เจนนี่วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วหันมามองณิชาที่ยังยืนเปลือยอยู่ตรงกลางห้อง
“ไปอาบน้ำกัน”
ณิชาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร เธอเดินตามเจนนี่เข้าไปในห้องน้ำด้วยฝีเท้าที่ยังไม่มั่นคง
ห้องน้ำกว้างและหรูหรา เจนนี่ถอดเสื้อผ้าออกจนเปลือยเปล่าเช่นกัน แล้วก้าวเข้าไปใต้ฝักบัว เปิดน้ำอุ่นให้ไหลผ่านร่าง
“เข้ามา” เธอเอ่ยสั้นๆ
ณิชาค่อยๆ ก้าวเข้าไปยืนตรงข้าม น้ำอุ่นไหลผ่านิัที่ยังแพ้ความรู้สึกจากการถูกถ่ายไปเมื่อครู่ ความเปลือยเปล่าของทั้งสองคนทำให้พื้นที่ใต้ฝักบัวแคบและอึดอัด
“ถูตัวให้ฉัน” เจนนี่ยื่นขวดเจลอาบน้ำมา “เริ่มจากหลังก่อน”
ณิชารับขวดด้วยมือที่ยังสั่น บีบเจลลงบนฝ่ามือ แล้วค่อยๆ วางมือลงบนหลังของเจนนี่ ถูขึ้นลงช้าๆ ตามแนวกระดูกสันหลัง ความรู้สึกที่ต้องััิัของคนที่เพิ่งทำให้เธออับอายสุดๆ ทำให้ท้องปั่นป่วน
เจนนี่ครางแ่ๆ ด้วยความพอใจ “แรงกว่านี้นิดหน่อย… ใช่แบบนั้น”
มือของณิชาเลื่อนลงไปถูบริเวณเอวและสะโพกตามคำสั่ง ทุกครั้งที่ฝ่ามือััผิว เธอต้องกัดฟันกลั้นความรังเกียจไว้
“หันมานี่” เจนนี่หมุนตัวมาทางเธอ น้ำไหลผ่านหน้าอกและท้อง “ถูด้านหน้าให้ด้วย”
ณิชาอึ้งไปชั่วขณะ แต่เมื่อเห็นสายตาเ็าที่จ้องมา เธอก็ยื่นมือไปถูหน้าอกของเจนนี่อย่างจำใจ นิ้วเลื่อนผ่านหัวนมโดยไม่ตั้งใจ ทำให้เจนนี่ยิ้มบางๆ
“อย่าทำเป็ไม่รู้สิ” เธอพูดเสียงต่ำ “ถูให้ทั่ว แล้วก็ลงไปข้างล่างด้วย”
ณิชาหลุบตา มือเลื่อนลงไปถูท้องน้อยและต้นขาด้านในของเจนนี่ ความอับอายท่วมท้นจนใบหน้าแดงก่ำ แม้ตัวเองจะเปลือยอยู่เช่นกัน แต่การต้องััร่างของอีกฝ่ายกลับทำให้รู้สึกต่ำต้อยกว่าการถูกจับเองเสียอีก
หลังจากถูตัวเสร็จ เจนนี่ก็สั่งให้สระผมให้ ณิชาต้องยกแขนขึ้นนวดหนังศีรษะของเธอ ขณะที่น้ำไหลผ่านร่างทั้งสองคนปนกัน
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เจนนี่ปิดน้ำ แล้วหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่คลุมตัวเองอย่างสบายๆ ส่วนณิชายังยืนเปียกและเปลือยอยู่
“แต่งตัวได้แล้ว” เจนนี่พูดพลางเช็ดผม “กลับบ้านไปได้ แต่วันนี้ห้ามคุยกับใครเื่นี้ทั้งหมด เข้าใจไหม?”
