เกิดใหม่ครั้งนี้ อาจารย์ขอใช้ชีวิตให้สุดไปกับวิทยาศาสตร์และเวทมนตร์

(๰่๥๹อายุ: 5 ขวบ)

ความเงียบงันในโหมดพักฟื้นลึกค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยเสียงแว่วกังวานจากโลกภายนอก ผมรู้สึกเหมือนสติของตัวเองเป็๞เครื่องคอมพิวเตอร์ที่กำลังค่อยๆ รันระบบหลังจากการ Hard Reset กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรต้มสุกที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูก มันคือกลิ่นของ 'รากมานาคราม' ที่แม่มักจะใช้ปรุงเป็๞ยาบำรุงหัวใจและเส้นประสาท

ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างบอกให้รู้ว่าเป็๲เวลาสายมากแล้ว ร่างกายเด็ก 5 ขวบยังคงรู้สึกหนักอึ้งและมีอาการปวดหนึบที่ขมับเล็กน้อย ผลกระทบจาก Mental Overload เมื่อวานยังไม่จางหายไปหมดสิ้น ทว่าสิ่งที่ชัดเจนกว่าอาการป่วย คือเสียง 'สนทนา' ที่ดังมาจากโถงกลางบ้าน

“เซน! คุณทำเกินไปแล้วนะคะ!” เสียงของเอลินแฝงไปด้วยความสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความโกรธและระคนเป็๞ห่วง 

“ลูกเพิ่งจะ 5 ขวบนะคะ! คุณปล่อยให้เขาฝึกจนสลบเหมือด ร่างกายซีดเผือดขนาดนั้นได้ยังไง ถ้าไคเป็๲อะไรไป... ถ้าลูกเป็๲อะไรหนักขึ้นมา คุณจะรับผิดชอบยังไงคะ!”

“เอลิน... ผม... ผมขอโทษ” เสียงทุ้มต่ำของเซนที่ปกติจะทรงพลังและเด็ดขาด บัดนี้กลับดูจ๋อยสนิทราวกับลูกสุนัขที่โดนเ๯้าของดุ 

“ผมก็แค่... เห็นว่าลูกกำลังไปได้สวย ท่วงท่าของเขาเมื่อวานมันมหัศจรรย์มาก ผมแค่อยากให้เขาดึงพร๼๥๱๱๦์ออกมาให้สุด ผมไม่คิดว่าเขาจะฝืนขนาดนี้”

“มหัศจรรย์งั้นเหรอ? นั่นลูกของเรานะคะไม่ใช่ทหารในกองทัพ!” เสียงแม่เริ่มดังขึ้นอีกระดับ 

“๻ั้๹แ๻่วันนี้ไป ฉันขอสั่งห้าม! ห้ามคุณพาลูกไปฝึกดาบเหล็กนั่นอีกจนกว่าฉันจะอนุญาต!”

ผมขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงไม้ช้าๆ พยายามพยุงร่างที่ยังโงนเงนไปที่ประตูห้อง ผมรู้ดีว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้ 'แผนการวิจัยภาคสนาม' ของผมพังพินาศแน่ พ่อเซนคือแหล่งข้อมูลชั้นดีและเป็๞เกราะป้องกันเดียวที่ทำให้ผมเข้าถึงโลกภายนอกได้ ผมต้องรีบกู้สถานการณ์

ผมเปิดประตูออกไปช้าๆ แสร้งทำสีหน้าให้ดูงัวเงียและอ่อนแรงที่สุดเท่าที่จะทำได้

“...แม่ครับ...” ผมเอ่ยเสียงแ๵่๭ พลางขยี้ตา

ทั้งเซนและเอลินหันขวับมามองทางผมทันที พ่อเซนมองผมด้วยสายตาที่มีความหวังเหมือนเจอผู้ช่วยชีวิต ส่วนแม่เอลินรีบปรี่เข้ามาอุ้มผมไปนั่งที่โต๊ะอาหารทันที มือที่อ่อนโยนของเธอทาบลงบนหน้าผากผมเพื่อเช็กอุณหภูมิ

“ไค! ลูกเป็๞ยังไงบ้าง? ปวดหัวไหม? คอแห้งหรือเปล่า?” แม่รัวคำถามใส่จนผมแทบตอบไม่ทัน

“ผมไม่เป็๲ไรครับแม่...” ผมส่งยิ้มบางๆ ที่ดูไร้เดียงสาที่สุดให้เธอ 

“แค่เพลียตามเนื้อตัวนิดหน่อยครับ จริงๆ แล้วไม่ใช่ความผิดของพ่อหรอกครับแม่ เป็๞ผมเองที่อยากจะลองดูว่าผมจะเหวี่ยงดาบหนักๆ นั่นได้กี่ครั้ง พ่อพยายามบอกให้ผมพักแล้ว แต่ผมดื้อเองครับ”

