ขณะที่ผมนั่งอยู่ในร้านกาแฟ ที่มือก็ถือแฟ้มเอกสารเอาไว้
"พ่อและแม่เป็อัลฟ่ายีนเด่นทั้งคู่ หลังจากกลับมาจาก อังกฤษ ก็เข้ารับตำแหน่งกรรมการผู้จัดการที่บียองกรุ๊ป เป็รองประธานอีกด้วย เข้ารับตำแหน่งได้แค่ปีเดียวแต่กลับ กลายเป็คนที่ทำผลงานได้มากที่สุดเป็ประวัติการณ์ของบริษัท มีผู้ร่วมลงทุนและไว้ใจเขาเป็อันดับต้นๆ แต่เอะ เขายังไม่คบหาใครจริงจัง แค่เปลี่ยนคู่นอนเท่านั้นหากรู้สึกเบื่อ และที่สำคัญคู่นอนก็มีแต่เบต้าทั้งนั้น หึ!"
"คู่นอนงั้นรึ ประมาณว่าแค่อยากสนุกแต่ไม่อยากมีคนรักงั้น อายุก็มากกว่าเราอีกตั้ง 8 ปีแน่ะ เราควรจะเรียกพี่ซินะ แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ทำไมถึงต้องคบแต่กับเบต้ากัน หรือจะเป็เพราะรสนิยมทางเพศงั้นรึ แต่ว่านะ หมอนั้นคงไม่เคยเจอโอเมก้าอย่างเราซินะ หึหึหึ เออะ! นี่เราพูดได้เต็มปากเลยซินะว่าเป็โอเมก้า" ฮันเตอร์คิด พลางมองไปยังแก้วกาแฟที่ยังไม่ได้ดื่มหมุนหลอดไปมาเบาๆ
"ถึงยังไงก็ตาม ก็ต้องจับตาดูเขาไปก่อนแล้วกัน ยังไงก็ต้องหาวิธีเข้าถึงตัวเขาให้ได้ล่ะคอยดูซิ"
ไซม่อนเปิดประตูเข้าไปในคอนโดหรู เขาเดินตรงไปยังเด็กหนุ่มหน้าใส่ที่ใส่ชุดคลุมอาบน้ำมองไปที่กระจกห้องของคอนโดเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาเขาจึงหันหน้าไปทางไซม่อนทันที
พรึ่บ!
เด็กหนุ่มเบต้าขยับ ผ้าคลุมอาบน้ำให้เปิดออกเล็กน้อย กระตุกยิ้มเหมือนรู้งาน
"คุณจะอาบน้ำก่อนไหมครับ หรือจะไว้อาบทีหลังดีครับ?" เบต้าหนุ่มกล่าวอย่างเชื้อเชิญขณะถอดเสื้อคลุมออก เหลือแต่กายที่เปลือยเปล่าเดินตรงมายังไซม่อนที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างอยู่
"แล้วนายละ หึ เตรียมพร้อมเพื่อฉันขนาดนี้"
"สำหรับผม เพื่อคุณแล้ว ร่างกายผมสะอาด พร้อมให้คุณตักตวงได้เต็มที่ครับ" เบต้าหนุ่มเอื้อมมือไปััขอบกางเกงสแล็กส์เลื่อนลงไปยังแก่นกายของเขาและลูบ ถูไปมา
"หึ "เขากระตุกยิ้มมุมปาก ดึงมือของเบต้าหนุ่มพลิกหันหลังดันไปยังกระจกห้องของคอนโดอย่างรวดเร็ว
ปึก!
