ความเงียบสงบที่กลับคืนมาในห้องทำให้ข้าวปั้นรู้สึกเหมือนกำลังจมอยู่ในความว่างเปล่าที่มืดมิดมีเพียงแสงสลัวจากภายนอกที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาแต่ก็ไม่สามารถช่วยปลอบประโลมความรู้สึกอันสับสนในใจของเธอได้เลยข้าวปั้นยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา มือสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและสับสนกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับผู้ชายที่เพิ่งจากไปผู้ชายที่มาพร้อมกับคำพูดที่น่าหวาดหวั่นและแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เธอไม่เข้าใจ
เสียงฟ้าร้องคำราม
จู่ๆ ท้องฟ้าที่เคยเงียบสงบก็คำรามขึ้นข้าวปั้นสะดุ้งสุดตัวก่อนที่สายฝนจะกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วงจนเธอต้องลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างเสียงฝนที่สาดซัดกระทบกระจกทำให้เธอยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก แต่แล้ว...
พรึบ!
ไฟในห้องก็ดับลงทั้งหมดทิ้งให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดอย่างสิ้นเชิงข้าวปั้นเบิกตากว้างด้วยความใและความหวาดกลัวเธอรีบควานหามือถือในกระเป๋าเพื่อจะเปิดไฟฉายแต่เธอก็ต้องชะงักฝีเท้า...เมื่อได้ยินเสียง...
เสียงประตูห้องที่ถูกเปิดออกทำให้ข้าวปั้นหยุดนิ่งทันทีเธอมองไปที่ประตูด้วยความหวาดระแวงและแล้วเธอก็เห็นเงาร่างสูงใหญ่คุ้นตาที่เดินเข้ามาในห้องอย่างไม่รีบร้อน
“คุณ...” เธอเรียกเสียงแ่
"ผมไม่ได้ตั้งใจจะกลับเข้ามา"
เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นในความมืด"แต่ฝนตกหนักขนาดนี้ ผมไปไหนไม่ได้"
แทนคุณเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆข้าวปั้นถอยหลังหนีอย่างไม่คิดชีวิตจนชนเข้ากับโซฟาเธอล้มลงไปนั่งบนโซฟาอย่างแรงด้วยความใก่อนที่แทนคุณจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น และทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆ เธอ
“คุณ...กลับมาทำไม” ข้าวปั้นถามเสียงสั่น“คุณ...จะทำอะไรอีก”
“ผมแค่จะมาค้างคืนที่นี่” แทนคุณตอบเสียงเรียบ“ฝนตกหนักแบบนี้คงต้องค้างที่นี่ทั้งคืน”
“อย่าเข้ามาใกล้ฉัน” ข้าวปั้นพูดเสียงแข็ง“ออกไป...ได้โปรดออกไปเถอะ”
แทนคุณหัวเราะในลำคอ“ทำไมล่ะ...กลัวว่าผมจะทำอะไรคุณงั้นหรือ”
“คุณก็รู้ว่าฉันกลัว”ข้าวปั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “คุณกำลังทำให้ฉันกลัว”
"ผมจะทำอะไรคุณได้ในที่มืดๆ แบบนี้"
แทนคุณยิ้มเยาะ "คุณลืมไปแล้วเหรอ? เราเคยอยู่ในความมืดมิด...ที่กินเวลายาวนานกว่านี้มาก"
“ไม่!” ข้าวปั้นปฏิเสธเสียงแข็ง“เราไม่เคยรู้จักกัน!”
