ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง มีงานเปิดตัวนักเขียนชื่อดัง นามปากกาว่า likron (คุณบอส) หนังสือเล่มนี้เป็เกี่ยวกับเื่สยองขวัญ
“สวัสดีค่ะ คุณบอส” พิธีบอสเอ่ยปากทักนักเขียนหนุ่ม
“คุณบอสรู้สึกยังไงบ้างค่ะ ที่หนังสือเล่มนี้ดังพลุแตก”
“55555 ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ”
“จริงๆต้องบอกไว้ก่อนนะครับว่า ตอนนี้ผู้คนหันมาสนใจเื่สยองขวัญ ง่ายๆคือเื่ผีครับ ไม่ว่าจะเป็การอ่านการฟังการดู ผมรู้สึกว่าตอนนี้เื่ผีเป็ที่นิยมกันะครับ”
“ใช่ค่ะ อย่างเมย์ก็รู้สึกว่าเื่ผีมันท้าทายดีค่ะ”
“อย่างเล่มนี้เมย์ก็มีโอกาสได้อ่านแล้วค่ะ ระหว่างบอกตรงๆว่าขนลุกจริงๆค่ะ”
“นี่ไงครับ ถ้าผมเขียนแล้วทำให้ผู้อ่านขนลุกได้นี้ถือว่าประสบความสำเร็จแล้วครับ”
“แล้วแบบนี้ จะมีเื่ต่อไปเลยไหมค่ะ”
“อันนี้ต้องรอดูบอสะแสผู้อ่านเลยครับว่าอยากอ่านเื่ต่อไปไหม”
“อยากอ่าน ค่ะ/ครับ” เสียงผู้คนที่มานั่งฟังสงเสียงะโขึ้นมา
“เสียงเรียกร้องขนาดนี้ คุณบอสต้องเขียนเื่ถัดไปแล้วนะคะ”
“555555 ได้เลยครับ เพื่อแฟนๆทุกคน”
หลังจากบอสได้ไปงานเปิดตัวหนังสือของตัวเองเสร็จก็กลับมาพักผ่อนที่บ้าน
“พี่บอสหนังสือพี่บอสน่ากลัวมาก” น้องสาวของบอสเดินมาพร้อมหนังสือของบอส
“เราอ่านด้วยหรอ”
“โห้พี่ หนูเนี่ยแหละตัวจริงเื่ผีเลยนะ แต่ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหม”
“5555 น้องสาวพี่สะอย่าง ได้อยู่แล้วว”
“ขอบคุณค่ะ”
“หนูไปก่อนนะ”
“อื้อ”
[เห้อออ ได้พักสักทีผมต้องไปออบอสายการหลายๆรายการมากในเดือนนี้ แต่มันก็มีความสุขครับ เพราะหนังสือออกมาบอสะแสดีด้วยครับ ]
หลังจากบอสกลับมาจากงานเปิดตัวหนังสือเขาก็ได้พักผ่อน เพราะเขาแทบไม่ได้นอนเลยเพราะต้องเดินสายไปแจกลายเซ็นไปออกรายการเื่ผีบ้างและอีกเยอะแยะมากมายจนทำให้เขาไม่ได้พักผ่อน
“หนังสือดีมากครับ” คอมเม้นจากทางเน็ต
“รอเื่ต่อไปแล้วค่ะ”
“เื่ต่อไปขอให้คุณบอสไปัักับเหตุการณ์จริงได้ไหมค่ะ”บอสอ่านมาถึงคอมเม้นนี้แล้วรู้สึกน่าสนใจ
[ผมอ่านแล้วมาสะดุดกับคนเม้นนี้ เอาจริงผมเขียนมาหลายเื่แต่ไม่เคยเจอผีเลยสักครั้ง แม้แต่บ้านผีสิงผมยังไม่เคยเข้าเลย แล้วถ้าถามว่าผมกลัวผีตอบเลยว่าไม่ ไม่เชื่อด้วยครับ]
ทันทีที่บอสเห็นคอมเม้นก็รีบขับรถออกจากบ้านแล้วไปที่ทำงานของตัวเองทันที
“พี่ยุ้ยผมอยากเขียนหนังสือเล่มใหม่” ยุ้ยคือหัวหน้าคนสนิทของบอส
“แกพึ่งเขียนไปเองนะ จะไม่พักบ้างหรอ”
“ไม่ครับบ”
“แล้วแต่แก แล้วรอบนี้จะเป็ผีเกี่ยวกับอะไรล่ะ”
“รอบนี้ผมจะให้แฟนคลับเลือกครับ และผมจะไปสถานที่จริงครับ”
“แล้วแต่แกเลยแล้วกัน”
