เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        แต่เมื่อมองดูอีกครั้ง ฟู่ซินหลางพลันตะลึง นี่มันคังอิงอดีตภรรยาของเขาไม่ใช่หรือ?

        ไม่สิ นี่จะเป็นคังอิงได้อย่างไรกัน? หรือว่าจะเป็นพี่น้องฝาแฝดของคังอิงที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเธอ เพียงแต่ดูสวยงามกว่ามาก

        “โอ้โห! น้องสาวคนนี้เป็นใครกันนะ? หน้าตาสะสวยขนาดนี้ เรียกได้ว่าเป็นดาววิทยาลัยมหา’ลัยเลยนี่!”

        พอหลิวไห่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นคังอิง เขาก็ถึงกับตาค้าง ปากอ้าปากกว้าง ราวกับว่าน้ำลายของเขาจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ

        หัวใจของฝูฟู่ซินหลางพลันกระตุก ในเวลานี้เขาปฏิเสธการมองเห็นของตนอีกครั้ง หญิงสาวที่ถูกยกย่องให้เป็นดาววิทยาลัยดาวมหา’ลัยแบบนี้ จะเป็นคังอิงหญิงสาวหน้าตาจืดชืดนั่นได้อย่างไรกัน

        คังอิงมักจะก้มหน้าก้มตาเชื่อฟังคำสั่งของผู้อื่นเสมอ ผมของเธอดูดำขลับ แต่กลับถูกปิดบังด้วยผมม้าหน้าม้าหนาเตอะ เธอไม่เคยกล้าเงยหน้าขึ้นมามองเขาเลย ยิ่งไปกว่านั้นเพราะทำงานหนักเกินไป ทำให้ผิวหนังบนมือของคังอิงดูหยาบกร้านไม่น่ามอง ส่วนใบหน้าของเธอก็ซีดเหลือง

        หญิงสาวที่ทั้งสวยงาม ผิวขาวผ่อง และมีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นเช่นนี้ จะเป็นคังอิงได้อย่างไรกัน?

        ฝูฟู่ซินหลางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เขาคงตาฝาดไปแน่ๆ

        “นี่ พวกนายว่า พวกเราควรจะเข้าไปทักทายแล้วถามเธอดีไหม ว่าเธอเป็นนักศึกษาใหม่ปีนี้หรือเปล่า? ฉันได้ยินมาว่าอาจารย์ที่ปรึกษามักจะให้เด็กปีหนึ่งมาช่วยจัดเรียงเอกสาร” 

        หลิวไห่สะกิดแขนของเพื่อนร่วมฝ่ายป้องกันและดูแลทีมรักษาความปลอดภัยในมหาวิทยาลัยที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา

        “ฮ่าๆๆ ฉันไม่กล้าทักทายเธออหรอกนะ เธองดงามซะขนาดนั้น ฉันเขินแย่อายตายเเลยล่ะ ถ้าอยากรู้จักจริงๆ นายก็ลองไปทักเธอสิ ฉันว่านายน่าจะคุยกับเธอได้นะ” 

        “ใช่ๆ หลิวไห่ นายยังไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอ? ไม่ลองไปทักทายเธอหน่อยดูล่ะ? บางทีอาจจะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นก็ได้นะ” คนที่หวังดีกล่าวเสริม 

        “ใครบอกว่าหลิวไห่ไม่มีแฟน เขาแอบชอบดาวคณะภาษาต่างประเทศไม่ใช่หรือ? เธอชื่ออะไรนะ จ้าวเหม่ยลี่ใช่มั้ย?” 

        “ดาวคณะอะไรกัน จ้าวเหม่ยลี่สวยสู้เด็กสาวคนนี้ได้ที่ไหนกัน?”

        เหล่าสมาชิกฝ่ายป้องกันและดูแลทีมรักษาความปลอดภัยต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างออกรสออกชาติ ดูท่าพวกเขาจะตื่นเต้นกันไม่น้อย

        หลิวไห่ถูกเพื่อนๆ ยุยงจนเกิดความคิด เขารีบใช้แขนเสื้อปัดผมของตัวเองที่ไม่ได้ยุ่งเหยิงอะไรมากนัก แล้วก็จัดปลอกแขนสีแดงบนแขนเสื้อให้เรียบร้อย ครั้นเขาหลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วก็เดินตรงไปยังคังอิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างกล้าหาญ 

        คังอิงกอดเอกสารการสอนไว้ในอ้อมแขนแล้วหันหลังไปปิดประตู เธอไม่ทันได้สังเกตเห็นเหล่าสมาชิกฝ่ายป้องกันและดูแลทีมรักษาความปลอดภัยที่เดินเข้ามาในทางเดินฝั่งตรงข้าม