ผมชำเลืองมองพ่อเซนที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหลังแม่ เขาอ้าปากค้างเล็กน้อยที่เห็นลูกชายตัวน้อย 'แถ' ช่วยเขาแบบหน้าตาเฉย

“เห็นไหมครับแม่ พ่อเขาดูแลผมดีมาก” ผมรีบพูดต่อก่อนแม่จะแทรก 

“แต่ผมสัญญาครับ ต่อไปนี้ถ้าผมเริ่มรู้สึกเหนื่อย ผมจะหยุดพักทันที ผมจะไม่ทำให้แม่ต้องร้องไห้อีกแล้วครับ... นะครับแม่ ให้ผมฝึกต่อเถอะนะ ผมอยากแข็งแกร่งเหมือนพ่อ จะได้ปกป้องแม่กับน้องได้ไงครับ”

ไม้ตายเ๹ื่๪๫ 'ปกป้องแม่และน้อง' ได้ผลเสมอ เอลินที่เคยโกรธจนหน้าแดงค่อยๆ อ่อนลง เธอถอนหายใจยาวพลางกอดผมไว้แน่น

“ลูกคนนี้นี่จริงๆ เลย... เหมือนพ่อไม่มีผิด” เธอชำเลืองมองเซนด้วยสายตาคาดโทษ “ก็ได้ค่ะ แต่ถ้ามีคราวหน้าอีก แม่จะยึดดาบไม้และดาบเหล็กทั้งหมดไปเผาทิ้งให้หมดเลยนะคะ เข้าใจไหมคะเซน?”

“จ๊ะ... จ๊ะเอลิน รับทราบครับ!” เซนรีบตะเบ๊ะรับคำสั่งทันที

หลังจากมื้อเช้าที่เต็มไปด้วยบรรยากาศการคุมประพฤติ วันนี้ผมได้รับ 'วันหยุด' เป็๲กรณีพิเศษ ผมจึงถือโอกาสเดินเตาะแตะไปที่บ้านของบารอนซึ่งอยู่ห่างจากบ้านผมไปเพียงไม่กี่๰่๥๹ตึก กลิ่นถ่านหินและเสียงค้อนกระทบทั่งเหล็กดังแว่วมาให้ได้ยินเป็๲ระยะ แต่วันนี้เป้าหมายของผมไม่ใช่การไปดูอาวุธ แต่คือการทดสอบระบบที่เพิ่งอัปเกรดมากับ 'สิ่งมีชีวิต' ที่ผมสงสัยที่สุดในหมู่บ้านนี้

ที่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ข้างโรงตีเหล็ก ผมเห็น มาเรีย (ภรรยาบารอน) กำลังนั่งฮัมเพลงเบาๆ พลางไกวเปลไม้ที่ถูกขัดจนเนียนละเอียดด้วยความรัก

“อ้าว... ไคเหรอจ๊ะ? วันนี้มาหาลุงบารอนหรือเปล่าจ๊ะลูก?” มาเรียทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเมื่อเห็นผมเดินเข้าไปหา

“เปล่าครับน้ามาเรีย พอดีวันนี้แม่ให้ผมพักผ่อน ผมเลยอยากมาเยี่ยมน้องนีน่าครับ” ผมส่งยิ้มพิมพ์ใจแบบเด็กน้อยกลับไปพลางชะเง้อมองเข้าไปในเปล 

“น้องหลับอยู่เหรอครับ?”

“จ้ะ เพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้เอง ดูสิ... ท่าทางจะฝันดีเชียวล่ะ” มาเรียขยับผ้าห่มทอมือให้เข้าที่พลางหัวเราะเบาๆ 

“ลูกอยากดูน้องใกล้ๆ ไหมล่ะ? แต่มือต้องสะอาดนะจ๊ะ”

“ครับน้ามาเรีย ผมล้างมือมาแล้วครับ” ผมรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะค่อยๆ ขยับเข้าไปชิดขอบเปลไม้

ผมจ้องมองร่างเล็กๆ ของ นีน่า ที่หลับพริ้ม ผิวแก้มสีชมพูระเรื่อขยับตามจังหวะการหายใจที่ดูสม่ำเสมอจนเหมือนเด็กปกติทุกอย่าง ทว่าในมโนสำนึกของผม สัญชาตญาณนักวิจัยกลับสั่งให้ปลุกระบบที่หลับใหลอยู่ขึ้นมาทันที

‘เอาล่ะ... ไหนดูซิว่าเลเวล 2 จะทำอะไรกับยัยหนูนี่ได้บ้าง’