“ทำไมคุณถึงไม่ยอมรับความจริง”แทนคุณถามด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย “ทำไมคุณถึงลืมผมได้ลงคอ...ข้าวปั้น”
ข้าวปั้นส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว“ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด”
แทนคุณหัวเราะอย่างเ็ป“คุณไม่เข้าใจ...หรือคุณ
ไม่ยอมเข้าใจกันแน่”
ข้าวปั้นเงียบไปทันทีเธอไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไร
“คุณรู้ไหม...ว่าผมใช้ชีวิตอยู่กับความรู้สึกผิดมาตลอด”แทนคุณพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ“ผมรู้สึกผิดที่ปล่อยให้คุณอยู่ในกองเพลิง...ผมรู้สึกผิดที่ช่วยคุณไม่ได้...ผมรู้สึกผิดที่ต้องทนเห็นคุณต้องเ็ป”
“คุณพูดอะไร” ข้าวปั้นถามเสียงแ่“คุณพูดเื่อะไร...ฉันไม่เข้าใจ”
แทนคุณยื่นมือมาหาเธอในความมืดข้าวปั้นรู้สึกถึงความเย็นจากนิ้วของเขาที่แตะโดนริมฝีปากของเธออย่างแ่เบาเธอสะดุ้งเฮือกด้วยความใ
“จำรสชาติของความรัก...รสชาติของความเ็ปได้ไหม”แทนคุณกระซิบเสียงแหบพร่า “ผมจะทำให้คุณจำได้”
ข้าวปั้นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกดูดเข้าไปในห้วงความคิดที่มืดมิดและไร้ทางออกแทนคุณลดใบหน้าลงมาใกล้เธอเรื่อยๆ จนเธอััได้ถึงลมหายใจร้อนๆที่รินรดอยู่บนริมฝีปากของเธอ ข้าวปั้นส่ายหน้าอย่างรวดเร็วเธอพยายามจะผลักไสเขาออกไป แต่เขากลับโอบรัดตัวเธอไว้แน่นกว่าเดิม
“อย่าดื้อสิ...ข้าวปั้น”แทนคุณกระซิบเสียงแหบพร่า “ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ”
“แต่คุณกำลัง...” ข้าวปั้นยังไม่ทันได้พูดจบริมฝีปากของแทนคุณก็ปิดทับริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็วและร้อนแรง
จ๊วบ!
รสชาติของริมฝีปากที่ประทับลงมาบนริมฝีปากของเธอทำให้ข้าวปั้นรู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออกเธอพยายามจะขัดขืนแต่แทนคุณกลับกอดรัดเธอไว้แน่นกว่าเดิมราวกับกำลังจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือความแข็งแกร่งของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกกลืนกิน ข้าวปั้นรู้สึกได้ถึงรสชาติของความ้าที่รุนแรงจากเขาจนเธอต้องเผลอกลั้นหายใจ
“คุณ...ไม่...ไม่เอา”เธอพึมพำเสียงแ่ในระหว่างที่เขาถอนริมฝีปากออก แต่เขาก็ไม่ยอมหยุดเขาไล่จูบซอกคอของเธออย่างร้อนแรงจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะละลายลงไปในอ้อมกอดของเขา
“ผม...ไม่ได้จะทำร้ายคุณ”แทนคุณกระซิบเสียงแหบพร่า “ผมแค่้า...ให้คุณจำผมได้”
“คุณ...คุณมันบ้า” ข้าวปั้นพูดเสียงสั่น“คุณมันโรคจิต”
แทนคุณหยุดชะงักทันที เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความเ็ป “คุณคง...จะเกลียดผมมากเลยสินะ”
“ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็ใคร”ข้าวปั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “แล้วคุณก็กำลัง...บังคับฉัน”
คำพูดของเธอทำให้แทนคุณรู้สึกเ็ปอย่างประหลาดเขาไม่คิดว่าการตามหาเธอมานานนับสิบปีจะลงเอยด้วยการที่เธอไม่สามารถจำเขาได้เลยเขาพยายามจะบอกตัวเองว่าไม่เป็ไร...แต่หัวใจของเขากลับเ็ปอย่างแสนสาหัส
“งั้นก็...จำผมไว้ให้ดี”แทนคุณกระซิบเสียงแหบพร่า “ผมจะทำให้คุณจำผมได้...ด้วยทุกสิ่งที่คุณมี”
เขาพูดจบก็ก้มหน้าลงมาจูบริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็วและเร่าร้อนกว่าเดิมข้าวปั้นพยายามจะขัดขืน แต่ก็ทำไม่ได้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกดูดกลืนเข้าไปในห้วงแห่งความปรารถนาที่มืดมิด
“อย่ากลัว...” แทนคุณกระซิบเสียงแ่“ผม...จะอยู่กับคุณ...ผมจะไม่ทิ้งคุณไปไหน”
ร่างกายที่เคยเกร็งแข็งด้วยความหวาดกลัว ค่อยๆอ่อนยวบลงในอ้อมกอดของเขาข้าวปั้นรู้สึกได้ถึงความร้อนจากกายของแทนคุณที่แผ่ซ่านเข้ามาสู่ร่างกายของเธออย่างช้าๆเธอััได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งของเขาที่กำลังโอบกอดเธอไว้แน่นราวกับกำลังปกป้องเธอจากพายุฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอกข้าวปั้นไม่รู้ว่าเธอควรรู้สึกอย่างไร เธอควรจะเกลียดเขาที่กำลังบังคับเธอหรือเธอควรจะรู้สึกสงบในอ้อมกอดของเขาที่อบอุ่นอย่างประหลาด
“อย่า...อย่าทำอะไรฉันเลย”ข้าวปั้นพึมพำเสียงแ่
“ฉัน...กลัว...”