        ครั้นเมื่อเธอปิดประตูเรียบร้อยแล้ว เธอเงยหน้าขึ้น แต่จมูกของเธอกลับเกือบจะชนกับหน้าอกของชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว เธอตกใจจนตัวสะดุ้งแล้วรีบถอยหลังไปสองก้าว พอเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังยิ้มกว้างอยู่ตรงหน้าเธอ

        คังอิงตั้งสติแล้วมองดูปลอกแขนสีแดงของชายหนุ่มอย่างละเอียด บนปลอกแขนมีตัวอักษรคำว่า ‘ทีมป้องกันและดูแลรักษาความปลอดภัย’ เขียนเอาไว้ เธอจึงรู้ว่าเขาเป็นนักศึกษาที่นี่ เธอแย้มยิ้มแล้วเอ่ยถามว่า

        “มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

        “ไม่มีครับ ไม่มีอะไร... เอ่อ ไม่สิ มีครับ”

        หลิวไห่เห็นรอยยิ้มของคังอิงแล้วรู้สึกว่าความงามของดอกไม้ที่บานสะพรั่ง ก็คงไม่ต่างจากนี้กระมัง เขาถึงกับตาพร่ามัวไปชั่วขณะ จิตใจของเขาจมดิ่งลงสู่ความงดงามของคังอิง ซึ่งไม่อาจถอนตัวออกมาได้จนพูดจาไม่รู้เรื่อง 

        “อ้อ? สรุปแล้วมีเรื่องหรือไม่มีเรื่องกันแน่คะ?” คังอิงกล่าวด้วยท่าทางใจเย็น

        เธอเห็นชายหนุ่มตรงหน้าหน้าแดงก่ำ เกาหัวเกาหู หรือว่าเขาจะป่วยกันนะ? เธอจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใยว่า

        “น้องชาย ไม่สบายหรือเปล่า? ถ้าไม่สบายก็รีบไปหาหมอนะ ฉันเห็นหน้าแดงขนาดนี้ ระวังจะเป็นลมแดดนะ”

        หลิวไห่พยายามสงบสติอารมณ์ แต่หูของเขากลับรู้สึกร้อนผ่าวราวกับถูกไฟเผา

        “ผมไม่ได้ป่วยครับ น้องสาว ปีนี้เพิ่งเข้ามาเรียนใหม่หรือเปล่าครับ? เรียนคณะอะไร? ผมชื่อหลิวไห่ เรียนสาขาอยู่คณะฟิสิกส์ เป็นกรรมการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสภานักศึกษา”

        ในที่สุดหลิวไห่ก็สามารถสงบสติอารมณ์ลงได้ ตอนที่เขาแนะนำตัวนั้น เขายังยืดอกแสดงถึงความสามารถของตนเอง

        การได้เป็นกรรมการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสภานักศึกษา เท่ากับเป็นการได้เป็นระดับหัวหน้างานภายในหน่วยงาน ถือว่าเป็นบุคคลที่มีอนาคตไกล  ความหมายโดยนัยของหลิวไห่นั้นชัดเจนมาก

        แต่คังอิงกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เธอไม่ได้ติดต่อกับมหาวิทยาลัยมาเป็นเวลานานแล้ว ยิ่งในยุคสมัยที่เธอเรียนมหาวิทยาลัยนั้น การเป็นกรรมการสภานักศึกษาไม่ได้เป็นเกณฑ์ในการประเมินความสามารถในการทำงานในอนาคตอีกต่อไป

        ในยุคสมัยของเธอ การเรียนจบมหาวิทยาลัยไม่ได้มีงานรองรับอีกต่อไป ดังนั้นหน่วยงานต่างๆ จึงเลือกคนโดยพิจารณาจากความสามารถเป็นหลัก ไม่ได้พิจารณาว่าคุณเคยเป็นกรรมการสภานักศึกษาหรือไม่ 

        ดังนั้นคังอิงจึงไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับตำแหน่ง ‘กรรมการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสภานักศึกษา’ อันยิ่งใหญ่นี้

        พอเห็นคังอิงมีสีหน้าเรียบเฉย หรือไม่ได้ให้ความเคารพนับถือเขามากขึ้นหลังจากที่รู้ว่าเขาเป็นกรรมการสภานักศึกษา หลิวไห่ก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้

        แต่ก่อนเขาเคยใช้ตำแหน่งนี้ทำให้เด็กสาวหลายคนหลงใหลเขา แต่คิดไม่ถึงว่าวันนี้พอมาเจอกับคังอิง เธอกลับไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรเลย

        หลิวไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาที่ยังคงไม่ยอมแพ้จึงเอ่ยถามขึ้น “ขอบคุณสำหรับความห่วงใยนะครับ คุณช่วยบอกผมได้ไหมครับว่าอยู่คณะไหน? ห้องอะไร? มาช่วยอาจารย์ที่ปรึกษาจัดเรียงเอกสารหรือเปล่า? ผมไม่เคยเจอคุณมาก่อน คุณเป็นนักศึกษาใหม่ใช่ไหม?”