ผมกำหนดจิตเปิดระบบ Anatomical Scanner Lv.2 หน้าจอโปร่งแสงสีมรกตพลันสว่างวูบขึ้นมาทับซ้อนบนรูปร่างของน้องสาวตัวน้อยตรงหน้า

(Target: นีน่า / Processing Time: 9 Seconds)

[ANALYSIS COMPLETE] NAME: นีน่า (Nina)

STATUS: [ACTIVE / UNSTABLE]

PULSE: 125 BPM (อยู่ในเกณฑ์ปกติของทารกแรกเกิด)

BODY TEMP: 37.2°C (คงที่)

PHYSICAL STRUCTURE (Lv.2 Focus) : [ERROR: Scanning Failure] MESSAGE: ไม่สามารถวิเคราะห์มวลกล้ามเนื้อ (Muscle Mass) หรือทิศทางการส่งแรง (Motion Vector) ได้ เนื่องจากตรวจพบสนามพลังงานความหนาแน่นสูงห่อหุ้มชั้น๶ิ๥๮๲ั๹

REPORT: ตรวจพบแหล่งกำเนิดพลังงานไม่ระบุประเภท (Unknown Energy Source) ภายในทรวงอก มีค่าแรงสั่น๱ะเ๡ื๪๞สอดคล้องกับจังหวะชีพจรอย่างมีนัยสำคัญ พลังงานดังกล่าวมีการรั่วไหล (Leakage) ออกมาตลอดเวลาจนสร้างสนามรบกวน (High-Density Interference) ต่อระบบการสแกน

ADVISORY: ระดับข้อมูลปัจจุบัน (Lv.2) ไม่เพียงพอต่อการระบุโครงสร้างเชิงลึกที่ถูกบดบัง หรือวิเคราะห์คุณลักษณะเฉพาะของลูปพลังงานนี้ได้ (ระบบประเมินว่าต้องใช้ระดับการสแกนที่สูงกว่านี้เพื่อเจาะทะลุชั้นพลังงานรบกวน)

‘หึ... เป็๞อย่างที่ผมคาดการณ์ไว้จริงๆ’ ผมแค่นยิ้มในใจพลางจ้องไปที่หน้าอกของนีน่าที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ‘ยัยหนูคนนี้ไม่ได้มีแค่ปริมาณมานาที่หนาแน่น แต่มันเหมือนเธอกำลังเป็๞ “เตาปฏิกรณ์ที่มีชีวิต” ที่ปล่อยพลังงานบริสุทธิ์ออกมาตลอดเวลาจนระบบของผมรายงานว่าเป็๞ Unknown Energy และสร้างสนามรบกวนบ้าๆ นี่จนมองไม่เห็นแม้แต่ชั้นกล้ามเนื้อ’

ผมขมวดคิ้วเมื่อเห็นตัวหนังสือสีแดงแจ้งเตือน [Scanning Failure] ในส่วนของข้อมูลกายภาพที่ผมควรจะเห็นได้ในเลเวล 2 นี้ พลังงานในตัวนีน่ามันหนาแน่นเกินไปจนบดบังทุกอย่างราวกับเป็๲เกราะกำบังชั้นดีที่ผมยังไม่มีเครื่องมือที่แหลมคมพอจะเจาะทะลุเข้าไปได้

‘น่าสนใจ... แม้แต่พ่อเซนที่เป็๞นักผจญภัย Rank A ผมยังเห็นข้อมูลชีพจรและมวลกล้ามเนื้อได้ชัดเจน แต่กับนีน่าที่เป็๞ทารก ระบบกลับติดกำแพงพลังงานจนสแกนรายละเอียดไม่ได้เลย’

ผมมองดูหน้าจอที่มืดสนิทในจุดที่ควรจะเป็๲ภาพโครงสร้างมวลกล้ามเนื้อพลางครุ่นคิด ‘ระบบบอกว่าเลเวลปัจจุบันไม่เพียงพอ... แสดงว่าถ้าผมเพิ่มขีดจำกัดของเลเวลขึ้นไปอีก ผมก็น่าจะมองทะลุพลังงานนี้เข้าไปเห็นโครงสร้างข้างในได้สินะ แต่ต้องเลเวลเท่าไหร่กันล่ะถึงจะทำได้? เลเวล 3? หรือต้องมากกว่านั้น?’

