บทที่ 3
่เวลาความหอมหวาน 1
เตชินกับบัวหอมออกมาจากร้านอาหารของเขาในครึ่งชั่วโมงหลังจากตกลงกันแล้วว่าจะหาข้าวกินก่อนจะไปส่งบัวหอม
“อุ๊ย!” เดินกันเกือบจะถึงรถแล้วแต่บัวหอมสะดุดเพราะยังขาสั่นไม่หายเรี่ยวแรงยิ่งถดถอย เธอเงยหน้าขึ้นมองเตชินที่เข้ามาประคองเขาส่งยิ้มให้แล้วก้มลงไปช้อนร่างเธอขึ้นมา
“เดินไม่ไหวใช่ไหม?”เตชินพาไปที่รถบัวหอมเปิดประตูให้ เขาเลยวางเธอลงในรถ ตัวเขารีบเข้าประจำที่คนขับ“กลับดีกว่านะ วันนี้ท่าทางบัวจะเหนื่อยมากไม่ใช่เหรอ” สีหน้าเขาบอกว่าห่วงเธอจริงๆ
“แต่พี่โตหิวไม่ใช่หรือคะ”
“ไม่เป็ไร” เตชินยิ้มให้พร้อมส่ายหน้า เขาสตาร์ทรถแล้วบัวหอมวางมือลงบนหลังมือเขา
“ไม่ได้หรอกค่ะ บัวยังไหวพรุ่งนี้ก็หยุดยังได้นอนอีกวันเต็มๆ แต่พี่โตต้องทำงานทุกวันนี่นา” แม้จะเพลียแต่ก็ไม่อยากเปลี่ยนความตั้งใจเดิม
เขาพลิกมือกุมมือบัวหอมไว้ “แน่ใจนะ?”
“ค่ะ” บัวหอมพยักหน้ายืนยัน
เตชินลูบผมเธอก่อนจะออกรถ เขาแวะร้านขายยาที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงก่อนถึงตลาดโต้รุ่งและหายเข้าไปไม่นาน เมื่อกลับมายากล่องหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้าให้บัวหอมดู
“ยาฉุกเฉิน บัวยังไม่อยากท้องใช่ไหม”
“ค่ะ” บัวหอมแก้มแดง พยักหน้าแล้วหลบตาเขาเื่น่าอายอย่างนี้จะพูดบ่อยๆ เธอก็ทำหน้าไม่ถูกเหมือนกัน
เตชินเกะกล่องและยื่นส่งให้เม็ดหนึ่ง“พี่จะยอมให้บัวกินแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ยานี่มันอันตราย”
บัวหอมพยักหน้าและรับยาจากเขามา
“กินเม็ดหนึ่งก่อน แล้วอีกสิบสองชั่วโมงกินตามไปอีกเม็ด”เขาเปิดฝาขวดน้ำให้เมื่อบัวหอมเอายาใส่ปากแล้ว
“พี่โตรู้ดีจัง”
“ก็เภสัชฯ บอกพี่มา”
“ไม่ท้องแน่เหรอคะ?”
“ก็ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์แต่เขาบอกมาว่าถ้ารีบกินก็อาจจะป้องกันได้แน่นอน... แต่ถ้าบัวอยากท้องพี่ก็ไม่ห้ามนะ”คำพูดทีเล่นทีจริงของเขาทำให้บัวหอมสำลัก เขาลูบหลังให้แล้วหงายหน้าหัวเราะ
“ไม่เอาหรอกค่ะ ลำพังบัวก็ยังเอาตัวไม่รอดเลยรอให้เรียนจบค่อยคิดอีกที”
บัวหอมเก็บยาที่เหลือใส่กระเป๋าเตชินคว้าใบหน้าเธอเข้ามาใกล้แล้วจูบทีหนึ่ง เขาออกรถเพื่อไปหามื้อดึกกินก่อนจะกลับไปที่พัก
เขาขับรถไปมือเดียว อีกมือกุมมือเล็กๆของบัวหอมไว้ บัวหอมก้มลงมองมือแล้วก็ยิ้มน้อยๆ ความอบอุ่นส่งผ่านมาดูเหมือนจะปลอดภัยและวางใจได้
เตชินเดินจูงมือบัวหอมเหมือนเมื่อวันก่อนผ่านผู้คนมากมายเข้าไปในตลาดโต้รุ่ง เขาพาเธอไปยังร้านที่เขาบอกไว้เมื่อวันก่อน เป็ร้านอาหารริมขอบคันกั้นน้ำเหมือนกันตกแต่งได้น่ารักเหมาะกับหนุ่มสาวที่มาเพิ่มความหวานกันภายในร้านให้แสงสว่างเพียงแค่ดวงไฟเล็กๆ เป็สายไปตามโครงหลังคาแบบเปิดโล่งทั้งสองเลือกที่นั่งด้านในสุดของร้านเตชินสั่งเครื่องดื่มไปก่อนเป็นมอุ่นกับน้ำเปล่า
“ดื่มซะจะได้อุ่นขึ้น ดีนะวันนี้ใส่เสื้อแขนยาวมาด้วย”
“ก็วันนั้นหนาวมากนี่คะ” บัวหอมยกแก้วนมขึ้นจิบ
“อยากกินอะไรไหม?”
