กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

แอนนาอดไม่ได้ที่จะตลกกับท่าทางของจิล ส่วนเซรีนที่เพิ่งเข้ามาใหม่มองเนี่ยฝานด้วยสายตาดูถูก

“มันไม่ใช่อย่างนั้นที่รัก” เนี่ยฝานเข้าไปกอดจิล “เซรีนไม่ได้เป็นหนึ่งในฮาเร็ม เธอเป็นทหารที่จะเข้าร่วมกับเราหลังจากนี้”

“ทหารไม่จำเป็นต้องสวยขนาดนี้” จิลเยาะเย้ยเนี่ยฝาน “อย่าคิดว่าฉันโง่นะไอ้สารเลว”

เนี่ยฝานยักไหล่ การพูดคุยกับจิลตอนนี้ถือเป็นเรื่องยาก ดังนั้นเขาจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากแอนนา หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะอมยิ้มน้อยๆ แล้วเข้าไปอธิบายกับจิล ยืนยันว่ามันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดจริงๆ

“เซรีนไม่ได้เป็นหนึ่งในฮาเร็มตอนนี้ นอกจากนั้นเธอไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นแวมไพร์”

จิลถูกดึงดูดด้วยคำว่าแวมไพร์ หลังจากนั้นจึงตั้งข้อสังเกตเซรีนใหม่

“เธอเป็นนักรบที่ถูกตัดแต่งพันธุกรรมใหม่ที่เพิ่งพบข้างนอก จากบริษัท ‘ร่ม’ ใช่หรือเปล่า”

“จินตนาการของเธอดีมากแต่ไม่ใช่แบบนั้นหรอก เซรีนไม่มีความเกี่ยวข้องกับบริษัท ‘ร่ม’ เธอเป็นแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์อันเก่าแก่ นอกจากนั้นด้วยเลือดของแวมไพร์ เหมือนว่าเนี่ยฝานจะเริ่มการวิจัยยีน-เอ็กซ์ ได้ก้าวหน้ามากขึ้น” แอนนากล่าวด้วยรอยยิ้ม

สำหรับจิลการทดลองต่างๆ ไม่ใช่ความลับต่อเธอ โดยเฉพาะการทดลองกับมนุษย์ ที่ดำเนินการโดย ดร.แซมม่อน

การทดลองกับคนเป็นๆ ถือว่าเป็นสิ่งผิดกฎหมาย และไร้หลักมนุษยธรรม แต่ตอนนี้โลกไม่มีกฏหมายค้ำจุนแล้ว ดร.แซม่อน จึงทดลองได้โดยไม่ต้องกังวลใจ อีกอย่างหนึ่งคือผู้ที่ถูกทดลองจะเป็นคนเลวในคดีต่างๆ ซึ่งชั่วร้าย

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี” จิลเหมือนว่าจะมองเซรีนใหม่ อย่างน้อยในสายตาก็ไม่ใช่หนึ่งในฮาเร็มของเนี่ยฝาน

........

เนี่ยฝานอยู่กับสาวๆ ครู่หนึ่งก่อนจะบินไปที่แม่น้ำเทมส์ ที่นั่นเขาได้ปลูกแอปเปิลทองคำไว้ ผ่านไปครึ่งเดือนเพราะต้องอยู่แต่ในโลกโค่นพันธุ์อสูร การได้มาเห็นต้นแอปเปิลอีกครั้งจึงต่างไปจากที่เนี่ยฝานคิดไว้มาก

ตัวต้นไม้เป็นสีดำทมิฬ นอกจากนั้นใบของลำต้นยังเป็นสีแดงสด ให้กลิ่นเหมือนกับเลือดสดๆ ฟุ้งเข้าจมูก

“นายน้อยเนี่ย ยินดีต้อนรับการกลับมาค่ะ” เรดควีนปรากฎตัวในรูปแบบภาพโฮโลแกรม

เนี่ยฝานไม่ได้สนใจรูปลักษณ์เธอ แต่ถามเข้าประเด็นหลัก “ที่นี่เป็นยังไงบ้าง”