อ๊ะ! อ๊าา
แก่นกายของเขาดันเข้าไปยังก้นงอนของเบต้าหนุ่ม ก่อนที่จะขยับถูไถไปมาทั้งที่ยังใส่กางเกงสแล็กส์อยู่ เบต้าหนุ่มแยกขาออกเล็กน้อย ยกสะโพกกลมงอนขึ้นรับกับแก่นกายของเขาอย่างเซ็กซี่ ในขณะที่เขาจับคอของเบต้าหนุ่มเอียงข้างััจ้วงจูบลงไปยังซอกคอขาวอย่างรวดเร็ว
"อ๊าาา คุณครับทำไมวันนี้รีบร้อนจังครับ"
ไซม่อนไม่ตอบ เขาขยับริมฝีปากกัดงับลงไปยังซอกคอของเบต้าหนุ่ม จนเบต้าหนุ่มสะดุ้ง ด้วยความใ และเจ็บยิ่ง เพราะปกติไซม่อนจะไม่เคยขบกัดที่คอของเขาเลยสักครั้งที่มีเซ็กส์ หากจะเป็ที่อื่นนั้น เป็เื่ปกติ การที่ไซม่อมกัดไปยังซอกคอของเขานั้นหมายถึง การทำสัญญาผูกพันธะแสดงความเป็เ้าของกับโอเมก้า แต่เขาคือเบต้า มันจึงเป็ไปไม่ได้อยู่แล้ว
"อะ คุณครับผม เป็เบต้า ไม่ใช่โอเมก้านะ กัดคอผมทำไมครับ อะอ๊าา"
เขาไม่ตอบ แต่รูดซิปกางเกงลงชักแก่นกายที่แข็งราวหินผา ขณะยกขา ของเบต้าหนุ่มขึ้นข้างหนึ่งไว้ ก่อนที่จะเสียบแก่นกายลงไปยังช่องทางรักทันทีโดยไม่รีรอ
"อ่ะ อ๊าาา"
ไซม่อมเอื้อมมือไปจับที่สะโพก ก้นมนของเบต้าหนุ่ม บีบขย้ำไว้แน่น ก่อนที่จะขยับสะโพกเสยกระแทกเข้าไปแบบเน้นๆ สุดแรงอย่างคนกระหายในเซ็กส์ ทำเอาคนที่ถูกกระแทกล้นไปหน้าตามแรงของเขาอย่างเผ็ดร้อนยิ่ง
"อ๊ะ อ๊าาา อึก!"
เบต้าหนุ่มเม้มริมฝีปากเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงร่างกายที่เหมือนกำลังจะะเิออกมาเป็เสี่ยงๆ ขณะที่สะโพกก้นมนก็ส่ายร่อนไปมาอย่างเสียวซ่าน เมื่อเขายิ่งกดกระแทกอย่างระรัวและไม่ยั้งมือ
"อื้อ ดะ เดี๋ยวก่อน อื้อ ท่านี้มันลำบากนะ เราไปที่เตียงไม่ได้หรือ อะ อ๊าา อื้ออ ผมเมื่อยแล้ว"
แฮ่ก!
"ได้!"
ขวับ!
เขาอุ้ม เบต้าหนุ่มที่ร่างบอกบางอย่างง่ายดาย พาไปยังเตียงนอน และจับขาทั้งสองข้างให้อ้าออกก่อนที่จะขยับสะโพกเสียบแก่นกายเข้าไปใหม่อีกครั้งอย่างรวดเร็ว
"อะ อ๊าา รุนแรง เหลือเกิน แอ่ก ผะผม กำลังจะเสร็จ แฮ่ก!"
ไซม่อนจับบีบคางของเบต้าหนุ่มขึ้นเพื่อจะััจูบแต่ เขากลับเห็นเป็ใบหน้าของโอเมก้า คนนั้น
พรึ่บ!