“ถ้า้าอะไรก็บอกพี่ได้”
“ขอบคุณครับ”
[โอเคผมได้รับการอนุมัติแล้ว ต่อจากนี้มันเป็หน้าทีของผมแล้วที่จะทำให้เต็มที่ แล้วที่สำคัญมันเป็เื่น่าตื่นเต้นท้าทายกับสำหรับผมด้วยครับ]
บอสกลับเข้ามาในห้องทำงานของตัวเองและเรียกผู้ช่วยคนสนิทของตัวเองมา
“ไอ่เคช่วยพี่หาข้อมูลหน่อย”
“เกี่ยวกับอะไรครับพี่บอส”
“เกี่ยวกับอะไรก็ได้ที่มันมีสถานที่จริงๆให้ไปดู”
“พี่จะเขียนเื่ใหม่หรอครับ”
“เื่เก่าผมยังไม่ได้พักเลย” เคพูดเบาๆ เพราะเขาเป็ผู้ช่วยของบอสเขาก็แทบไม่ได้นอนเหมือนกัน
“มึงจะเอาไหมตังอ่ะ”
“เอาครับๆ”
“ก็แค่นั้นแหละ”
หลังจากนั้นบอสก็โพสลงในเพจนามปากกาของของว่า
{แนะนำสถานที่น่ากลัว}
“บ้านบรรไดแดง”
“สุสานโสเภณี”
“บ้านหลังมหาลัย”
“สุสานรถเมลล์”
“โรงงานร้าง”
“บ้านเสาตกน้ำมัน”
“บ้านตรอมใจ”
“คฤหาสน์ศิลาแดง” เคหนุ่มผู้ช่วยสะดุดกับชื่อนี้
เคพยายามหาประวัติเกี่ยวกับคฤหาสน์ศิลาแดงหลังนี้ แต่ได้ข้อมูลน้อยที่สุดในบรรดาข้อมูลที่เขาหา
“พี่บอสผมให้พี่เลือก ”
“แต่มันมีอยู่ที่หนุ่งที่ข้อมูลน้อยมากครับและยังมีคนอาศัยอยู่”
“อืม เดียวขอดูก่อนแล้วกัน”
“ครับๆ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”
“อืม”
หลังจากนั้นหนุ่มผู้ช่วยก็กลับบ้านไปเหลือแต่ก่อนที่นั่งทำงานอยู่ บอสหยิบข้อมูลที่เคหามาดูบอส
“ไหนดูสิ ” เข้าเปิดอ่านทุกที่อย่างละเอียด
“น่าสนใจดีแหะ”
“แล้วทำไมคฤหาสน์ศิลาแดงถึงข้อมูลน้อยมาก”
[ผมสงสัยมากทำไมคฤหาสน์ศิลาแดงถึงได้ข้อมูลแค่ มีหญิงแก่ตายในบ้านและห่วงศิลาและใครได้จับต้องศิลาคนนั้นต้องตายมันจะขนาดนั้นเลยเหรอครับ อันนี้ผมแค่สงสัยนะ]
บอสนั่งศึกษาข้อมูลจนดึกจนเผลอหลับไป เขาตื่นอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงเคผู้ช่วยของเขา
“พี่บอส พี่บอส พี่บอส”
“อะ ฮื้มมม”
“ว่าไง”
“เมื่อคืนพี่นอนที่นี้เหรอ”
“อืมเผลอหลับนะ ”
“ผมว่าพี่ไปล้างหน้าล้างตาก่อนดีกว่า”
“อืมๆ”
บอสลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาแล้วลงไปหาอะไรกินด้านล้าง เพื่อจะกลับมาทำงานต่อ
“พี่บอสนอนที่นี้เหรอค่ะ” หญิงสาวเข้ามาทักบอส
“อืม พอดีทำงานจนเผลอหลับอ่ะ”
“จะเขียนเล่มใหม่อีกเหรอค่ะ”
“ใช่ๆ ครั้งนี้ว่าจะไปสถานที่จริงด้วย”
“มีที่ไหนแนะนำไหม”
“อืมม คฤหาสน์ศิลาแดงสิค่ะ ดูลึกลับดี”
“เรารู้ด้วยเหรอ”
“ก็เคยได้ยินมาบ้างค่ะ แต่ไม่ค่อยมีคนรู้จักที่สาเคยได้ยินมาทำนองว่าอาถรรพน์ศิลาใครจับต้องตาย แล้วยังมีผียายแก่อีก สาว่ามันดูลึกลับและก็น่ากลัวดีค่ะ แล้วที่สำคัญได้ยินมาว่าเ้าของบ้านมีนิสัยแปลกๆอีกด้วยค่ะ”
[พอได้ยินแบบนั้นผมรู้สึกสนใจคฤหาสน์ศิลาแดงขึ้นมาทันทีเลยครับ]