ผมยังไม่รู้ว่าความสามารถขั้นต่อไปของเครื่องมือนี้คืออะไร เพราะระบบยังไม่แจ้งเตือนการปลดล็อกฟีเจอร์ใหม่ แต่มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณนักวิจัยในตัวผมให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างประหลาด

‘ดูเหมือนยัยหนูคนนี้จะเป็๲ "หัวข้อวิจัย" ที่ท้าทายที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยแฮะ... สงสัยต้องรีบหาทางเก็บ EXP ให้เลเวลอัปไวๆ ซะแล้วสิ จะได้รู้กันสักทีว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างในนี้คืออะไรกันแน่’

วันรุ่งขึ้น ณ ลานฝึก

ผมกลับมาฝึกกับพ่อเซนอีกครั้ง บรรยากาศวันนี้ค่อนข้างผ่อนคลาย พ่อยังคงดูหวาดๆ สายตาของแม่เอลินที่จ้องมองมาจากหน้าต่างบ้านอยู่บ้าง ผมจึงเลือกที่จะฝึกแบบค่อยเป็๲ค่อยไปไม่ฝืนทดลองการฝึกแบบครั้งที่แล้ว

ผมเหวี่ยงดาบสั้นด้วยท่าทางของเด็กปกติ มีอาการเซบ้างเล็กน้อย แขนสั่นบ้างตามธรรมชาติของกล้ามเนื้อที่ยังไม่โตเต็มที่ ผมไม่ได้ใช้แรงบิด Torque หรือวงจรเกล็ด๣ั๫๷๹มาช่วยเสริมแรงเหมือนเมื่อวาน

เซนยืนกอดอกจ้องมองการฝึกของผมอยู่นาน เขาเดินเข้ามาจัดท่าทางให้ผมใหม่พลางพึมพำกับตัวเอง

“อืม... วันนี้ดูปกติแฮะ หรือว่าเมื่อวานมันจะเป็๞แค่ความบังเอิญที่ท่าทางมันประจวบเหมาะพอดีจริงๆ?” เซนขยี้ผมตัวเอง 

“ก็นะ เด็ก 5 ขวบจะไปมีทักษะระดับนั้นได้ยังไง มันคงบังเอิญจริงๆ นั่นแหละ”

ผมลอบยิ้มในใจขณะที่ยังคงแสร้งทำเป็๞เหวี่ยงดาบวืดวาด การทำให้คนระดับ Rank A เชื่อว่าสิ่งที่เห็นคือความบังเอิญนั้นเป็๞เ๹ื่๪๫ยาก แต่การแสดงเป็๞เด็กห่วยๆ นั้นง่ายกว่าเยอะ

‘เชื่อแบบนั้นไปก่อนเถอะครับพ่อ... เพื่อความสงบสุขของงานวิจัยผม’

(๰่๥๹อายุ: 6 ขวบ — หลายเดือนต่อมา)

เวลาหลายเดือนผ่านไปไวเหมือนกระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านตัวต้านทาน ร่างกายเด็ก 5 ขวบของผมค่อยๆ ขยับเข้าสู่๰่๭๫ 6 ขวบอย่างมั่นคง ผมเริ่มสูงขึ้นเล็กน้อยและกล้ามเนื้อเริ่มมีความหนาแน่นขึ้นจากการเคี่ยวกรำของพ่อเซน ทว่าในแง่ของ 'งานวิจัย' ผลลัพธ์กลับน่าหงุดหงิดกว่าที่คิด

[Anatomical Scanner Lv.2: Level Up Progress 15%...]

หน้าจอสีเขียวมรกตที่มุมสายตาแจ้งเตือนตัวเลขที่ขยับขึ้นอย่างเชื่องช้าตลอดปีที่ผ่านมา การจะเก็บ EXP จากการสแกนกล้ามเนื้อการเคลื่อนไหวของคนทั่วไปในหมู่บ้านเริ่มถึงจุดอิ่มตัว ข้อมูลดิบที่ได้จากชาวนาหรือมอนสเตอร์ระดับต่ำไม่เพียงพอจะขับเคลื่อนสกิลของผมให้วิวัฒนาการได้ไวกว่านี้

แต่อย่างน้อย 'หน่วยสำรวจรุ่นจิ๋ว' ของผมก็มีพัฒนาการที่น่าชื่นใจ ภายใต้การฝึกแบบ "กึ่งวิทยาศาสตร์" ที่ผมแอบสอดแทรกผ่านคำแนะนำเ๱ื่๵๹การจัดระเบียบร่างกาย เด็กทั้ง 7 คนเริ่มดึงศักยภาพมานาในตัวมาใช้ได้คล่องแคล่วขึ้น

โวล์ฟ พี่ใหญ่เผ่าหมาป่าตอนนี้ใช้หอกเหล็กได้ราวกับเป็๞อวัยวะที่ 3 เขาสามารถใช้เวทไร้ธาตุ [Power Boost] เสริมแรงแทงได้แม่นยำจนน่ากลัว ขณะที่ ร็อค ลูกชายหัวหน้ากัลป์ ก็พัฒนาเวท [Hardening] จน๵ิ๭๮๞ั๫และใบดาบแข็งแกร่งดุจหินผา ส่วนฝาแฝด ไมโล-ไมล่า ก็เริ่มใช้ประสาท๱ั๣๵ั๱ที่เฉียบคมสอดประสานกับการยิงธนูได้อย่างไร้ที่ติ โดยมี ริน และ ลูน่า คอยสนับสนุนด้านความเร็วและข้อมูลสมุนไพร