"เอะ อะไรนี่ นาย! นี่มันอะไรกัน" เขาหลับตาลงและลืมตาขึ้น ภาพใบหน้าของโอเมก้าคนนั้นหายไปแล้ว
"ท่าจะบ้าไปแล้ว เป็ไปไม่ได้"
"อะ มีอะไรหรือเปล่าครับ"
"เปล่า วันนี้พอแค่นี้เถอะ ฉันหมดอารมณ์แล้ว"
"แต่คุณเพิ่งเสร็จไปแค่ครั้งเดียวเองนะครับ ปกติมันจะต้องมากกว่านั้น"
"แต่วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์ นายไปอาบน้ำและก็กลับไปได้แล้ว"
"ครับ ก็ได้ครับ" เบต้าหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำทันที
อา อย่า ผม เจ็บ อื้อออ
"หมอนั้น วนเวียนอยู่ในหัวฉันตลอดเวลาเลยจริงเชียว เพราะอะไรกัน ความรู้สึกที่เร่าร้อนนั้น ใบหน้านั้น ตอนที่หมอนั้นกำลังฮีท โธ่เอ๊ย! ฉันไม่มีวันยุ่งกับโอเมก้าเป็อันเด็ดขาด"
"ท่านประธานครับจะแวะซื้อกาแฟไหมครับหรือจะเข้าบริษัทเลย แล้วเดี๋ยวผมออกมาซื้อให้ครับ"เลขายุนกล่าวขึ้นขณะขับรถอยู่ เมื่อหันไปมองไซม่อนที่นั่งมือเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนกำลังครุ่นคิด
"ท่านครับจะถึงร้านกาแฟแล้วนะครับตกลงจะแวะหรือไปบริษัทครับ"
"เอ่อ! ผมจะแวะซื้อเลยดีกว่า เดี๋ยวผมจะลงไปซื้อเองครับ เลขายุน จอดรอผมแล้วกัน"
"ได้ครับท่าน"
เลขายุนจอดรถหน้าร้านกาแฟ ไซม่อนเดินลงจากรถและเดินเข้าไปในร้านกาแฟ
ในขณะที่ฮันเตอร์ ที่นั่งอยู่ก่อนแล้วเขาเหลือบสายตาหันไปมองพอดี
"จริงด้วยหมอนี้ต้องแวะร้านกาแฟก่อนเข้าบริษัททุกเช้า หรือไม่ก็ให้เลขายุนเป็คนมาซื้อให้ทุกวันตามที่เลขาคิมบอกตรงเป๊ะ!"
ขณะที่ไซม่อนรับแก้วกาแฟมาจากพนักงานขายเขาเดินออกมาหยุดอยู่ที่ประตู และปรายตามองไปยังคนคนหนึ่งก่อนที่จะหันไปมองให้ชัดๆ อีกครั้ง
ขวับ!
"ไม่มี แปลกจัง! เหมือนเราจะเห็น จริงๆนี่น่า ว่า..เอ้ยย บ้าชะมัดสติเลอะเลือนใหญ่แล้วช่างเถอะคงตาฝาดซินะ" ไซม่อนคิดก่อนที่จะเดินออกไปที่รถ
"เฮ้ย! ใหมดเลยเกือบไปแล้วซินะคิดว่าจะเห็นเราเสียแล้ว"ฮันเตอร์กล่าวออกมาเบาๆ ขณะเอาแฟ้มปิดบังหน้าตัวเองเอาไว้ เขาเงยหน้าขึ้นมองผ่านแฟ้มประวัตินั้นอีกครั้งเมื่อไซม่อนออกนอกประตูไปแล้ว
ฮันเตอร์จึงยกแก้วกาแฟดื่ม เพื่อเรียกสติกลับมา จากอาการร้อนรุ่มของตัวเอง
อึก!
พรวด!
กาแฟถูกใส่กลับไปยังแก้วตามเดิมทันที
"อี้!นี่มันขมชะมัด! เขาดื่มไอ้นี่เข้าไปได้ยังไง จะอ้วก! รสนิยมทางเพศก็แปลกแล้วรสนิยมกาแฟยิ่งแย่ไปอีก ไม่คิดจะเติมอะไรลงไปบ้างหรือไง เฮ้ยย! แดกไม่ลงหรอก"
"ในแฟ้มประวัติ เขาชอบดื่ม กาแฟแบบเข้ม น้ำตาลไม่ต้อง เอสเพรสโซ่ 4 ช็อต เอ๊ยย! ช็อตเดียวก็ขมติดคอแล้วหมอนี้ เล่นสั่งพนักงานเพิ่มถึง 4 ช็อตจะไม่ให้แปลกใจได้ไง" ขณะที่ฮันเตอร์คิด
