ กับ หลิงหลี่หน่อย"หลิงเทียนเอ่ยขึ้นกับระบบ เขารู้สึกเป็ห่วงศิษย์น้องทั้งสองเป็อย่างยิ่ง
พวกนางอยู่เพียงระดับ ิญญา ขั้น สูง เท่านั้นซึ่งนับว่ายังไม่ปลอดภัยในดินแดนลับนี้
ขณะเดียวกันเขาเองอยู่ระดับ ์ ขั้น กลางแล้วซึ่งมีความแข็งแกร่งพอจะเอาตัวรอดได้ หากไม่เจอสัตว์อสูรระดับ 5 ล่ะนะ
[ตรวจพบทั้งสองอยู่ทางทิศเหนือประมาณ 2,000 เมตร]
ได้ยินเช่นนั้น หลิงเทียนก็ออกเดินทางไปตามที่ระบบบอกทันที
ตามที่ระบบบอกมา เขาพอคาดเดาได้ว่าทั้งสองเจอกันและคงอยู่ด้วยกัน "หวังว่าพวกนางจะปลอดภัยนะ!"
เขารีบพุ่งทะยานออกไปทันที
หลิงเทียนมุ่งหน้าไปตามทิศทางที่ระบบแจ้งอย่างรวดเร็ว ใจของเขาเต็มไปด้วยความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของศิษย์น้องทั้งสอง เขารู้ว่าชิงเอ๋อร์และหลิงหลี่ยังอยู่ในระดับิญญา ขั้น สูง ซึ่งยังถือว่าต่ำเกินไปในดินแดนที่เต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้
"ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพวกนาง... ข้าจะไม่ให้อภัยตัวเอง!" เขาคิดในใจ ขณะที่พลังของเขาแผ่ขยายไปทั่วร่างเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับอันตราย
เมื่อเดินทางมาถึงจุดหมาย หลิงเทียนเห็นศิษย์น้องทั้งสองยืนอยู่ที่กลางลานกว้าง พวกนางกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรขนาดใหญ่ที่น่ากลัว ซึ่งดูเหมือนจะข่มขู่พวกนางอย่างหนัก สถานการณ์ดูไม่ดีนัก
“ชิงเอ๋อร์! หลิงหลี่!” เขาร้องเรียกด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “ข้ามาแล้ว!”
ทั้งสองสาวหันกลับมามอง โดยมีรอยยิ้มแห่งความโล่งใจบนใบหน้า แต่ก็แฝงไปด้วยความวิตกกังวล
“ศิษย์พี่! เรา… เราไม่สามารถจัดการมันได้!” หลิงหลี่กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ
“ปล่อยให้หน้าที่ข้าเป็คนจัดการเอง!” หลิงเทียนตอบอย่างมั่นใจ เขาสามารถััได้ถึงความตึงเครียดในอากาศ และรู้ว่าพวกนางตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ
ในเสี้ยววินาที หลิงเทียนก็ใช้พลังทั้งหมดที่มี เขาะโขึ้นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาส่องแสงเปล่งประกาย ขณะที่พลังแห่ง์พุ่งเข้าหาสัตว์อสูรตัวใหญ่
“ไปซะ!” หลิงเทียนะโ ขณะที่มือของเขายกขึ้นสร้างเป็ดาบพลังลมที่เฉียบคม “ทลายไปให้ข้าซะ!”
เขาโจมตีไปที่สัตว์อสูรด้วยพลังที่รุนแรง ร่างของสัตว์อสูรถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย ในไม่กี่วินาทีที่หลิงเทียนใช้งานพลังของเขา สัตว์อสูรก็ล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ขณะที่เขายืนอยู่ในท่าทางที่สง่างาม
“ศิษย์พี่! ขอบคุณ!” ชิงเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชม
“ข้าบอกแล้วว่าอย่าได้เป็ห่วง! พวกเ้าเพียงแค่ต้องเฝ้าดู แล้วพวกเ้าปลอดภัยดีหรือไม่?” หลิงเทียนตอบและมองไปที่ทั้งสองด้วยความห่วงใย
“แน่นอนค่ะ ต่อไปเราต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้” เขากล่าวต่อ “ในดินแดนนี้มีอันตรายมากมาย เราจะไม่สามารถประมาทได้”
“ค่ะศิษย์พี่! เราจะระวังตัว” หลิงหลี่ตอบ ก่อนที่ทั้งสามจะเตรียมพร้อมเดินต่อไปด้วยกัน
“ไปกันเถอะ” หลิงเทียนพูดพร้อมกับมองไปข้างหน้า ด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำให้แน่ใจว่าศิษย์น้องทั้งสองจะปลอดภัยในเส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้!