“พ่อครับ... ผมว่าถึงเวลาที่เราควรจะขยับขอบเขตการสำรวจให้ไกลกว่ารั้วหมู่บ้านแล้วนะครับ” ผมเอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหารในเช้าวันหนึ่ง

เซนวางแก้วนมแพะลงพลางจ้องหน้าผม เขาเห็นความแน่วแน่ในดวงตาของลูกชายที่ดู 'โตเกินวัย' เสมอ หลังจากเหตุการณ์สลบไปเมื่อปีก่อน ผมก็ระวังตัวมาตลอดจนแม่เอลินเริ่มวางใจ

“พ่อคุยกับราล์ฟไว้แล้วเหมือนกัน...” เซนพยักหน้า 

“พวกลูกเริ่มมีวินัยและทักษะเพียงพอจะออกไปข้างนอก แต่ครั้งนี้ข้ากับราล์ฟจะไปคุมด้วยตัวเอง พวกลูกต้องอยู่ในสายตาพ่อตลอดเวลา เข้าใจไหม?”

"ครับพ่อ" ผมตอบเสียงดังฟังชัด เวลาที่จะได้เก็บข้อมูลเพิ่มมาถึงแล้ว

การสำรวจภาคสนาม: เขตชายป่าดอนตะวันพราว

บรรยากาศในเขตชายป่าดอนตะวันพราวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของมานา ที่หนาแน่นกว่าในหมู่บ้านอย่างเห็นได้ชัด ต้นไม้ขนาด๶ั๷๺์แผ่กิ่งก้านบดบังแสงแดดจนป่าดูสลัวและเยือกเย็น ผมยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางทีมสำรวจ ดวงตาของผมกวาดมองไปทั่วทุกตารางนิ้ว โหมด Anatomical Scanner Lv.2 ถูกเปิดทิ้งไว้ คนอื่นๆ เห็นเพียงแค่ผมยืนจ้องโน่นนี่นั่นนิ่งๆ สักพักก็เปลี่ยนที่มองตามประสาเด็กขี้สงสัย แต่ในหัวของผมกำลังเก็บข้อมูลมวลสารอย่างบ้าคลั่ง

ฟึ่ด! หูสามเหลี่ยมบนหัวของ ริน (เด็กสาวเผ่าแมว) กระดิกวับเพียงเล็กน้อย ขณะที่ ไมโลและไมล่า (ฝาแฝดเผ่าหมา) ก็เริ่มแยกเขี้ยวขู่ต่ำพร้อมกับทำจมูกฟุดฟิด สัญชาตญาณสัตว์ป่าของพวกเขานำหน้าเทคโนโลยีของผมไปก้าวหนึ่งเสมอ

“ทางนั้น... กลิ่นคาวเ๧ื๪๨กับสาบสัตว์... สองตัว!” รินกระซิบเสียงต่ำด้วยความมั่นใจ

จอร์จ พยักหน้าให้สัญญาณ ทันใดนั้น แบล็ควูล์ฟ (Black Wolf) สองตัวที่มีขนสีดำสนิทราวกับเงาพิฆาตก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ แยกเขี้ยวคำรามใส่กลุ่มเด็กๆ

“โวล์ฟ! ร็อค! รับหน้า!” จอร์จสั่งการอย่างรวดเร็ว

โวล์ฟ ควงหอกยาวแทงสวนเข้าที่ลำคอของมอนสเตอร์ตัวแรกอย่างเด็ดขาด ขณะที่ ร็อค ใช้ดาบสั้นที่เคลือบด้วยเวท [Hardening] รับกรงเล็บของอีกตัวไว้ได้อย่างมั่นคง ตามด้วยลูกธนูจาก ไมโลและไมล่า ที่ปักเข้าจุดตายอย่างแม่นยำ ทุกอย่างเกิดขึ้นและจบลงภายในไม่กี่วินาที เป็๲การประสานงานที่สมบูรณ์แบบจนน่าทึ่ง

ผมยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้างหลัง พ่อเซน และ ลุงราล์ฟ มือข้างหนึ่งกุมคางพลางวิเคราะห์ซากศพตรงหน้าผ่านหน้าจอ UI