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ ด้วยการขนส่งศพซอมบี้จากรถบรรทุกทุกวัน ตอนนี้เท่าที่ตรวจสอบต้นไม้ได้กลืนกินศพไปแล้วถึง 10 ล้านด้วยกัน อีกอย่างหนึ่งฉันยังมีข่าวดีมาบอก หลังจากต้นไม้ดูดกลืนศพไปเป็นจำนวนมาก ผลแอปเปิลก็ได้เติบโตขึ้น หากฉันคำนวณเวลาถูกต้อง คืนนี้ผลแอปเปิลจะสุกพร้อมรับประทาน แต่จะต้องมีการเปลี่ยนชื่อของผลไม้สักหน่อยนะคะ เนื่องด้วยศพซอมบี้ ทำให้ต้นไม้กลายพันธุ์ แทนที่จะเป็นผืนดินอันอุดมสมบูรณ์อย่างแอสการ์ด ผลไม้จึงกลายเป็นสีดำสนิท”

เนี่ยฝานรับฟังรายงานจากเรดควีนแล้วขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่คิดเลยว่าแอปเปิลสีทองจะกลายพันธุ์ด้วยเหตุนี้

เนี่ยฝานบินขึ้นไปบนยอด พลังจิตของเขาสัมผัสได้ถึงแอปเปิลสีดำซึ่งมีขนาดใหญ่เท่ากับกำปั้นผู้ใหญ่กำลังจะสุกพอดี มันให้ความรู้สึกเหมือนกับมองหัวใจ

แต่ดูน่าขนลุกกว่านั้นมาก

เนี่ยฝานไม่คิดจะกลับไปปราสาท เขาตั้งใจจะใช้เวลานี้เพื่อสำรวจแอปเปิล จนกระทั่งมันพร้อมกิน ดังนั้นจึงได้ฝากคำพูดกับเรดควีน ให้บอกพวกจิลว่าไม่ต้องเป็นห่วง อีกไม่นานก็จะกลับบ้านเอง

....

“นายน้อยคะ ผลแอปเปิลสุกพร้อมรับประทานแล้วค่ะ”

ในขณะที่กำลังนอนหลับ เสียงปลุกของเรดควีนทำให้เนี่ยฝานต้องตื่นจากการนั่งบนเก้าอี้ เขาขยี้ตาเล็กน้อย ก่อนจะได้กลิ่นที่น่าดึงดูดมาจากผลไม้

“ผมนอนหลับไปนานแค่ไหน”

“สองชั่วโมงครึ่งค่ะ สภาพร่างกายของนายน้อยปกติ แต่เหมือนว่าจิตใจจะอ่อนล้าเท่านั้นเอง”

เนี่ยฝานพยักหน้าให้กับเรดควีน การต้องอยู่ในปราสาทแวมไพร์นานเขาจำเป็นต้องป้องกันพวกมันไว้ โดยทุกๆ วันต้องใช้พลังจิตตรวจสอบ ดูว่าใครคิดไม่ซื่อ หรือกำลังจะตั้งตัวเป็นกบฏบ้าง แต่เหมือนว่าการทำแบบนั้นจะทำให้จิตใจตกอยู่ในสภาพตรึงเครียด

เนี่ยฝานบินไปดูแอปเปิลสีดำ เขาไม่คิดว่าตัวเองคิดไปเอง เพราะแอปเปิลสีดำนั้นมีเสียงเหมือนกับหัวใจที่กำลังเต้นเป็นจังหวะจริงๆ

เนี่ยฝานเอื้อมมือไปคว้าผลไม้มาไว้ในมือ ตอนแรกเขาตั้งใจจะใช้มันในการวิจัยก่อนเป็นอันดับแรก แต่เมื่อมาถึงแอปเปิลจิตสำนึกของเขาเหมือนว่าจะถูกชักจูงด้วยเสียงเต้นเป็นจังหวะ หลังจากที่ได้ผลไม้มาอยู่ในมือแล้ว จึงกัดเข้าปากทันที

รสชาติหวานไม่คาว นอกจากนั้นทุกครั้งที่การเต้นของหัวใจรุนแรงขึ้น เนี่ยฝานก็รู้สึกเหมือนว่าร่างกายของเขาเริ่มบวมเปล่งขึ้นมา ทันใดนั้นดวงตาสีฟ้าจึงกลายเป็นสีเลือด พร้อมกับพลังที่เหมือนกับหมอกเลือดพรั่งพรูออกมาจากภายใน