ณิชาพยักหน้าเงียบๆ รีบสวมเสื้อผ้าด้วยมือที่ยังสั่น
ก่อนเดินออกจากห้อง เจนนี่เรียกให้หยุด
“พรุ่งนี้มาหาฉันที่หลังตึกคณะ ่พักเที่ยง อย่ามาสาย”
ณิชาไม่ได้ตอบ เพียงแค่รีบเดินออกไป ความอับอายและความสิ้นหวังยังเกาะแน่นอยู่ในอกตลอดทางกลับบ้าน
วันรุ่งขึ้น ณิชาพยายามใช้ชีวิตให้ปกติที่สุด
เธอเข้าเรียนตามตาราง นั่งฟังอาจารย์ พูดคุยกับเพื่อนเป็ครั้งคราว แต่ทุกครั้งที่มีคนเดินผ่านหลัง หรือมีเสียงหัวเราะดังขึ้น เธอจะสะดุ้งเล็กน้อย
โดยห้ามไม่ได้ ภาพตอนยืนยกแขนโชว์รักแร้และแยกขาให้กล้องยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หาย
่เปลี่ยนคาบ ขณะเดินข้ามโถงตึก เธอเห็นเจนนี่ยืนคุยกับกลุ่มเพื่อนอยู่ไกลๆ สายตาของเจนนี่เหลือบมาเจอเธอชั่วเสี้ยววินาที แล้วก็ยิ้มบางๆ อย่างรู้ทัน ก่อนจะหันไปคุยต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ณิชาเร่งฝีเท้าหนี
ตอนพักระหว่างคาบ เธอเดินไปห้องน้ำผู้หญิงชั้นสอง พอเดินออกมาจากคอก เจนนี่ก็ยืนพิงอ่างล้างหน้าอยู่แล้ว ยิ้มอย่างสบายๆ
“เช้านี้ดูปกติดีนะ หัวหน้าชมรม” เธอพูดเสียงเบาพอที่คนอื่นในห้องน้ำจะไม่ได้ยิน “เมื่อคืนนอนหลับดีไหม?”
ณิชาไม่ได้ตอบ พยายามเดินผ่าน แต่เจนนี่ยื่นมือมาแอบจับข้อมือเบาๆ แล้วปล่อยทันที ราวกับแค่แตะเล่น
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ คนอื่นจะสงสัย” เจนนี่กระซิบ แล้วยิ้มให้คนที่เดินเข้ามาใหม่ก่อนเดินจากไป
ตลอด่เช้า เจนนี่ปรากฏตัวเป็ระยะๆ
บางครั้งเดินสวนแล้วแอบแตะเอวด้านหลังเบาๆ
บางครั้งส่งข้อความสั้นๆ ว่า “ยังจำท่าเมื่อคืนได้ไหม”
บางครั้งแค่ยืนมองจากระยะไกลแล้วยิ้ม
ทุกครั้งทำให้ณิชาเกร็งและเสียสมาธิในการเรียน
จนถึง่พักเที่ยง ณิชาได้รับข้อความจากเจนนี่อีกครั้ง
“หลังตึกคณะ ตอนนี้”
ณิชาลังเลอยู่นาน แต่สุดท้ายก็เดินไปตามนัด มุมหลังตึกเงียบและมีต้นไม้บังสายตาพอสมควร เจนนี่ยืนรออยู่แล้ว สวมเสื้อเชิ้ตขาวและกระโปรงทรงสุภาพ ดูเหมือนนักศึกษาทั่วไป
“มาตรงเวลาดี” เจนนี่ยิ้ม “เมื่อวานนี้เธอทำได้ดีมากเลยนะ”
ณิชายืนนิ่ง ไม่พูดอะไร
เจนนี่เดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของณิชาอย่างไม่เกรงใจ แล้วดึงขอบกางเกงในที่โผล่ขึ้นมาเล็กน้อยออกมาให้เห็นนิดหน่อย ก่อนจะยัดกลับเข้าไป
“วันนี้ฉันอยากได้ของอย่างหนึ่ง” เธอพูดเสียงเรียบ “ถอดชั้นในส่งให้ฉันสิ”
ณิชาเบิกตากว้าง “ที่นี่…?”
“ใช่ ที่นี่” เจนนี่ยิ้ม “ไม่มีใครเห็น ถอดแล้วส่งมา เดี๋ยวนี้”
ณิชากัดฟัน เหลียวซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นมือเข้าไปใต้กระโปรงด้วยความสั่นเทา ปลดและถอดกางเกงในออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นให้เจนนี่โดยไม่มองหน้า
เจนนี่รับไปแล้วยิ้มพอใจ
“ดีมาก” เธอพับกางเกงในแล้วใส่ในกระเป๋าตัวเอง “บ่ายนี้เรียนให้ดีๆละ”
แล้วเธอก็เดินจากไปอย่างสบายๆ ทิ้งให้ณิชายืนนิ่งอยู่กับความว่างเปล่าใต้กระโปรง และความตึงเครียดที่กลับมาท่วมท้นอีกครั้ง
344
