[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม

บทที่ 37 ทำไมเยี่ยเจียถึงทำแบบนี้ได้ลง?

        เยี่ยเจียยิ้มแห้ง ๆ บางทีสิ่งที่ฟู่อวิ่นซางพูดอาจจะถูก แต่เธอไม่สามารถจากเขาไปได้ สำหรับเธอแล้ว ถ้าไม่มีเขา ชีวิตที่สองที่ได้มานี้ก็จะหมดสีสัน และไร้ความหมายใด ๆ 

        “อย่าถามเรื่องเพื่อนที่ทำให้คุณทุกข์อยู่เลย ไปกันเถอะ เราไปถ่ายโฆษณาเปลี่ยนอารมณ์กันดีไหม?”

        “จะถ่ายโฆษณาแล้วเหรอ คุณยังไม่ได้เซ็นสัญญา…”

        “เพื่อคุณ ผมยอมเสียสละผลประโยชน์ไปบ้างก็ได้ ยังไงซะ คุณก็ได้กอบกู้ชื่อเสียงให้ผมจนสามารถทำมาหากินได้จนถึงวันนี้ยังไงล่ะ”

        เยี่ยเจียหัวเราะเบา ๆ “ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเสื้อตัวนั้นมีพลังมากขนาดนั้น ฉันน่าจะไม่ยอมยกมันให้คุณเด็ดขาด ฉันควรจะปล่อยให้สื่อตามแฉเรื่องคุณไปเลยดีกว่า”

        “เพิ่งรู้ว่าคุณปากร้ายก็วันนี้ ไปกันเถอะ”

        สถานที่ถ่ายทำนั้นมีของดีมากมายจริง ๆ อุปกรณ์ประกอบฉากและเสื้อผ้าต่าง ๆ ทำให้เยี่ยเจียตาลายไปหมด แค่ช่วยดาราหนุ่มเลือกชุดและแต่งหน้าให้เหมาะสม ก็ทำให้เธอเหนื่อยจนแทบไม่มีเวลาคิดมากแล้ว

        เมื่อช่วงเวลาอันยากลำบากได้สิ้นสุดลง เยี่ยเจียก็ยกมือบอกว่าเธอไม่ไหวแล้ว จากนั้นก็ไปนอนพักอยู่ข้าง ๆ 

        เลี่ยวเฉินอี้ถ่ายทำฉากแอ็กชันเสร็จแล้ว ก็วิ่งมาหาเธอ เขาใช้นิ้วเรียวยาวสะกิดปลายจมูกเธอเบา ๆ “นอนตรงนี้ไม่หนาวเหรอ”

        “อือ… ฉันเหนื่อยจังเลย”

        “ผมเหลืออีกแค่ฉากเดียวเอง อดทนอีกนิดนะ ได้ไหม?” เขาใช้เสียงออดอ้อนเหมือนตอนที่อ้อนน้องสาวกับหญิงสาวตรงหน้าที่ดูอ่อนโยนและเงียบสงบ

        เธอดูเหมือนเด็กเล็กมาก อายุยี่สิบสามแล้วแน่เหรอ? เขาได้ยินคนอื่นบอกว่าเธออายุยี่สิบห้าปีแล้ว แต่เขากลับรู้สึกว่าเยี่ยเจียยังเหมือนเด็กประถมอยู่เลย อาจจะเป็นเพราะเขาคิดว่าเธอเป็นเหมือนน้องสาวจริง ๆ ก็ได้

        หัวใจของเลี่ยวเฉินอี้อ่อนยวบไปหมด “เยี่ยเจีย เหลือแค่ฉากสุดท้ายแล้ว อยู่เป็นเพื่อนผมจนเสร็จ แล้วผมจะเลี้ยงข้าวนะ”

        จริง ๆ แล้วถึงไม่มีเธอ เขาก็ทำได้ดีมาก เยี่ยเจียจ้องเขาอย่างไร้เดียงสา “คุณกำลังหลอกฉัน เพราะไม่อยากให้ฉันพักใช่ไหม”

        “เวลามีคุณอยู่ ผมจะรู้สึกอุ่นใจมากขึ้น คุณเป็นนางฟ้าของผมเลยนะ”

        “น่าขนลุกจริง ๆ” เธอรีบลุกขึ้นมาในทันที “ขอร้องเถอะค่ะ อย่าพูดคำว่านางฟ้าอีก จะถ่ายก็รีบถ่าย”

        เลี่ยวเฉินอี้หัวเราะเสียงดัง

        ‘คุณเป็นนางฟ้าของผม…’ ประโยคนี้ช่างอ่อนหวานและอบอุ่นเหลือเกิน แต่ทำไมเธอถึงได้ทำเหมือนได้ยินคำพูดที่ไม่เหมาะสมอะไรแบบนั้นกันล่ะ? ช่างแปลกจริง ๆ