หลังจากที่หลิงเทียนช่วยทั้งชิงเอ๋อร์และหลิงหลี่จัดการกับสัตว์อสูร พวกเขาทั้งสามได้เดินต่อไปตามเส้นทางที่ลึกเข้าไปในป่า จนกระทั่งพบถ้ำแห่งหนึ่งที่มืดมิดและมีความลึกลับอยู่ภายใน
“ดูเหมือนที่นี่จะมีอะไรบางอย่าง” หลิงเทียนพูดพร้อมกับเดินเข้าไปในถ้ำ เสียงน้ำหยดดังแว่วอยู่ในระยะไกล และอากาศภายในถ้ำรู้สึกเย็นสบาย
หลังจากเดินลึกเข้าไป พวกเขาพบกับบ่อน้ำที่ส่องประกายจากพลังิญญาที่ไหลออกมาจากใต้ผิว น้ำในบ่อนี้มีสีฟ้าสดใสและแสงส่องออกมาอย่างน่าหลงใหล
“นี่คือบ่อน้ำพลังิญญา!” หลิงเทียนกล่าวด้วยความตื่นเต้น “พลังที่อยู่ในนี้สามารถช่วยให้พวกเราเพิ่มพลังได้อย่างรวดเร็ว!”
ชิงเอ๋อร์และหลิงหลี่มองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น แต่ในขณะเดียวกันก็มีความเขินอายเกิดขึ้น
“แต่ว่า… เราควรจะลงไปกันยังไง?” ชิงเอ๋อร์ถาม พร้อมกับสีหน้าที่รู้สึกอายเล็กน้อย
“ข้าจะลงไปแบบใส่กางเกงนี่ล่ะ” หลิงเทียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่เขาถอดเสื้อออกเหลือเพียงกางเกงและก้าวลงไปในบ่อน้ำ พลังจากน้ำทำให้เขารู้สึกเย็นสบายและพลังิญญาเริ่มไหลเข้ามาในร่างกายของเขา
ขณะที่ทั้งสองสาวเห็นการกระทำของเขา พวกนางก็รู้สึกเขินอาย “เราก็ต้องลงไปบ้าง!” หลิงหลี่พูด พร้อมกับสวมเสื้อบางสีขาวลงไปในน้ำ
ชิงเอ๋อร์พยักหน้า และทำตามหลิงหลี่ โดยทั้งคู่เลือกที่จะสวมใส่เสื้อบางสีขาวที่เผยให้เห็นรูปร่างเล็กน้อย แต่พวกนางก็พยายามที่จะไม่ให้รู้สึกอายมากเกินไป
เมื่อทั้งสามอยู่ในน้ำที่เต็มไปด้วยพลังิญญา พลังงานเริ่มไหลเข้าสู่ร่างกายของพวกเขาอย่างรวดเร็ว พวกเขาใช้เวลาอยู่ในบ่อน้ำนี้นานถึงสองเดือน โดยมีหลิงเทียนเป็คนคอยกระตุ้นพลังให้กับทั้งสองเสมอ
หลังจากเวลาผ่านไป ชิงเอ๋อร์รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของเธอ “ศิษย์พี่! ข้ารู้สึกได้ว่าพลังของข้าเพิ่มขึ้น!” เธอพูดด้วยความตื่นเต้น
“ข้าก็เช่นกัน!” หลิงหลี่เสริม “ข้าสามารถรู้สึกได้ว่าข้ามาถึงระดับ์แล้ว!”
“ดีมาก! ทั้งสองคนเก่งมาก” หลิงเทียนพูดพร้อมรอยยิ้มพอใจ เขารู้สึกภูมิใจในตัวศิษย์น้องทั้งสองที่สามารถเติบโตได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อเวลาผ่านไปอีกหนึ่งเดือน หลิงเทียนก็บ่มเพาะจนทะลวงไปถึงระดับ์ขั้นสูง เขารู้สึกถึงพลังที่เข้มแข็งขึ้นอย่างชัดเจน
“ตอนนี้พวกเราทั้งสามแข็งแกร่งขึ้นแล้ว!” เขากล่าวด้วยความพอใจ “เราสามารถเผชิญหน้ากับอันตรายในดินแดนนี้ได้มากขึ้น”
พวกเขาทั้งสามยิ้มให้กันด้วยความมุ่งมั่นที่จะก้าวต่อไปในเส้นทางแห่งการบ่มเพาะ และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายที่รออยู่ข้างหน้า!