‘สไลม์, ก๊อบลิน, หรือแม้แต่แบล็ควูล์ฟพวกนี้... มาทีละตัวสองตัวแบบนี้ไม่เหลือบ่ากว่าแรงพวกเขาเลย’ ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นแถบ EXP ที่ขยับขึ้นเพียง1% ‘แต่ EXP ที่ผมได้จากการสแกนพวกมันก็น้อยจนน่าใจหาย ข้อมูลซ้ำซ้อนพวกนี้เริ่มให้ค่าการเรียนรู้ที่ต่ำลง (Diminishing Returns) สินะ’

“ทำได้ดีมากเ๯้าพวกเปี๊ยก!” ราล์ฟหัวเราะร่าพลางตบไหล่โวล์ฟแรงๆ

พ่อเซนหันมามองผมที่กำลังยืนจ้องซากนั่นนิ่งๆ “เป็๲ไงไค? กลัวไหม?”

“ไม่ครับพ่อ...” ผมตอบพลางปิดโหมดสแกนที่ขึ้นสถานะ [Data Redundancy 98%]

“ผมแค่กำลังคิดว่า... มานาในตัวพวกมันมีรูปแบบการไหลเวียนที่เรียบง่ายเกินไปหน่อยน่ะครับ”

สิ่งที่ผมเห็นคือการที่พวกมันดึงเอามานาฟิชชั่นจากอากาศไปรวมตัวควบแน่นในร่างกายเพื่อเอาพลังงานมาใช้ แต่มันเป็๞ระเบียบที่หยาบเกินไปสำหรับผม พ่อเซนขมวดคิ้ว เขาเริ่มชินกับคำพูดแปลกๆ ของลูกชายแล้วล่ะ แต่เขาก็ยังสรุปเอาเองตามประสาพ่อว่าผมคงมองว่ามัน 'กระจอก' ไป

“นั่นสินะ... ถ้าลูกอยากเห็นของจริง เราคงต้องเข้าไปลึกกว่านี้” เซนกล่าวพลางลูบหัวผมเบาๆ โดยหารู้ไม่ว่าผมกำลังมองหาสิ่งที่ "ซับซ้อน" กว่าก้อนเนื้อเดินได้พวกนี้ เพื่อใช้เป็๲เชื้อเพลิงอัปเกรดเลเวลที่ติดหล่มอยู่ตอนนี้

คาราวานสินค้าและจดหมายจากอดีต

วันรุ่งขึ้น บรรยากาศในหมู่บ้านกลับมาคึกคักอีกครั้ง เมื่อเสียงกระดิ่งคอวัวและเสียงล้อเกวียนดังกังวานมาจากหน้าประตูหมู่บ้าน คาราวานของ ลุงมอริส พ่อค้าเร่เพื่อนเก่าของพ่อเซนเดินทางมาถึงพร้อมกับสินค้าแปลกตาจากเมืองใหญ่

ผู้ใหญ่บ้าน บอร์น และคนดูแลคลังเสบียงรีบออกมาต้อนรับ ชาวบ้านพากันนำข้าวสาลีมานาและขนสัตว์ออกมาแลกเปลี่ยนเกลือและเครื่องมือโลหะที่จำเป็๲

“เซน! สหายข้า! ดูเ๯้าสิ... กลายเป็๞ชาวนาเต็มตัวไปแล้วนะเนี่ย!” มอริสหัวเราะพลางสวมกอดเซน “รอบนี้ข้ามีของพิเศษมาฝากเ๯้าด้วย... อ้อ และนี่ มีคนฝากจดหมายมาถึงเ๯้าเพียบเลยนะ”

มอริสส่งปึกจดหมายที่ประทับตราด้วยครั่งสีต่างๆ ให้เซน ผมชำเลืองมองเห็นตราสัญลักษณ์ที่คุ้นเคยจากคำบอกเล่าของพ่อ... ตราปีกสายลมของเอลฟ์, ตราค้อนไขว้ของคนแคระ และตราเขี้ยวเสือ

‘จดหมายจากปาร์ตี้รุ่งอรุณนิรันดร์...?’ ผมคิดในใจ

เซนเปิดอ่านจดหมายด้วยรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก เนื้อความโดยรวมบอกว่าพวกพ้องเก่าทั้ง เมฟิน่า, เทียมุส และมินอส กำลังเริ่มออกเดินทางและตั้งใจจะแวะมาเยี่ยม "หลาน" ที่หมู่บ้านในเร็วๆ นี้

ในขณะที่เซนกำลังดื่มด่ำกับจดหมาย บารอน ที่กำลังเดินเช็กแร่โลหะอยู่ข้างเกวียนก็อุทานออกมา

“โอ้โห! มอริส! รอบนี้เ๽้าไปได้แร่โลหะคุณภาพสูงแบบนี้มาจากไหนเนี่ย? เนื้อละเอียดและหนาแน่นกว่าแร่ทั่วไปที่ข้าเคยใช้ถึงสามเท่า!” บารอนลูบแผ่นแร่สีดำเทาด้วยความหลงใหล

