นอกูเา บนรถม้า
เิเยว่เพิ่งจะนำคนกลับมา ยังไม่ทันพักหายใจหนานสวินก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนใจ "คนล่ะ หาพบหรือไม่?"
"หาพบแล้ว หาพบแล้ว ไม่ใช่ว่าอยู่นี่แล้วหรือขอรับ"เิเยว่กลอกตาขาวมองบน แล้วสั่งให้องครักษ์คนสนิทหามคนเข้ามา
หญิงสาวร่างโทรมโลหิต สลบไปนานแล้ว สีหน้าขาวซีดดูอ่อนแอและเปราะบาง
หนานสวินเห็นโลหิตสีแดงฉานอาบอยู่ทั่วร่างของจวินหวง สีหน้าซีดเผือด
"นาง... นางตายแล้วหรือ?"
"ยังมีชีวิตอยู่ วางใจเถอะ"เิเยว่กระตุกดึงเสื้อคลุมตัวนอกของหนานสวินออกจากร่างของจวินหวงอย่างไม่อินังขังขอบ"อย่าเห็นว่าบนตัวนางมีเืมากมาย เืเ่าั้ไม่ใช่ของนางนางแค่ิัถลอกเล็กน้อย ข้อเท้าพลิกแล้วก็เปียกฝนมาทั้งคืนเลยตัวร้อนจนสลบไปเท่านั้น"
เิเยว่มองจวินหวง แล้วก็จุ๊ปากด้วยความประหลาดใจ "สตรีผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยพลทหารระดับหัวกะทิสิบกว่าคน นางคนเดียวจัดการเรียบ ท่านแม่ทัพท่านไปหาสตรีที่มหัศจรรย์เช่นนี้มาจากไหน..."
เิเยว่กล่าวไปถึงครึ่งเดียวเงยหน้ามาก็เห็นสีหน้าย่ำแย่ดูไม่ได้ของหนานสวินก็ใ จึงปิดปากเงียบลงอย่างเก้อๆ
หนานสวินจ้องมองใบหน้าน้อยๆ ของจวินหวงเขม็ง ออกคำสั่งเน้นย้ำทีละคำ"หามนางไปที่รถม้าของข้า กลับไปที่เมืองหม่าอานก่อน"
"โอ้ ขอรับ..." เิเยว่ตอบรับเพียงครึ่งเดียว แล้วจู่ๆก็ชะงักมีปฏิกิริยากะทันหัน ร้องอุทานขึ้นอย่างตระหนก "อะไรนะขอรับหามนางไปที่รถม้าของท่านหรือ?"
หนานสวินมองเิเยว่ด้วยสายตาเย็นะเื ดวงตาหยั่งลึกไม่ถึงก้นบึ้งแววตาเฉยชาไม่มีความรู้สึกแม้เพียงครึ่งเสี้ยว
"ข้ารู้แล้วๆ หามไปที่รถม้าของท่านใช่ไหม ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!"เิเยว่ไม่กล้าพูดมากอีก รีบนำจวินหวงไปวางที่รถม้าของหนานสวินอย่างเร็วที่สุดหัวใจกลับเต้นตึกตักๆ อย่างห้ามไม่อยู่
นี่เป็แม่นางบ้านไหนกันแน่หนอ ถึงกับสามารถขึ้นรถท่านแม่ทัพของตนได้ ใครๆก็รู้ว่าท่านแม่ทัพขึ้นชื่อในเื่ไม่เข้าใกล้อิสตรีไม่เข้าใจความรักระหว่างชายหญิงของเมืองหลวงแคว้นฉี เคยมีโฉมงามผู้มีชื่อเสียงของเมืองหลวงผู้หนึ่งพยายามจะมาใกล้ชิดกับท่านแม่ทัพหาทางขึ้นไปบนรถม้าของท่านแม่ทัพผลลัพธ์ก็คือถูกท่านแม่ทัพถีบตกลงมากลางถนนใหญ่ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย
พอมาถึงเมืองหม่าอานหนานสวินก็มีคำสั่งด่วนให้องครักษ์คนสนิทไปตามท่านหมอมาตรวจอาการจวินหวง
เิเยว่ร้อง ‘หา’ ขึ้นมาอีก"ไม่ได้นะท่านแม่ทัพ าแบนร่างกายของท่านก็ไม่เบาเลย ท่าน..."