"หมอนี้คงจะดื่มกาแฟแบบนี้ทุกเช้าเลยซินะอึ้ย! แต่ว่าเราดื่มกลืนไปนิดเดียวทำไมใจเต้นแรงจัง"
"หรือจะเป็เพราะััได้ถึงกลิ่นอัลฟ่าของเขากันนะ ่กำลังฮีทนี่ มันเป็แบบนี้นี่เองงั้นรึ"
ขณะที่ฮันเตอร์เอามือกุม อกของตัวเองไว้ "ใจเต้นแรงจังแค่ได้กลิ่นของเขา เอ๊ยย! คิดอะไรนี้ เราไม่ใช่สัตว์ซะหน่อย นี่ก็อยู่กลางเมืองด้วย อย่ามามีอาการตอนนี้นะ ไม่ไหวแล้วกลับดีกว่า"ฮันเตอร์จึงรีบขยับตัวลุกขึ้นเดินด้วยขาที่สั่นไปทั้งตัว และรีบออกไปทันที
บริษัทบียองกรุ๊ป
"นี่ครับแฟ้มประวัติที่ท่านให้ผมนำมาให้ ท่าน้าจะรู้ประวัติ ลูกชายคนเล็กของ บริษัทไลอ้อนคิงไปทำไมหรือครับ"เลขายุนถามขึ้น ทำสีหน้าสงสัย เพราะอันที่จริงบริษัทนี้ ก็เป็บริษัทคู่แข่งอยู่แล้ว หากจะสนใจที่จะตีตลาดลูกค้าก็น่าจะสนใจ สถานะทางด้านการตลาดหุ้นเสียมากกว่า แต่ทำไมจึงต้องเจาะจงขอแฟ้มประวัติของลูกชายคนเล็กกันนะ
"ไม่มีอะไรหรอก บังเอิญตอนที่ผมไปงานเลี้ยงครั้งที่แล้ว เจอลูกชายคนเล็กของ บริษัทไลอ้อนคิงเข้า ก็เลยแปลกใจนะ เพราะปกติคนที่ไปงานแบบนั้น จะมีแต่พวกที่เป็ผู้บริหารระดับสูง หรือไม่ก็เป็พวกนักลงทุนหน้าใหม่ทั้งนั้น แต่มันแปลกตรงที่ บริษัทไลอ้อนคิง กลับส่งลูกชายคนเล็กที่ยังเรียนไม่จบไม่รู้เื่ตลาดหุ้นเลยด้วยซ้ำ มาร่วมงานแบบนั้นเพราะอะไรกัน ผมว่ามันแปลกๆ อยู่นะ และผมก็แค่อยากรู้เท่านั้นว่าพวกเขามีแผนการอะไรหรือเปล่า ก็เท่านั้นละ การสืบเช็กประวัติคู่แข่งไว้ก็ไม่ใช่เื่เสียหายไม่ใช่หรือครับเลขายุน" ไซม่อนกล่าว
"ครับ ผมขอโทษที่เข้าใจท่านประธานผิด ผมเพียงคิดว่า ท่านไม่ได้สนใจคู่แข่งที่ไม่น่าสนใจนั้นสักนิด ก็เลยคิดว่าจะ้าประวัติไปทำไมก็เท่านั้น งั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ"
"อืมม์ ไปสิ" ไซม่อนรู้ดีว่า สิ่งที่เลขายุนคิดถูกต้องที่สุด เพราะเลขายุนเป็อีกคนที่รู้ใจและรู้ความคิดของเขาถึงแม้ว่า เขาจะเป็เพียงเบต้าก็ตาม แต่เนื่องด้วย เลขายุนดูแล ไซม่อนมาั้แ่เล็กๆ ย่อมรู้ว่า ไซม่อน้าอะไร จนเขาได้มาทำงานกับไซม่อนมันยิ่งทำให้พวกเขาเข้าใจกันและไว้ใจกันเหมือนเช่นกับโชกุนเพื่อนสนิทของเขา
"ชื่อฮันเตอร์ หวัง เป็ลูกชายคนเล็กของ ท่านประธาน เกริกวิทย์ หวัง บริษัทไลอ้อนคิง เป็เบต้างั้นหรือ แต่ที่ฉันััมันไม่ใช่โอเมก้าหรอกรึ พ่อเป็ชาวฮ่องกง แม่เป็คนไทย ลูกครึ่งหรอกรึ มีพี่น้องอีกสองคน คนโตชื่อ นาที เป็หมอและยังเป็ผู้อำนวยการของโรงพยาบาลอีกด้วย ส่วนอีกคนเป็พี่ชายคนกลางชื่อว่าไททาม เป็รองประธานของบริษัท ไลอ้อนคิง หมอนี้อายุ 22 ปี งั้นรึ เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด อยู่ ปี 4 แต่ยังไม่จบอีกรึ เคยดอบเอาไว้ เมื่อเทอมที่แล้ว สาเหตุมาจาก "เบื่อไม่อยากเรียน" เฮอะ! หมอนี้! เหตุผลช่างไม่น่าให้ อภัยเลยจริงๆ สมกับที่เขาลือซินะว่าเกเร ไม่เอาอ่าว" ไซม่อนกระตุกยิ้มขึ้นทันที