        ความสามารถของเลี่ยวเฉินอี้ตอนมีเยี่ยเจียกับไม่มีนั้นต่างกันมาก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้กำกับคนนี้ร่วมงานกับเลี่ยวเฉินอี้ แต่การได้เห็นเขาให้ความร่วมมือมากขนาดนี้ถือเป็นครั้งแรกเลยจริง ๆ “คุณเยี่ยกับเลี่ยวเฉินอี้ของพวกเราเข้ากันได้ดีมากจริง ๆ ผู้ชายผู้หญิงพอจับคู่กันทำงานแล้วไม่เหนื่อยเลยนะว่าไหม”

        “ไม่คิดเลยว่าคนหัวโบราณอย่างคุณจะพูดมากขนาดนี้ สือซี ผมขอแนะนำให้รู้จักกันสักหน่อย ตอนนี้เธอเป็นผู้ช่วยพิเศษของผม เป็นคนของผม”

        “พอแล้ว ๆ วันนี้คุณแนะนำมาแปดรอบแล้ว คนที่รู้ก็เข้าใจว่าเป็นผู้ช่วยพิเศษของคุณนั่นแหละ แต่คนที่ไม่รู้ คงคิดกันว่า ‘เลี่ยวเฉินอี้กำลังจะประกาศความสัมพันธ์กับสาวคนนี้อย่างเปิดเผยอยู่’”

        ทุกคนหัวเราะครืน ส่วนเยี่ยเจียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำความผิดอะไรไว้อย่างไรอย่างนั้น

        ทำไมถึงได้เกี่ยวพันกับเธอได้ล่ะ? ถึงแม้จะรู้ว่าพวกเขาแค่ล้อเล่น แต่เธอก็ยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี

        เธอเป็นผู้หญิงที่มีสามีแล้ว การถูกจับคู่กับเลี่ยวเฉินอี้ในฐานะคู่รักแบบนี้ ยังไงก็ดูเหมือนเธอจะเป็นผู้หญิงเจ้าชู้ไปหน่อย

        หลังจากถ่ายโฆษณาเสร็จ สือซีก็โทรหาฟู่อวิ่นซาง สักพักปลายสายก็กดรับ “มีอะไรเหรอ”

        “ฮ่า ๆ ท่านประธานฟู่ คราวนี้คุณเลือกผู้ช่วยมาถูกต้องมากเลยล่ะ พวกเราถ่ายโฆษณาเสร็จหมดแล้ว พรุ่งนี้ก็ลงโฆษณาได้เลย! คุณเยี่ยคนนี้กับเลี่ยวเฉินอี้เหมาะสมกันราวกับฟ้าดินกำหนด เธอทำให้เลี่ยวเฉินอี้ที่ควบคุมยากขนาดนั้น ยอมให้ความร่วมมือในการทำงานอย่างว่าง่าย ช่างหาได้ยากจริง ๆ”

        “จริงเหรอ” เสียงของฟู่อวิ่นซางเรียบเฉย

        “ในเมื่อถ่ายเสร็จแล้ว ผมจะโกหกไปทำไมล่ะ” สือซีหัวเราะเสียงดังลั่น “ประธานฟู่มีวิสัยทัศน์จริง ๆ เลย”

        และแล้วสายก็ถูกตัดไป

        ฟู่อวิ่นซางขมวดคิ้วมองหน้าจอโทรศัพท์ สวีเสี้ยนหย่าที่อยู่ข้าง ๆ เรียกเขาหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่ยอมตอบ จนกระทั่งเธอยื่นมือมาโบกข้างหน้าเขา

        ชายหนุ่มจึงเงยหน้ามองเธอ “มีอะไร”

        “พี่อวิ่นซาง ฉันเรียกพี่นานมากแล้ว แต่พี่ไม่สนใจฉันเลย ฉันแค่อยากจะบอกพี่ว่า เลี่ยวเฉินอี้กับเยี่ยเจียกอดกันตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน บางทีพวกเขาอาจจะรู้จักกันมาก่อนแล้วก็ได้ คราวนี้พี่เลือกได้ถูกต้องจริง ๆ” สวีเสี้ยนหย่าพูดพลางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ราวกับอยากจะโชว์รูปร่างให้ฟู่อวิ่นซางเห็น

        “ไม่เกี่ยวกับเธอ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี” ฟู่อวิ่นซางไม่แม้แต่จะมองเธอด้วยซ้ำ

        “ฉันก็แค่อยากช่วยพี่คลายความกังวลน่ะค่ะ มีเยี่ยเจียเป็นผู้ช่วยที่มีความสามารถอยู่ข้าง ๆ เลี่ยวเฉินอี้ ครั้งนี้เราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องโฆษณาแล้วล่ะค่ะ”

        ฟู่อวิ่นซางพบว่าตัวเองไม่สามารถมองรายงานตรงหน้าได้เลย สมองของเขาเต็มไปด้วยภาพของเยี่ยเจียที่อยู่ข้าง ๆ เลี่ยวเฉินอี้ และสองวันนี้เธอก็เจตนาหลีกเลี่ยงเขาอย่างชัดเจน วันหยุดสุดสัปดาห์เขาไม่ได้พาเธอไปเที่ยว เธอคงโกรธและตั้งใจที่จะไปสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่นก็เป็นได้

        แต่เขาทนไม่ได้ เยี่ยเจียที่เงียบสงบอ่อนโยนอยู่เสมอ จะทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?

        ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วกับนักแสดงชายเป็นคู่ที่ฟ้าดินกำหนด นี่มันตลกชะมัด

        ปึง!

        ฟู่อวิ่นซางปิดแฟ้มเอกสารเสียงดังลั่น “เรื่องการโยกย้ายบริษัท ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ ฉันยังมีธุระต้องไปทำ”

        พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเตรียมจะจากไป

        สวีเสี้ยนหย่าจึงรีบลุกตามไปคว้าแขนเขาไว้ “แต่พี่อวิ่นซางคะ เรายังคุยกันไม่จบเลยนะ”

        “ค่อยว่ากันใหม่”

        เมื่อเห็นเขาหายลับสายตาไปแล้ว สวีเสี้ยนหย่าก็ขบริมฝีปากด้วยความไม่พอใจ ในแววตาก็มีความเกรี้ยวกราดฉายวาบออกมาให้เห็น

        เธอกระทืบเท้าแรง ๆ กำลังจะออกจากห้อง แต่กลับได้ยินเสียงเบา ๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างตกลงพื้น เธอจึงมองตามเสียงไป จากนั้นก็เห็นภาพวาดสีน้ำมันภาพหนึ่งตกอยู่บนพื้น จึงหยิบขึ้นมา หญิงสาวมองคนในภาพด้วยสายตาเกลียดชังยิ่งกว่าเดิม

        ทำไมถึงไม่ตาย ทำไมถึงไม่ตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมยังต้องมาหลอกหลอนกันอีก!

        สวีเสี้ยนหย่าหยิบปากกาเมจิกบนโต๊ะของฟู่อวิ่นซางขึ้นมา แล้วขีดเขียนภาพนั้นอย่างแรง พร้อมเขียนตัวอักษรคำว่า ‘ตาย’ ขนาดใหญ่ลงบนดวงตาทั้งสองข้าง หลังจากทำลายภาพวาดผืนนั้นเสร็จ เธอจึงสงบสติลงได้

        หลังจากแอบเก็บภาพวาดกลับที่เดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สวีเสี้ยนหย่าก็ออกจากห้องทำงานของฟู่อวิ่นซางไป

        พี่สาวของเธอก็เป็นแค่ปัญหาที่ตามหลอกหลอน แต่ตอนนี้ปัญหาที่แท้จริงคือ เยี่ยเจีย อีกสองวันเธอจำเป็นต้องให้ฟู่อวิ่นซางได้เห็น ‘เรื่องนั้น’

        ถ้าปล่อยให้ล่าช้า ปล่อยให้เยี่ยเจียได้เปรียบจะแย่เอาได้

        …

        หลังจากถ่ายโฆษณาเสร็จ เลี่ยวเฉินอี้ก็พาเยี่ยเจียไปที่ห้องพักของตัวเอง เพื่อเซ็นสัญญาฉบับสุดท้ายให้เธอ

        “ในเมื่อมีเอกสารฉบับนี้แล้ว ถึงจะเป็นวันหยุดของผม ถ้าผมเรียก คุณก็ต้องมา เว้นแต่ว่าโฆษณาทั้งสามชิ้นนี้จะถ่ายทำเสร็จหมดแล้ว” เลี่ยวเฉินอี้พยักหน้าอย่างภูมิใจ “ต่อให้หนัวต้าจะขายสัญญาของผมให้กับบริษัทอื่น คุณก็ยังต้องทำงานกับผม”

        “ทำไมล่ะ?” เยี่ยเจียรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที ถ้ารู้อย่างนี้ เธอคงไม่เซ็นชื่อลงไป

        “โดยทฤษฎีแล้ว มันเป็นข้อตกลงที่ป้องกันไม่ให้ผมเปิดเผยเนื้อหาผลิตภัณฑ์ทางธุรกิจของหนัวต้า ซึ่งเป็นการเอื้อประโยชน์ต่อหนัวต้ากรุ๊ป แต่ในส่วนของเจตนาส่วนตัวของผมน่ะ… คุณเข้าใจใช่ไหม”

        “โอ๊ย! ซวยจริง ๆ เลย”

        เยี่ยเจียถอนหายใจยาวเหยียด

        เลี่ยวเฉินอี้ไม่สนใจว่าเธอจะรังเกียจเขาหรือไม่ ยังไงเขาก็จะตามติดเธอ มองเธอโกรธ มองเธอดีใจ มองเธอมีความสุข ปลอบเธอเหมือนน้องสาว ยกย่องเธอเหมือนคนรัก… ใครใช้ให้เธอมาช่วยชีวิตเขาแต่แรกกันล่ะ

        บุญคุณที่ช่วยชีวิต ต้องตอบแทนด้วยชีวิตเช่นกัน