ตอนที่ 29 สมดุลแห่งแสงและเงา
[หุบเขาลี้ลับ – ร่องรอยของเงามืด]
แม้ว่าการต่อสู้บนยอดเขาทมิฬจะจบลง และอสูรทมิฬได้ถูกชำระล้างไปแล้ว แต่หุบเขาลี้ลับที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้กลับเกิดความปั่นป่วนขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ
"พลังของข้า... มันหายไปได้อย่างไร?"
ภายในส่วนลึกของหุบเขา เสียงของเงามืดดังก้องอยู่ภายในโพรงถ้ำที่มืดมิด ตรงกลางมีเงาดำตนหนึ่งกำลังลอยตัวอยู่ มันคือซากิญญาที่เหลืออยู่ของอสูรทมิฬ แม้ว่าร่างจริงของมันจะถูกหลงเทียนทำลายไปแล้ว แต่จิติญญาบางส่วนกลับยังไม่สลายไป
"ข้าถูกทำลายแล้วงั้นหรือ...?" เงาดำนั้นเอ่ยออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
แต่ทันใดนั้นเอง พลังอันแปลกประหลาดบางอย่างก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามา เงามืดตนนั้นััได้ถึงการมีอยู่ของบางสิ่งที่แตกต่างออกไป
"พลังนี้... เป็ของผู้ใด?"
"ข้าคือผู้ที่อยู่เหนือทั้งแสงและเงา" เสียงหนึ่งดังขึ้นในความมืด
จากส่วนลึกของถ้ำ เงาร่างของชายลึกลับในชุดคลุมสีเทาปรากฏขึ้น เขาไม่ได้เป็ทั้งผู้ใช้พลังแสงและไม่ได้เป็อสูรเงามืด แต่กลับอยู่กึ่งกลางระหว่างทั้งสอง
"เ้าคิดว่าตัวเองเป็เงามืดที่แท้จริงงั้นหรือ? เ้ายังอ่อนหัดนัก" ชายลึกลับเอ่ยพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้
อสูรทมิฬที่เหลือเพียงเงาดำเริ่มรับรู้ถึงพลังบางอย่างที่ชายตรงหน้ามี มันเป็พลังที่แตกต่างจากสิ่งที่มันเคยัั
"เ้าคือใคร?"
"ข้าคือสมดุลแห่งทุกสิ่ง"
---
[อารามศักดิ์สิทธิ์ – การตื่นขึ้นของเซียนเฒ่า]
ในขณะเดียวกัน ที่อารามศักดิ์สิทธิ์ ณ ดินแดนเบื้องบน เซียนเฒ่าผู้เฝ้ามองโลกมนุษย์มายาวนานหลายพันปี ได้ลืมตาขึ้นจากสมาธิ
"ดูเหมือนว่าสมดุลของโลกเริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง"
เหล่าศิษย์ของอารามต่างหันไปมองด้วยความใ เพราะั้แ่พวกเขาเข้ามาบำเพ็ญเพียรในที่แห่งนี้ เซียนเฒ่าก็ไม่เคยตื่นขึ้นจากสมาธิเลยแม้แต่ครั้งเดียว
"ท่านอาจารย์ หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?" ศิษย์คนหนึ่งถาม
เซียนเฒ่าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ "ผู้ที่อยู่เหนือแสงและเงากำลังเคลื่อนไหว..."
"หมายความว่าอสูรทมิฬยังไม่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์หรือขอรับ?"
เซียนเฒ่าส่ายหน้า "มิใช่เพียงอสูรทมิฬ แต่สิ่งที่กำลังจะปรากฏขึ้นในไม่ช้านี้ อาจจะเป็ภัยที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าครั้งใดๆ ที่ผ่านมา"
เหล่าศิษย์เริ่มรู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากคำพูดของอาจารย์ตนเอง
"เช่นนั้น... เราควรทำเช่นไร?"
เซียนเฒ่าหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ
"ถึงเวลาที่พวกเราจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับาที่แท้จริงแล้ว"
---
[เมืองมรกต – การกลับมาของหลงเทียน]
ณ เมืองมรกต เมืองที่เคยถูกเงามืดปกคลุม ตอนนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ผู้คนที่เคยหวาดกลัวเริ่มกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ ร้านค้าเริ่มเปิดอีกครั้ง เสียงหัวเราะและรอยยิ้มเริ่มกลับคืนมา
หลงเทียน ลี่ซิน และเฟิงหลินเดินผ่านถนนในเมืองอย่างเงียบๆ แม้ว่าการต่อสู้จะจบลงแล้ว แต่ในใจของพวกเขากลับรู้สึกว่ายังมีบางอย่างที่ไม่จบสิ้น
"เ้าคิดว่ามันจะจบลงจริงๆ หรือ?" ลี่ซินถาม
หลงเทียนพยักหน้า "อสูรทมิฬถูกทำลายไปแล้ว แต่ข้ายังรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งที่ยังคงอยู่..."
เฟิงหลินขมวดคิ้ว "เ้าหมายถึงอะไร?"
หลงเทียนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เขารู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหว แม้จะเบาบาง แต่ก็ไม่สามารถมองข้ามได้
"ข้ายังไม่แน่ใจ แต่ข้ามีลางสังหรณ์ว่า... นี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น"
---
[เงามืดที่เริ่มเคลื่อนไหว]
ในเงามืดของเมืองมรกต เงาร่างของชายชุดคลุมสีเทายืนอยู่บนหลังคาของอาคารหลังหนึ่ง เขามองลงไปยังหลงเทียนด้วยรอยยิ้มบางๆ
"เ้าคิดว่าการทำลายอสูรทมิฬจะจบทุกอย่างงั้นหรือ?"
สายตาของเขาเต็มไปด้วยความลึกลับ "สมดุลของแสงและเงากำลังจะเปลี่ยนไป และข้าจะเป็ผู้กำหนดทิศทางของมันเอง"
เงาดำค่อยๆ กลืนกินร่างของเขา ก่อนที่เขาจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย
1K