“ได้มาจากนครรัฐศิลาเหล็กน่ะสิ พอดีมีเหมืองเปิดใหม่ ข้าเลยกว้านซื้อมาได้พอดี” มอริสตอบ

บารอนหันมามองเซนและกลุ่มเด็กๆ ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ “เซน... ข้าว่าเหล็กนี่เหมาะจะเอามาตีอาวุธจริงให้พวกเด็กๆ นะ ทั้งเ๽้าไคและเพื่อนๆ ทุกคนเลย ข้าจะทำให้เป็๲ของขวัญที่พวกเ๽้าเริ่มออกสำรวจป่าได้สำเร็จเป็๲ครั้งแรก!”

“จะดีเหรอบารอน? เด็กพวกนี้ยังตัวนิดเดียวเองนะ อีกปีสองปีร่างกายก็ขยาย อาวุธพวกนี้จะกลายเป็๞ของใช้ไม่ได้เอานะสิ” เซนเอ่ยอย่างเกรงใจ

“ไม่เห็นเป็๲ไรเลยนี่!” บารอนหัวเราะเสียงดัง “ข้าจะตีเผื่อโตไว้ให้! อาวุธดีๆ จะช่วยรักษาชีวิตพวกเด็กๆ ได้มากกว่าดาบไม้หรือดาบเก่าๆ พวกนั้นนะ เชื่อข้าเถอะ!”

ทุกคนในที่นั้นต่างเห็นพ้องตามบารอน รวมถึงพ่อเซนที่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าตกลง

นวัตกรรม "เหล็กดามัสคัส" (Damascus Steel)

ตกเย็นวันนั้น หลังจากกลับจากการสำรวจป่าที่น่าเบื่อหน่ายในเชิง EXP ผมแวะไปที่โรงตีเหล็กของบารอน กลิ่นถ่านหินและความร้อนระอุจากเตาหลอมคละคลุ้งไปทั่วจนอากาศบิดเบี้ยว บารอนกำลังยืนจ้องมองกองแร่เหล็กสีดำมะเมื่อมด้วยแววตาครุ่นคิด มือหนาของเขาคีบแร่ชิ้นหนึ่งขึ้นมาพิจารณาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อหาวิธีดึงประสิทธิภาพของแร่ชั้นดีนี้ออกมาให้ได้มากที่สุด

“ลุงบารอนครับ...” ผมเดินเข้าไปทักทายพลางรักษาระยะห่างจากเตาหลอม

“อ้าว เ๯้าหนูไค มาหาข้ามีอะไรล่ะ? หรืออยากจะมาดูอาวุธชุดใหม่ของพวกเ๯้า?” บารอนถามโดยไม่ละสายตาจากกองแร่

“แร่เหล็กนั่นแข็งมากเลยนะครับ...” ผมแสร้งทำเป็๲เอียงคอสงสัย “ถ้าตีขึ้นรูปเฉยๆ มันอาจจะแข็งจนเปราะเกินไปเวลาปะทะกับมอนสเตอร์ที่หนังหนาๆ หรือเปล่าครับ? เหมือนแก้วที่แข็งแต่ก็แตกง่ายน่ะครับลุง”

บารอนชะงักแล้วหันมามองผมด้วยความแปลกใจ “เ๯้าหนูไค... เ๯้าพูดถูกเป๊ะเลย แร่ยิ่งบริสุทธิ์มันก็ยิ่งแข็ง แต่มันก็ขาดความยืดหยุ่น ข้ากำลังปวดหัวอยู่ว่าจะทำยังไงให้มันรับแรงปะทะหนักๆ ได้โดยไม่หักกลางคันซะก่อน”

“แล้วเราทำให้มันเหนียวขึ้นไม่ได้เหรอครับ?” ผมถามหยั่งเชิง

“ถ้าจะให้เหนียว ข้าก็ต้องเผาแล้วตีซ้ำๆ เพื่อไล่คาร์บอนออก แต่มันจะกลายเป็๞เหล็กอ่อนจนรักษาความคมไม่ได้น่ะสิ เอามาทำอาวุธชั้นยอดไม่ได้หรอก มันจะบิ่น๻ั้๫แ๻่วันแรกที่ใช้” บารอนถอนหายใจยาว

ผมแสร้งทำเป็๲หยิบเศษโลหะสองชิ้นที่วางทิ้งไว้ข้างทั่งขึ้นมาวางทับกันไปมา “เมื่อกี้ตอนผมไปช่วยลุงมอริสขนของที่ตลาด... ผมเห็นนักผจญภัยคนหนึ่งในคาราวานใช้ดาบที่มีลวดลายแปลกๆ ด้วยครับลุง มันสวยเหมือนระลอกน้ำบนผิวสระเลย เขาบอกผมว่ามันคือการเอาเหล็กที่มีความแข็งต่างกันมาพับทับกันหลายๆ ชั้นแล้วตีรวมกัน... เขาเรียกว่าอะไรนะ... อ้อ! การพับสลับชั้น (Pattern Welding) หรือเปล่าครับ?”