“พี่โตแนะนำเองว่าร้านนี้อร่อยบัวก็ไม่รู้ว่าอะไรอร่อย เพราะฉะนั้นพี่โตสั่งเถอะค่ะ”
“งั้นเอากุ้งแชบ๊วย ผัดผักโขม สปาเก็ตตี้คาโบนาร่า”เตชินปิดเมนูแล้วส่งกลับไปให้เด็กร้าน “สามอย่างนี้อร่อย” สั่งเสร็จแล้วก็ส่งยิ้มให้บัวหอม
บัวหอมหัวเราะ“สามอย่างนี้ไม่ค่อยจะเข้ากันเลย”
“ลองกินก่อนเถอะเดี๋ยวจะชมพี่โตเองแหละ” เตชินทำท่าทางมั่นใจแล้วคว้าแก้วนมอุ่นที่บัวหอมดื่มไปแล้วครึ่งหนึ่งมาดื่มไปอึกใหญ่
“กินให้หมด” เขาส่งแก้วกลับมาให้แล้วก็ออกคำสั่ง
บัวหอมทำตามอย่างว่าง่ายหมดแล้วก็เทน้ำเปล่าลงไปและดื่มตามหลัง จนเตชินเอ่ยทักขึ้น“เดี๋ยวก็อิ่มเสียก่อนหรอก”
“บัวยังกินได้อีก”
“กินยังกับแมวดมยังมาทำอวดจะควบคุมน้ำหนักหรือไง”
“กฎเหล็กของบริษัทคือน้ำหนัก ถ้าอ้วนก็จบไม่มีชุดไซส์อื่นให้เปลี่ยนด้วย แต่บัวไม่ห่วงเื่น้ำหนักเท่าไรหรอกค่ะ”
“ไม่ยักรู้ว่ามีกฎข้อนี้ด้วย”
“ก็ที่สาขาสองไม่มีสาวพีจีเหรอคะ”
“มีสิ แต่ก็ไม่เคยถามว่าแล้วทำไมถึงได้นิยมหุ่นบางกันจัง”
“บัวน่ะกินอะไรก็ไม่ค่อยอ้วนหรอกค่ะ”
“ก็น่าจะจริง” เตชินยกแก้วน้ำของบัวหอมไปดื่มอีกแล้วแก้วอีกใบที่มีน้ำอยู่เต็มเขาไม่ยอมใช้เสียนี่ อยากจะแกล้งเธอหรือไงนะ
“เอาโทรศัพท์มาให้พี่หน่อย”
บัวหอมเลิกคิ้วแต่ก็ส่งโทรศัพท์ไปให้ เตชินปัดหน้าจอและกดเบอร์ตัวเองแล้วโทรออกโทรศัพท์ของเขาส่งเสียงร้อง เขาจึงกดตัดสายแล้วส่งกลับมาให้
“บันทึกเบอร์พี่ไว้ด้วย”ส่วนเขาก็ดึงโทรศัพท์รุ่นใหม่มาบันทึกเบอร์ของบัวหอมเช่นกัน “พี่ไม่ได้เข้าสาขาหนึ่งทุกวันหรอกแต่ถ้ามีปัญหาโทรเรียกได้ตลอดเวลา ไอ้ปีมันใจร้อน บางทีอาจมีเื่กับลูกค้า สอดส่องให้พี่บ้างนะ”
“พี่ปีช่วยบัวต่างหากค่ะถ้าพี่ปีไม่เข้าไปพวกนั้นคงลวนลามมากกว่านี้” บัวหอมเอ่ยขณะที่ก้มหน้ายุ่งอยู่กับโทรศัพท์
“มันทำอะไร?” เขาเลิกคิ้วแล้วหยุดมือ
“จับผมกับก้น”
เตชินขมวดคิ้วหนักเข้าไปอีก“ถ้าบอกให้เร็วสักหน่อยพี่จะได้ซัดหน้ามันแล้วค่อยไปเคลียร์กันที่โรงพักเลย” เจ็บใจที่เขามาช้าไปเลยไม่ทันรู้ว่าก่อนหน้านั้นมีอะไรเกิดขึ้น
“ช่างมันเถอะค่ะ”
“คราวหน้าระวังหน่อยเห็นท่าไม่ดีก็ให้ไอ้ปีไปบริการแทนแล้วกันถ้าลูกค้าโวยไปถึงบริษัทพี่จัดการให้เอง”
บัวหอมพยักหน้า แล้วเก็บโทรศัพท์ ตอนนั้นอาหารมาแล้วกลิ่นกำลังหอม เตชินตักสปาสปาเก็ตตี้ใส่จานเล็กแล้วตามด้วยผัดผักโขมและกุ้งแชบ๊วยที่แกะทำชิ้นเล็กๆให้เรียบร้อย ก่อนจะส่งจานนั้นไปให้บัวหอม
214K