เขาพูดไปได้เพียงครึ่งเดียวพอเห็นสีหน้าบอกบุญไม่รับของหนานสวินก็หน้าเจื่อนหุบปากลง
"นางเป็อย่างไรบ้าง?" หนานสวินมองหญิงสาวที่ใบหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียงรู้สึกเพียงว่าหัวใจถูกบีบรัดเป็ระลอก
"เรียนท่านแม่ทัพ คุณหนูผู้นี้ไม่เป็อะไรมาก"ท่านหมอวางมือของจวินหวงเข้าไปใต้ผ้าห่มอย่างพิถีพิถัน"ร่างกายของคุณหนูมีแผลภายนอกสองสามแห่ง หนำซ้ำยังเปียกฝนมาทั้งคืนก็เลยเป็หวัดทำให้สลบไสลไม่ได้สติ แต่หลังจากกินยาแล้วอย่างช้าพรุ่งนี้ก็คงจะฟื้นขึ้นมา"
หนานสวินได้ยินดังนั้นหัวใจที่ถูกหินก้อนใหญ่ถ่วงอยู่ก็ผ่อนคลายลงได้ในที่สุด
"ดีแล้วๆ ในเมื่อไม่เป็อะไรแล้ว ท่านหมอ ท่านรีบมาตรวจท่านแม่ทัพไวๆข้าว่าแผลของท่านแม่ทัพสาหัสกว่าสตรีใจบุรุษผู้นั้นชัดๆ!"พอเิเยว่ได้ยินว่าจวินหวงไม่ได้เป็อะไร ก็รีบดึงท่านหมอมาตรวจอาการให้หนานสวิน
ครั้งนี้หนานสวินไม่ได้ปฏิเสธ หลังจากท่านหมอตรวจชีพจรแล้วก็ตรวจาแบนร่างกายของหนานสวินอย่างละเอียด คิ้วก็ค่อยๆ ปรากฏรอยย่นขึ้นมา
พอเิเยว่เห็นท่าทางของท่านหมอ ก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก รีบถามขึ้น"เป็อย่างไรหรือท่านหมอ หรือว่าท่านแม่ทัพอาการสาหัสมาก?"
"าแบนร่างกายของท่านแม่ทัพเดิมทีก็สาหัสมากอยู่แต่าแเคยใส่ยามาแล้ว จัดการทำแผลได้ดีมาก เวลาเพียงวันเดียวก็เริ่มค่อยๆ ฟื้นฟูแล้ว"ท่านหมอส่ายศีรษะ กล่าวชื่นชม "ไม่ทราบว่ายานี้ผู้ใดเป็ผู้ทำขึ้นช่างวิเศษยิ่งนัก เยี่ยมยอด เยี่ยมยอด!"
หนานสวินนิ่งอึ้ง สายตาล่องลอยไปยังสตรีที่อยู่บนเตียงโดยไม่รู้ตัว
นางไม่ห่วงความเป็ความตายของตนเอง เสี่ยงอันตรายถึงชีวิตเพื่อช่วยเขาไว้และยังมียาติดตัวที่แสนวิเศษเช่นนี้ ที่แท้แล้วนางเป็ใครกัน
"ท่านแม่ทัพ เ้าโจรสุนัขแคว้นตงอู๋หนีไปได้และเราก็ไม่สามารถตามจวินอี๋ไปได้ทันทางเมืองหลวงก็ส่งข่าวมาให้ท่านรีบกลับไปให้เร็วที่สุด"หลังจากส่งท่านหมอกลับไปแล้ว เิเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยพบเห็นได้ง่ายๆ
"อื้อ" หนานสวินพยักหน้าอย่างไม่ยินดียินร้ายมองไปยังจวินหวงที่อยู่บนเตียง "หาคนไปตรวจสอบสถานะของคนผู้นี้นอกจากนี้เื่ที่นางเป็สตรีปลอมเป็บุรุษอย่าให้หลุดออกไปได้"
"ขอรับ!" เิเยว่กลอกตาขาวมองบนอีกครั้ง ในใจกลับบ่นพึมพำเบาๆตัวเป็สตรีชัดๆ กลับแต่งตัวเป็บุรุษหยาบกร้านนางจะต้องเป็หญิงห้าวอย่างแน่นอน...