ผมกดโทรศัพท์กลับไป เรียกให้เลขายุน กลับเข้ามาที่ห้องใหม่
"ประวัติของ ลูกชาย เกริกวิทย์ หวัง มีผิดพลาดตรงไหนมั๊ย ช่วยเช็คให้ผมใหม่ได้ไหมครับ ในประวัติบอกว่า เขาเป็เบต้า แต่..ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากให้แน่ชัดนะว่าใช่จริงหรือไม่"ไซม่อนกล่าว
"ท่านไปรู้อะไรมาหรือเปล่าครับ เพราะที่ผมสืบมา ในประวัติ ก็เป็เบต้า ั้แ่ต้นครับ"
"งั้นรึ ดูๆ ก็ไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหน แถมเกเรอีกด้วย" ไซม่อนกล่าว
"แต่ท่านประธาน เกริกวิทย์ หวัง นี้มีเงินเยอะที่สุดเป็อันดับต้น ๆ เลยนะครับ โดยเฉพาะการลงทุนของเขาที่มีทั้งในไทยและฮ่องกง และที่สำคัญตอนนี้ก็กำลังเริ่มการลงทุนที่ใหม่กับ จีน ครับ โดยเฉพาะในแวดวงธุรกิจ หากมีปัญหาเร่งด่วน เขาก็ยังมีเงินสนับสนุนผู้ร่วมลงทุนกับเขาด้วยนะครับ แม้แต่นักการเมืองยังให้ความเกรงใจ และก็เป็คู่แข่งคนสำคัญของเราด้วย"
"ผมรู้ แต่แล้วทำไมผมถึงไม่รู้จักลูกชายคนเล็กของท่านประธาน เกริกวิทย์เลยล่ะ ที่รู้ก็มีเพียง ลูกชายคนกลางของเขาและก็ลูกชายคนโตเท่านั้น"
"คือ ครอบครัวของท่านประธาน เกริกวิทย์ เป็ครอบครัวอัลฟ่า จากรุ่นสู่รุ่นและทุกคนก็เป็อัลฟ่าหมด ผมคิดว่าลูกชายคนเล็กของเขาคงเป็เบต้าเพียงคนเดียว ก็เลยไม่ค่อยจะโผล่หน้ามาร่วมงานหรือพบปะใคร อย่างเป็ทางการนะครับ และที่สำคัญ เขาเป็คนที่ไม่สนใจงานแบบนี้ด้วย เพราะยังมีความเป็เด็กที่ยังรักสนุกเที่ยวเล่นไปวันๆ เนื่องด้วยเป็ลูกชายคนเล็กที่ ท่านประธาน เกริกวิทย์ และบรรดาพี่ๆ จะตามใจด้วยครับ" เลขายุนกล่าว
"เฮ้ยย เบต้างั้นเหรอ?"
"คะครับ เบต้า ทำไมครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ?"เลขายุนทำสีหน้าสงสัย
"เอ่อะ ช่างเถอะ ช่างเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว เลขายุน ออกไปเถอะครับ"
"ครับ อ้อแต่ว่า เมื่อสักครู่ใหญ่ ผมลืมบอกท่านประธานไปว่าท่านประธานใหญ่โทรมา เื่ทานข้าวและจะพูดคุยเื่งานแต่งด้วยครับ ท่านต้องไปให้ได้นะครับ เพราะท่านเบี้ยวนัดท่านประธานใหญ่มาถึงสองครั้งแล้ว ผมไม่สามารถเลื่อนนัดให้อีกได้แล้วนะครับ"
"เฮ้ย! น่าเบื่อชะมัด! ผมก็เคยบอกไปแล้วว่ายังไม่พร้อมและไม่อยากแต่งงาน"
"ท่านประธานบอกผม แต่ไม่เคยบอกท่านประธานใหญ่สักครั้ง ผมว่าท่านควรจะไปพูดกับท่านประธานใหญ่เองดีกว่าครับ" เลขายุนกล่าว ก่อนที่จะเดินออกนอกห้องไป
70
