ความลับหรือความรัก

กฤตภาสนั่งอยู่ที่โต๊ะวาดรูปข้างๆ พีรวิชญ์ในห้องสตูดิโอ เสียงดินสอที่ขีดเขียนลงบนกระดาษทำให้บรรยากาศในห้องดูสงบและน่าผ่อนคลาย แม้ว่าพีรวิชญ์จะไม่ใช่คนพูดเก่ง แต่ความสงบเงียบในครั้งนี้กลับไม่ได้ทำให้กฤตภาสรู้สึกอึดอัดเลย เขากลับรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่ใกล้พี่ชายคนนี้

"พี่พีทครับ..." กฤตภาสเอ่ยขึ้นเบาๆ หลังจากเงียบไปพักใหญ่

พีรวิชญ์หยุดมือที่กำลังวาดแล้วหันมามองน้องชายที่นั่งข้างๆ "มีอะไร?"

"ทำไมพี่ถึงชอบวาดภาพเหรอครับ?" กฤตภาสถามอย่างจริงจัง สายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจทำให้พีรวิชญ์รู้สึกได้ว่าคำถามนี้สำคัญสำหรับน้องชายคนนี้

พีรวิชญ์นิ่งไปสักพักก่อนจะตอบ "มันเป็๲วิธีที่พี่ใช้แสดงออก พี่อาจจะไม่เก่งในการพูด แต่การวาดภาพทำให้พี่สามารถสื่อสารสิ่งที่อยู่ในใจออกมาได้"

กฤตภาสยิ้มเล็กน้อย เขารู้สึกว่าคำตอบของพีรวิชญ์นั้นตรงไปตรงมาและเข้าใจได้ง่าย

"ผมเข้าใจแล้วครับ ผมเองก็รู้สึกแบบนั้น" กฤตภาสพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง "ทุกครั้งที่ผมวาดภาพ มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนผมได้สร้างสรรค์อะไรที่เป็๲ของตัวเองขึ้นมา"

พีรวิชญ์มองกฤตภาสที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข แล้วรู้สึกถึงความสดใสที่น้องชายคนนี้นำมาด้วย เขายิ้มเล็กน้อยโดยไม่ให้กฤตภาสเห็น

"ดีแล้วที่นายคิดแบบนั้น วาดภาพต่อไปแล้วนายจะเข้าใจมากขึ้น" พีรวิชญ์ตอบ

กฤตภาสพยักหน้าแล้วกลับไปวาดภาพต่อ แต่ครั้งนี้เขารู้สึกว่าการวาดภาพมีความหมายมากกว่าที่เคยเป็๲

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเสียงกริ่งจากโทรศัพท์ของกฤตภาสดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและเห็นว่าเป็๲สายจากอิทธิพล เพื่อนสนิทของเขา

"ฮัลโหล พล มีอะไรเหรอ?" กฤตภาสรับสายด้วยน้ำเสียงร่าเริง

"ไง! กำลังอยู่กับพี่พีทเหรอ?" อิทธิพลถามเสียงแซว "ว่างไหมตอนนี้? พวกเรากำลังจะไปกินข้าวกัน นายมาด้วยสิ"

กฤตภาสมองไปที่พีรวิชญ์ที่ยังคงนั่งวาดภาพอยู่ ก่อนจะตอบกลับ "ได้สิ เดี๋ยวไปเจอกันนะ"

หลังจากวางสาย กฤตภาสหันไปหาพีรวิชญ์ "พี่พีทครับ ผมขอตัวไปกินข้าวกับเพื่อนก่อนนะครับ"

พีรวิชญ์พยักหน้าเล็กน้อย "ไปเถอะ"

กฤตภาสยิ้มแล้วลุกขึ้นเก็บอุปกรณ์ของตัวเอง "พรุ่งนี้ผมจะมาหาพี่อีกนะครับ"

พีรวิชญ์ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ยิ้มเล็กๆ ให้กับกฤตภาสที่เดินออกจากห้องไป แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความเงียบเหงาที่กลับมาอีกครั้งหลังจากน้องชายคนนี้จากไป

หลังจากกฤตภาสเดินออกจากห้องสตูดิโอ พีรวิชญ์มองไปที่ภาพวาดของเขาแล้วคิดถึงคำถามที่กฤตภาสถามเมื่อสักครู่ ทำไมเขาถึงชอบวาดภาพ? คำถามนี้ทำให้เขาเริ่มตระหนักถึงบางสิ่งที่เขาเองยังไม่เคยคิดมาก่อน

สำหรับพีรวิชญ์ การวาดภาพไม่ใช่เพียงแค่การแสดงออก แต่เป็๲การเชื่อมโยงความรู้สึกของเขากับคนอื่นด้วย และบางที...กฤตภาสอาจจะเป็๲คนแรกที่เขาอยากให้เข้าใจในสิ่งที่เขาวาดออกมา

ตอนนี้ พีรวิชญ์เริ่มรู้สึกว่า ความสัมพันธ์ที่กำลังเติบโตระหว่างเขากับกฤตภาสนั้น ไม่ได้เป็๲เพียงแค่รุ่นพี่รุ่นน้องที่วาดภาพด้วยกันเท่านั้น แต่บางสิ่งที่ลึกซึ้งและสำคัญกว่านั้นกำลังเริ่มต้นขึ้น...