        ตอนนั้นเอง คังอิงก็เพิ่งรู้ตัวว่าชายหนุ่มคนนี้กำลังเข้ามาทักทายเธอ

        คังอิงในชาติที่แล้วเป็นคนเรียนเก่งมาโดยตลอด เธอมีรูปร่างหน้าตาธรรมดาและไม่ถนัดในการแต่งตัว ทำให้เธอเป็นคนที่ไม่ค่อยโดดเด่นสมัยตอนเรียนมหาวิทยาลัย ไม่ต้องพูดถึงการถูกคนอื่นเข้ามาทักเลย เธอไม่เคยได้รับจดหมายรักแม้แต่ฉบับเดียว

        หลังจากเรียนจบ เธอก็ทุ่มเทให้กับการทำงาน จนกระทั่งเธอกลายเป็นหญิงสาวที่ประสบความสำเร็จ ถึงตอนนั้นเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ผู้ชายทั่วไปจะกล้าเข้ามาทักทายได้อีกต่อไป

        ส่วนผู้ชายที่อยู่ในระดับเดียวกับเธอก็มักจะมีครอบครัวแล้ว พวกเขาไม่มีทางมาทักเธออะไรแบบนี้หรอก

        ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วหรือชาติปัจจุบัน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกคนอื่นเข้ามาทักทายแบบเด็กๆ และดูเคอะเขินเช่นนี้ ทำให้คังอิงรู้สึกทำตัวไม่ถูก แต่ไม่นานเธอก็สงบสติอารมณ์ลง เธอกล่าวกับหลิวไห่ว่า

        “ขอโทษนะ ฉันไม่ใช่นักศึกษาใหม่ ฉันเป็นอาจารย์มาสอนหนังสือน่ะ”

        คังอิงเน้นย้ำคำว่า ‘อาจารย์’ เป็นพิเศษ ทันใดนั้น ระยะห่างระหว่างเธอกับหลิวไห่ก็เพิ่มมากขึ้น

        หลิวไห่เป็นคนที่ค่อนข้างเข้าสังคมได้ดี แต่คนในยุคสมัยนี้ยังคงดูเรียบง่าย พอหลิวไห่ได้ยินคังอิงพูดแบบนี้ เขาก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ก่อนจะพูดตะกุกตะกักว่า

        “อาจารย์เหรอครับ? คุณเป็นอาจารย์เหรอครับ? เป็นไปไม่ได้หรอกครับ คุณดูอ่อนเยาว์เด็กขนาดนี้!”

        แม้ว่าหลิวไห่จะเป็นกรรมการสภานักศึกษา แต่เขาก็ยังเป็นแค่นักศึกษา การที่นักศึกษาจะไปจีบอาจารย์ มันช่างเป็นเรื่องที่น่าอายยิ่งนัก

        หลิวไห่ยังไม่ทันได้ตั้งสติ พอเขานึกว่าคังอิงเป็นอาจารย์ใหม่ของมหาวิทยาลัยครู ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกอยากจะมุดแผ่นดินหนีในทันที

        คังอิงยิ้มอย่างใจกว้างแล้วกล่าวว่า “ถ้าน้องชายไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ”

        หลิวไห่รีบหันหลังให้คังอิงเดินผ่านไป

        พอเพื่อนๆ ที่เดินตามหลังหลิวไห่มาได้ยินบทสนทนาของพวกเขาก็ถึงกับอึ้ง

        แน่นอนว่าบางคนก็แอบหัวเราะในใจ หลิวไห่ผู้นี้มักจะใช้ตำแหน่งกรรมการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสภานักศึกษาไปหลอกล่อเด็กสาวที่ยังไม่ประสีประสา แต่ครั้งนี้เขายกหินขึ้นมาทุบเท้าตัวเองจนได้

        ส่วนฟู่ซินหลาง พอเห็นคังอิงเดินตรงเข้ามาหา เขาก็รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า เขานึกไม่ถึงว่าผู้หญิงที่สวยงามจนทำให้หลิวไห่เข้าไปทักทายนั้น แท้จริงแล้วจะเป็นคังอิงจริงๆ

        ใช่แล้ว ตอนที่คังอิงเดินเข้ามาใกล้ๆ เขาเห็นไฝสีดำเม็ดหนึ่งที่อยู่บริเวณหลังใบหูขวาของเธอ แต่ก่อนเขาคิดว่าไฝเม็ดนั้นมันดูน่าเกลียดมาก แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญที่สุดที่ทำให้เขารู้ว่า เธอคือคังอิง ไฝเม็ดนั้นอยู่แถวตรงติ่งหู ขนาดของมันใหญ่กว่าปลายหัวเข็มหมุดเล็กน้อย