“คุณไม่จำเป็ต้องกลัวผม”แทนคุณกระซิบเสียงแหบพร่า “ผมจะไม่ทำร้ายคุณ”
เขาพูดจบก็ค่อยๆลดริมฝีปากลงมาจูบเธออีกครั้งอย่างแ่เบาและอ่อนโยน ต่างจากครั้งแรกที่ร้อนแรงและ
หิวกระหาย คราวนี้...การจูบของเขาเต็มไปด้วยความรัก ความโหยหาและความเ็ปที่อัดแน่นมานานนับสิบปี เขาจูบเธออย่างช้าๆราวกับจะประทับรอยจูบนี้ไว้ในความทรงจำของเธอตลอดไปข้าวปั้นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายลงไปในอ้อมกอดของเขาเธอไม่รู้ว่าควรจะขัดขืนหรือไม่แต่ร่างกายของเธอกลับตอบสนองต่อการััของเขาอย่างไม่เต็มใจ
“จำ...ไว้...ว่า...ผม...รัก...คุณ”เขาพึมพำในระหว่างที่จูบเธออย่างไม่หยุดหย่อนข้าวปั้นรู้สึกเหมือนร่างกายของเธอกำลังจะถูกทำลายด้วยความ้าที่รุนแรงจากเขา
“ไม่...” เธอพึมพำเสียงแ่“หยุด...หยุดได้แล้ว...”
“ผม...หยุดไม่ได้” แทนคุณกระซิบเสียงแหบพร่า“ผมตามหาคุณมานาน...ผมจะไม่ยอมให้คุณหนีผมไปไหนอีกแล้ว”
เขาพูดจบก็อุ้มเธอขึ้นในอ้อมแขนแล้วเดินตรงไปยังห้องนอนอย่างไม่รีบร้อนข้าวปั้นซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขาเธอได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นอย่างรุนแรงของเขา...มันคือเสียงที่เธอไม่คุ้นเคย...แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความ้าที่รุนแรงจากเขาที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วทุกส่วนในร่างกายของเธอ
แทนคุณวางเธอลงบนเตียงอย่างแ่เบาก่อนจะก้มลงไปจูบเธออีกครั้งอย่างร้อนแรงและหิวกระหายการจูบของเขาทำให้ข้าวปั้นรู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออกเธอพยายามจะผลักไสเขาออกไป แต่เขาก็ไม่ยอมหยุด เขาจับข้อมือของเธอไว้แน่นก่อนจะตรึงเธอไว้กับเตียงด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งของเขา
“ผมขอโทษ...” แทนคุณกระซิบเสียงแหบพร่า“ผม...หยุดไม่ได้จริงๆ”
เขาพูดจบก็ก้มลงมาจูบเธออีกครั้งอย่างร้อนแรงกว่าเดิมข้าวปั้นหลับตาลงอย่างยอมจำนนต่อเขาในความมืดมิดที่
ปกคลุมไปทั่วห้อง เธอไม่รู้ว่าเธอควรรู้สึกอย่างไรเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกดูดกลืนเข้าไปในห้วงแห่งความมืดมิด
“อย่ากลัว...” แทนคุณกระซิบเสียงแ่“ผม...จะอยู่กับคุณ...ผมจะไม่ทิ้งคุณไปไหน”
คำพูดของเขาทำให้ข้าวปั้นรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดเธอไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือไม่แต่ร่างกายของเธอกลับตอบสนองต่อการััของเขาอย่างไม่เต็มใจแทนคุณบรรจงจูบเธออย่างแ่เบาราวกับกำลังจะประทับรอยจูบนี้ไว้ในความทรงจำของเธอตลอดไป...
ในห้วงแห่งความมืดมิดและไร้แสงไฟมีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่างและเสียงหอบหายใจของคนทั้งสองที่ดังระงมไปทั่วห้องนอนข้าวปั้นััได้ถึงความอ่อนโยนที่แฝงมากับการััที่ร้อนแรงของแทนคุณเธอรู้สึกเหมือนร่างกายของเธอไม่เป็ของเธออีกต่อไป เธอทำได้แค่เพียงยอมจำนนต่อเขาในความมืดมิดและไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้คืออะไร...ความกลัวหรือความปรารถนาที่แฝงเร้นในใจ...
