บทที่ 3: โรงอาหาร
“อ่า… ยังไงผมก็ต้องทำตามกฎพวกนี้สินะ…”
กรนั่งอยู่ในห้องชมรมการละคร ในขณะที่พี่อิงฟ้า อธิบายกฎของชมรมอย่างละเอียด
พี่อิงฟ้า ยิ้มหวานพลางเอนตัวพิงโต๊ะ “ใช่แล้วจ้ะ น้องกร… กฎของพวกเราไม่ยากหรอก แค่ต้องแสดงให้แเีที่สุดเวลามีคนนอกอยู่เท่านั้นเอง”
กรพยักหน้า แม้ในใจจะยังไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมพวกพี่เขาถึงต้องใช้ชีวิตในร่างผู้หญิงตลอดเวลา
“และถ้านายทำได้ดี พวกพี่อาจจะให้ ‘รางวัล’ พิเศษกับนายก็ได้นะ~”
คำพูดทิ้งท้ายของพี่อรทำให้กรเริ่มรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
หลังจากการอธิบายกฎเสร็จ พี่ ๆ ในชมรมกลับมานั่งเล่นกันเหมือนปกติ ขณะที่กรนั่งอยู่คนเดียว เขารู้สึกเหมือนตกอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยความแปลกใหม่
“น้องกร!” เสียงหวานดังขึ้นเรียกความสนใจ
กรเงยหน้าขึ้นมอง เห็นพี่อร เดินเข้ามาใกล้
อรในตอนนี้ดูสะดุดตายิ่งขึ้น เนื่องจากเธอสวมชุดนักศึกษาที่พอดีตัวเกินไป เสื้อตัวเล็กจนกระดุมแทบจะปิดไม่มิด กระโปรงทรงเอที่รัดสะโพกทำให้ตอนเดินมองเห็นเรียวขาแสนสวยคู่นั้นสลับไปมา ดูมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก
“ครับ พี่อร?” กรตอบกลับอย่างระวัง
“ไปซื้อข้าวให้พี่หน่อยสิจ๊ะ~ พี่หิวจะแย่แล้ว!” อรพูดพร้อมกับยิ้มหวาน
กรลังเลเล็กน้อย “แล้วพี่อยากกินอะไรล่ะครับ?”
“อะไรก็ได้จ้ะ ขอแค่เป็ข้าวกล่องง่าย ๆ” อรตอบ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนใบหน้าของเธออยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบ
กรรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น เขาพยายามไม่หลบสายตา แต่ก็ไม่กล้าจ้องตรง ๆ เช่นกัน
“ถ้านายไปซื้อให้ พี่จะให้ ‘รางวัล’ กับนายด้วยนะ” อรพูดเสียงกระซิบ แต่แฝงด้วยน้ำเสียงเ้าเล่ห์
กรยังไม่ทันจะถามว่า ‘รางวัล’ คืออะไร อรก็ขยับตัวเข้ามาแนบชิดมากขึ้นจนหน้าอกของเธอถูไหล่ของเขาเบา ๆ
“อุ๊ย! ขอโทษจ้ะ…” อรพูดพร้อมกับยิ้มเ้าเล่ห์
กรหน้าแดงจัดจนแทบจะะเิ เขารีบลุกขึ้นยืน “ผะ…ผมไปเดี๋ยวนี้ครับ!”
อรหัวเราะคิกคัก “น่าแกล้งจังเลย~ รีบไปนะจ๊ะ พี่รออยู่”
กรเดินมาถึงโรงอาหาร ใจของเขายังลอยไปกับเหตุการณ์ในห้องชมรมเมื่อครู่
“พี่อร… ทำไมถึงชอบแกล้งกันแบบนี้นะ…”
กรพึมพำพลางพยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว แต่ความรู้สึกแปลก ๆ ยังติดค้างอยู่
ขณะที่กรกำลังเดินเหม่อ สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องทางข้างหน้า ทำให้เขาชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง
“โอ๊ย!”
เสียงหวานใสดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกที่ทำให้กรล้มคว่ำลงไปข้างหน้า
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรต่อ เขาก็รู้สึกถึงััที่แปลกประหลาดบนริมฝีปากของตัวเอง
ปากของเขา… แตะกับปากของเธอ!
ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง เสียงพูดคุยในโรงอาหารเงียบหายไปในชั่วพริบตา
ดวงตาของกรเบิกกว้าง สบกับดวงตาของหญิงสาวที่จ้องกลับมาด้วยความใไม่แพ้กัน
ัันุ่มนวลที่เขารู้สึกอยู่บนริมฝีปากทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา
“อะ… อุ๊ย!” หญิงสาวดันตัวออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอแดงจัดจนถึงใบหู
กรยังคงนิ่งงัน เขาไม่รู้จะพูดอะไรหรือทำอะไรต่อได้
“ขอโทษครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ!”
กรรีบลุกขึ้นมองคู่กรณี แล้วก็ต้องชะงัก
หญิงสาวที่ล้มลงไปพร้อมกับเขาดูเหมือนนักศึกษารุ่นเดียวกัน เธอสวมชุดนักศึกษาที่เรียบร้อย หลังกรอบแว่นนั้น ใบหน้าของเธอน่ารักมาก ผมยาวสีน้ำตาลที่ปล่อยสยายลงมาเพิ่มเสน่ห์ให้เธอดูละมุนยิ่งขึ้น
หญิงสาวไม่ตอบอะไร เธอลุกขึ้นยืนแล้วรีบวิ่งหนีไปทันที
“เดี๋ยวก่อนครับ!” กรร้องเรียกตามหลัง แต่เธอไม่หันกลับมา
กรยืนอยู่ตรงนั้น ใจของเขายังเต้นแรงไม่หยุด และความรู้สึกวุ่นวายในหัวก็ยิ่งทวีคูณ
เมื่อกรกลับมาที่ห้องชมรม เขาวางถุงข้าวลงบนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ
“อ้าว~ ทำไมเงียบจังเลยล่ะจ๊ะ?” พี่อรถามพลางเดินเข้ามาหา
“ไม่มีอะไรครับ…” กรตอบเบา ๆ
“จริงเหรอ?” อรยื่นหน้ามาใกล้ ก่อนจะยิ้ม “หรือว่า… มีเื่อะไรน่าสนใจเล่าให้พี่ฟังจ๊ะ?”
“ไม่มีครับ!” กรรีบส่ายหน้า ก่อนจะหลบสายตาของอร
“อืม… ถ้าน้องกรไม่บอก งั้นพี่ก็ไม่เซ้าซี้ก็ได้~” อรพูดพร้อมกับหยิบถุงข้าวขึ้นมาดู
ขณะที่อรกำลังนั่งกินข้าว กรนั่งนิ่งเงียบ ใจของเขายังคงจมอยู่กับเหตุการณ์ในโรงอาหารเมื่อครู่
“อะไรกัน… ทำไมวันนี้ฉันต้องเจอเื่แบบนี้ด้วย…” กรคิดในใจพลางถอนหายใจ
10K