พลังจิตของเนี่ยฝานระเบิดท่วมท้น แต่ถึงอย่างนั้นเขายังเลือกที่จะคายเมล็ดแอปเปิลในปากออกวินาทีสุดท้าย

“นายน้อยเนี่ย ดิฉันตรวจพบสนามพลังที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมประมาณ 4 เท่าได้ นอกจากนั้นแม้ว่ารูปร่างของนายน้อยจะไม่ต่างจากก่อนหน้า แต่มวลกล้ามเนื้อหนาแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อีกอย่างหนึ่งยังมีพลังบางอย่างที่ไม่สามารถวิเคราะห์ได้ จำเป็นต้องเก็บข้อมูลต่อไป...”

เนี่ยฝานเพิกเฉยต่อคำพูดของเรดควีน เขากำหมัดแน่น รับรู้ถึงพลังที่เหมือนจะปะทุทุกวินาที ทำให้ใบหน้าเย็นชาของเขาเผยรอยยิ้มเล็กน้อย

เนี่ยฝานใช้ความคิด ซอมบี่ที่เหลือแต่ศพซึ่งนอนอยู่บนพื้นเมือนว่าจะลืมตาตื่นขึ้นมา ผ่านการควบคุมของเขา มันได้ขยายร่างกายอย่างช้าๆ มีความสูง 3 เมตร ตาใหญ่หนึ่งข้าง ร่างกายไม่สมประกอบ แต่กลับเต็มไปด้วยพลังงานทางชีวภาพ

“นี่คือหนึ่งในความสามารถของแอปเปิลทองคำสินะ ไม่สิต้องบอกว่าแอปเปิลสีดำ นอกจากจะมอบความแข็งแกร่งทางกายภาพที่เพิ่มขึ้น อายุขัยแล้ว ยังมอบพลังที่สอดคล้องกับสิ่งที่ต้นไม้ดูดกลืน ดังเช่นซอมบี้ ดังนั้นเราจึงสามารถควบคุมซอมบี้ได้ในระดับหนึ่ง หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง เราได้เปลี่ยนคลาส จากบรรพบุรุษของแวมไพร์และมนุษย์หมาป่า กลายเป็นบรรพบุรุษของซอมบี้”

เนี่ยฝานเริ่มวิเคราะห์ร่างกายของตัวเองผ่านการควบคุมด้วยสนามพลังชีวภาพ

“แต่อย่างใดก็ตามนั่นไม่ได้หมายความว่าพลังของบรรพบุรุษแวมไพร์และมนุษย์หมาป่าหายไป กลับกันมันยังช่วยเสริมสร้างกันและกัน และด้วยการเพิ่มขึ้นของพลังเพียงแอปเปิลหนึ่งผล นั่นหมายความว่า หากเราสามารถปลูกแอปเปิลแบบนี้ได้อีกหลายลูก การควบคุมพลังจะง่ายขึ้น รวมถึงการปรับปรุงซอมบี้ให้เป็นกองทัพที่สมบูรณ์แบบ หรือการจะคืนชีพให้พวกมันก็ไม่ใช่เรื่องยาก”

เนี่ยฝานไม่คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าเพียงเพราะพลังแค่นี้ของบรรพบุรุษซอมบี้ ส่วนการคืนชีพที่พูดถึง ก็เหมือนกับการย้อนกลับคืนร่างกาย นอกจากนั้นยังต้องการสารอาหารจำนวนมาก เช่นโปรตีน หรือพลังของเขาที่อัดฉีดเข้าไป

กล่าวโดยสรุปซอมบี้ตัวนั้นจะเชื่อฟังเนี่ยฝาน และไม่สามารถแพร่เชื้อได้

ในระหว่างที่เนี่ยฝานยืนอยู่ตรงนั้น ต้นไม้ที่ปราศจากผลแอปเปิลเหมือนว่าจะค่อยๆ แห้งเหี่ยว แล้วสลายไปอย่างช้าๆ