ข้าวปั้นกัดริมฝีปากแน่นเมื่อความเ็ปที่ไม่คาดคิดเข้าปะทะร่างกายส่วนลึกของเธออย่างฉับพลันน้ำตาของเธอไหลซึมออกมาอย่างเงียบงันความรู้สึกช็อกนี้ทำให้เธอรู้ว่าการยอมจำนนครั้งนี้คือการก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างเธอกับเขาอย่างถาวร
“ผมขอโทษ...ที่มันต้องเป็แบบนี้” แทนคุณกระซิบชิด
ริมหูเธอ “แต่ผม...ขาดคุณไม่ได้อีกแล้ว”
แทนคุณโอบกอดเธอไว้แน่นราวกับกำลังจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือเขากดจูบลงบนหน้าผากของเธออย่างแ่เบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เด็ดขาด“ผมจะทำให้คุณจำผมได้...ด้วยทุกสิ่งที่คุณมี...จำไว้...ว่าผมรักคุณ...รักคุณ...
มาก...มากจริงๆ”
ข้าวปั้นหลับตาลง...เธอไม่รู้ว่าคำพูดของเขาเป็เื่จริงหรือไม่...แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความเ็ปที่แฝงมากับความ้าของเขา...ความรู้สึกที่เธอไม่เข้าใจ...แต่เธอก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด...
เมื่อทุกอย่างสงบลง...ข้าวปั้นก็นอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของแทนคุณเธอรู้สึกเหมือนร่างกายของเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรง และจิตใจของเธอก็ไร้ซึ่งความรู้สึกเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาที่รินรดอยู่บนหน้าผากของเธอเขาโอบกอดเธอไว้แน่นราวกับกำลังจะปกป้องเธอจากอะไรบางอย่าง ข้าวปั้นรู้สึกอบอุ่น...แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกหวาดกลัว...
“คุณ...จะทำอะไรฉัน” เธอถามเสียงแ่
“ผมไม่ได้จะทำอะไรคุณ”แทนคุณตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ผมแค่...อยากให้คุณอยู่กับผม”
ข้าวปั้นเงียบไปทันทีเธอไม่รู้ว่าควรจะตอบคำถามนี้อย่างไร เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะอยู่กับเขาหรือไม่แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความ้าที่รุนแรงจากเขา
“ทำไม...คุณถึงทำแบบนี้” เธอถามเสียงสั่น“คุณ...ไม่ได้รักฉันจริงหรอก...ใช่ไหม”
แทนคุณเงียบไปทันทีเขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรเขาไม่รู้ว่าเขาทำไปเพราะอะไร...เขาแค่...ทำไปตามสัญชาตญาณ...และแล้วเขาก็กระซิบบางอย่างข้างหูของเธออย่างแ่เบา
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน...ผมแค่...อยากให้คุณเป็ของผม”
เขาพูดจบก็กอดรัดเธอไว้แน่นกว่าเดิมข้าวปั้นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกบีบอัดจนหายใจไม่ออกแต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้...เธอทำได้แค่เพียง...ยอมจำนนต่อเขาในความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วห้อง...
ข้าวปั้นไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เธอมีให้เขา...คืออะไร...มันคือความรัก...ความโหยหา...หรือความกลัว...และในขณะที่เธอกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงความคิด...เธอก็ได้ยินเสียงบางอย่าง...ที่กระซิบอยู่ข้างหูของเธอ...“เล่ห์กล...หรือหัวใจจริง?”
เป็อย่างไรกันบ้างคะสำหรับตอนที่ 5ที่เป็ตอนสำคัญของเรา ขอบคุณที่อยู่กับข้าวปั้นและแทนคุณมาถึงจุดนี้ หวังว่าฉาก NCนี้จะทำให้ทุกคนอินตามไปกับความรู้สึกที่หลากหลายของตัวละครนะคะและเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับตอนต่อไปที่ปมต่างๆ จะเริ่มคลี่คลายมากขึ้นค่ะ
สามารถค้นหา E-book ชื่อ"คลั่งรักในพันธนาการ" ได้ที่ร้านค้า E-book ชั้นนำที่คุณใช้บริการอยู่
11K