รอจนเิเยว่ออกไปแล้ว ภายในห้องก็เงียบสงบเหลือเพียงแค่หนานสวินกับจวินหวงสองคน
หญิงปลอมเป็บุรุษ สามารถใช้คำพูดสั้นๆอธิบายความจริงเื่เหตุการณ์ซุ่มโจมตีได้ มียารักษาแผลที่ไม่ธรรมดาพกติดตัวแล้วนางจะเป็สามัญชนคนธรรมดาไปได้อย่างไร?
ยามที่หนานสวินมองใบหน้าเปราะบางขาวซีดของจวินหวงก็เกิดเหมือนมีระลอกคลื่นกระเพื่อมอยู่ในใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"ที่แท้เ้าคือผู้ใด เพราะเหตุใดจึงต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยข้า?"
คนบนเตียงย่อมไม่ได้ตอบคำถามอยู่แล้วเป็ธรรมดา หนานสวินยิ้มน้อยๆยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามบุญคุณที่ช่วยชีวิตเขาไม่ตอบแทนไม่ได้
เขามองจวินหวงด้วยสายตาลึกล้ำ ดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้นางขณะที่กำลังจะออกไปจู่ๆ หางตาก็เหลือบไปเห็นรูปสัญลักษณ์สีแดง
นั่นคือ... วิหคเพลิง
หนานสวินตะลึงงัน เขาเลิกผ้าห่มที่คลุมฝ่าเท้าของจวินหวงออกไปทันทีภาพวิหคเพลิงสยายปีกตัวหนึ่งเข้าปะทะกับสายตาของเขาอย่างจัง
สิบเจ็ดปีก่อน ท้องฟ้าเกิดนิมิตอัศจรรย์ ร้อยวิหคประสานเสียง ‘วิหคเพลิง’ ลงมาถือกำเนิดในซีเชว่
องค์หญิงจวินหวง ‘วิหคเพลิง’ แห่งซีเชว่ เป็ทารกพิเศษกำเนิดมาพร้อมกับฝ่าเท้าที่มีปานรูปวิหคเพลิงสีโลหิตได้รับการเรียกขานว่าเป็บุคคลที่์ลิขิต ตำนานเล่าขานกันมาว่า ‘ผู้วิหคเพลิงย่อมได้ใต้หล้า’ องค์หญิงจวินหวงแห่งซีเชว่จึงตกเป็เป้าหมายที่สามแคว้นที่เหลือจ้องตาเป็มันคิดอยากจะมาโดยตลอด
ดังนั้น... นางคือองค์หญิงจวินหวงแห่งซีเชว่เช่นนั้นหรือ?
หนานสวินมองจวินหวงที่นอนสลบไสลอยู่ด้วยความสับสนทันใดนั้นเขาก็นึกถึงคำพูด ‘ขอบคุณ’ และ ‘ท่านเป็คนดี’ ที่จวินหวงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเอาไว้ก่อนจะออกจากถ้ำ
เขาดึงชายกระโปรงของจวินหวงลงเบาๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมให้จวินหวงให้เรียบร้อยซ่อนวิหคเพลิงสยายปีกของนางไว้อย่างมิดชิด
เขาพอจะคาดเดาวัตถุประสงค์การมาเป่ยฉีของจวินหวงได้เขาสามารถช่วยนางมิให้ตกอยู่ในอันตรายได้ แต่เขาจะสามารถปกป้องนางไปทั้งชีวิตได้หรือ
เขาจ้องมองนางด้วยแววตาลึกล้ำครั้งหนึ่ง ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากห้องไป
1K