“เกิดอะไรขึ้น” เนี่ยฝานถาม

“นายน้อยเนี่ย จากการตรวจสอบเมื่อผลไม้สุกแล้วถูกเด็ดออกจากต้น มันจะขาดพลังงานและเริ่มทำการทำลายตัวเองค่ะ ดังนั้นหากจะรอผลที่สองคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ เราต้องหาที่ดินผืนใหม่ซึ่งปลอดภัยในการปลูกต้นไม้” เรดควีนให้ข้อสรุป

“งั้นก็รีบหาสถานที่ปลอดภัย ผมต้องการปลูกต้นไม้สี่ต้น” เนี่ยฝานแบมือตัวเอง มีเมล็ดพันธุ์สี่เมล็ดด้วยกัน แต่แตกต่างจากของกบน้อยที่นำมาให้ หากนั่นคือเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ เมื่อมันถูกเปลี่ยนโดยซอมบี้ก็เหมือนจะเป็นพลังแห่งความตายที่แห้งแล้ง

.......

เนี่ยฝานมาถึงห้องแลป ดร.แซมม่อน ก่อนจะให้ตัวอย่างเลือดแวมไพร์และมนุษย์หมาป่า

เมื่อเห็นของเล่นชิ้นใหม่ ดร.แซมม่อนจึงดีใจ ยิ่งกว่าภรรยาคลอดลูกซะอีก

“เมื่อมีตัวอย่างเลือดนี้ การพัฒนายีน-เอ็กซ์ เวอร์ชั่นถัดไปน่าจะเป็นเรื่องง่าย โดยเฉพาะมนุษย์หมาป่า หากเราสามารถเพิ่มสิ่งนี้เข้าไปในกองทัพได้ ในขณะที่พวกมันยังมีสติอยู่ การจะควบคุมสถานการณ์โลกก็ไม่ใช่เรื่องยาก”

เนี่ยฝานพูดคุยกับ ดร.แซมม่อน อีกเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปที่โลกของลูซี่ เพื่อพบกับรอยล์และคีร่าที่ยังอยู่ในห้องวิจัย

เมื่อเห็นการมาของเนี่ยฝาน คีร่าเหมือนว่าจะตื่นเต้น

“นายน้อยเนี่ย มาพอดีเลย ดร.รอยล์ ได้ประสบความสำเร็จในการทดลอง ยีน-เอ็กซ์ 002 แล้วค่ะ”

“จริงเหรอ งั้นรีบพาผมไปดูตัวอย่างทดลอง”

เนี่ยฝานไม่แปลกใจกับผลลัพธ์นี้ เนื่องจากรอยล์มีนักวิจัยจำนวนมากอยู่รอบๆ ผิดกับ ดร.แซมม่อน ที่มักจะพัฒนาทุกอย่างด้วยตัวเอง การก้าวเดินของสองนักวิทยาศาสตร์ ย่อมต้องก้าวเดินไม่ทันกันเป็นธรรมดา

“ทางนี้ค่ะ”

คีร่าพาเนี่ยฝานเข้าไปในพื้นที่กักกันของรังผึ่ง ที่นั่นจะเป็นการทดลองไวรัส-ที กับโคลน ผ่านอุปกรณ์ที่เป็นเทคโนโลยีสีดำต่างๆ จากโลกของวิกฤตทางชีวเคมี มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับพวกเขาที่จะก้าวมาถึงจุดนี้ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน

เนี่ยฝานยืนอยู่หลังห้องที่มีกระจกขวางกั้น โดยไม่สนใจสายตาของรอยล์ที่กำลังตรวจสอบผู้ทดสอบ

เนี่ยฝานสัมผัสด้วยพลังจิตก่อนเป็นอันดับแรก และเห็นได้ว่าแวมไพร์ที่อยู่ในห้องนั้นมีพลังมากกว่าเซรีน

แวมไพร์เปลี่ยนร่างเมื่อถูกกระตุ้นด้วยไฟฟ้า มันกลายเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่มีปีก สูง 2.5 เมตร ร่างเป็นสีดำ ไม่เหมือนกับการเปลี่ยนร่างของแดร็กคูล่า แต่เหมือนกับการเติบโตของเนื้อเยื่อภายในแล้วหลุดออกมาจากผิวหนัง