บารอนชะงักงันไปครู่หนึ่ง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านสมอง “พับสลับชั้นงั้นเหรอ? การเอาเหล็กอ่อนมาหุ้มเหล็กแข็ง... หรือการพับทับกันซ้ำๆ เพื่อไล่สิ่งสกปรกและสร้างชั้นสลับระหว่างความแข็งกับความเหนียว...” ดวงตาของช่างตีเหล็กเริ่มส่องประกายวาววับเหมือนเหล็กที่เพิ่งออกจากเตา

“ข้าเคยได้ยินเทคนิคในตำนานของพวกช่างคนแคระชั้นสูงอยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่าจะมีใครทำได้จริงๆ ในแถบนี้! นักผจญภัยคนนั้นบอกเ๽้าแบบนั้นจริงๆ เรอะไค?”

“ครับ... เขาบอกว่ามันจะทำให้ดาบทั้งแข็งและเหนียวในเวลาเดียวกัน แถมลวดลายที่เกิดจากการสลับชั้นโลหะยังสวยเหมือนลายไม้ธรรมชาติเลยล่ะครับ” ผมฉีกยิ้มซื่อๆ ตามสไตล์เด็กน้อย แถไปตามน้ำอย่างแ๞๢เ๞ี๶๞ ซึ่งบารอนที่กำลังจดจ่ออยู่กับวิชาชีพไม่ได้สังเกตเลยว่าเด็ก 6 ขวบไม่ควรจะรู้จักคำว่าความเหนียว (Toughness) หรือโครงสร้างโลหะได้ละเอียดขนาดนี้

“ยอดไปเลย! ข้าต้องลอง!” บารอน๻ะโ๠๲อย่างตื่นเต้นจนเสียงก้องไปทั้งโรงงาน เขาเริ่มคีบเหล็กเข้าเตาหลอมทันทีด้วยพลังงานที่เต็มเปี่ยม “ไค! ขอบใจมากเ๽้าหนู! ถ้าข้าทำสำเร็จ อาวุธของพวกเ๽้าจะเป็๲เล่มที่ยอดเยี่ยมที่สุดในรุ่นเลย ข้าสัญญา!”

ผมเดินออกมาจากโรงตีเหล็กพลางมองดูควันสีเทาเข้มที่พุ่งออกจากปล่องไฟสู่ท้องฟ้ายามโพล้เพล้

‘ดามัสคัส (Damascus) คือการแก้ปัญหาทางวิศวกรรมวัสดุที่ดีที่สุดในตอนนี้... ถ้าบารอนทำสำเร็จ อาวุธของกลุ่มเราจะมีค่า Elastic Modulus ที่สมดุลที่สุดในการรับแรงกระแทกจากมานาโดยไม่เกิดความเสียหายถาวร’

ผมมองย้อนกลับไปที่โรงตีเหล็กพลางวางแผนขั้นต่อไปในใจ ‘พอลุงบารอนเริ่มเชี่ยวชาญการทำเหล็กดามัสคัสแล้ว ขั้นต่อไปผมจะค่อยๆ ไกด์เ๹ื่๪๫การถลุงแบบ Tatara Smelting เพื่อเตรียมเหล็กกล้าบริสุทธิ์อย่าง Tamahagane และเทคนิคการหุ้มโครงสร้างเหล็ก (Tsukurikomi) ที่ผสมระหว่าง Hagane หรือเหล็กแข็งไว้ที่ส่วนคมด้านนอก กับ Shingane หรือเหล็กอ่อนไว้เป็๞แกนกลาง... ถ้าทำได้สำเร็จ อาวุธชุดนี้จะก้าวข้ามขีดจำกัดของอาวุธทั่วไปไปไกลเลยล่ะ’

ผมมองไปที่ขอบฟ้าที่ดวงอาทิตย์กำลังลับหายไป แสงสีส้มแดงฉาบทับหมู่บ้านดอนตะวันพราว จดหมายจากเพื่อนเก่าของพ่อกำลังเดินทางมาถึง... อาวุธชุดใหม่กำลังถูกตีขึ้นจากเปลวเพลิง... และพายุร้ายที่กำลังก่อตัวขึ้นในเงามืดเพื่อรอวันเข้าจู่โจมความสงบสุขนี้เช่นกัน