ร่างที่สะบักสะบอมเนื้อตัวบอบช้ำปากซีดเผือกแห้งจนแตกเพราะลมหนาวนอนแนบกับพื้นดินสกปรกไร้ที่รองรับเย่อเล่อไป่จากการเดินทางอันไกลได้พักผ่อนอยู่ใต้หลังคาที่ผุพังแต่กลับรู้สึกดีกว่าที่ผ่านมา เหมือนได้หลบพายุลูกใหญ่ที่โหมกระหน่ำเข้ามาในชีวิตได้หยุดลงไปแล้วเปลือกตาไร้แรงต้านหลับลงไปอย่างง่ายดายเพราะความหนักเหนื่อย
ถึงจะไม่ได้ตื่นอยู่ก็ยังคงเห็นภาพเ่าั้ในฝันเหมือนมันเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้า ทั้งการเสียพ่อแม่ เสียบ้านเมือง และน้องชายที่รักไปถึงอยากจะตื่นขึ้นแต่ในความเป็จริงก็อยากให้มันแค่ฝันไป
ลี่จางิ่ที่พักในตำหนักอยู่ก็ไม่ต่างกันยังคงฝันเห็นผู้คนที่ตนฆ่าตายมาพยายามจะลากเธอลงขุมนรกความแค้นของเหล่าผู้คนที่ต้องสูญเสียมาคอยกวนใจทำให้เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา
" เฮือกก!!หัวข้าา..จิ้บ้าาจริงง คงต้องออกไปเดินเล่นสักหน่อย "
ขณะที่กำลังเปิดประตูตำหนักออก ก็มีร่างนึงยืนอยู่ก่อนแล้ว
" อึกก..ท่านแม่ "
" ยังไม่นอนอีกรึลูก "
" ท่านแม่มีอะไรรึเพคะดึกขนาดนี้ใยท่านไม่อยู่ที่ตำหนักของตนเอง "
" แม่ขอเข้าไปคุยด้วยได้รึไม่ใช้เวลาไม่นานแม่สัญญา "
" อืม เชิญเพคะ "
ทั้งสองนั่งลงที่เตียงเคียงกันผู้เป็แม่มองลูกสาวที่ใครๆต่างก็เรียกว่าปีศาจด้วยความสงสาร
" ท่านมีเื่กะไรรึท่านแม่"
" แม่ทราบเื่ที่เกิดขึ้นแล้วจึงเป็ห่วงกลัวว่าลูกจะนอนไม่หลับจึงมาหา "
" ข้าไม่เป็ไรเพคะท่านไม่ต้องเป็กังวล "
" เหนื่อยมากมั้ยลูก "
มือบางเล็กลูบที่หัวของลี่จางิ่เบาๆ
" ข้าไม่เป็อะไร
ท่านมีเื่จะคุยแค่นี้ใช่หรือไม่ข้าอยากพัก "
ลี่จางิ่สะบัดมือนั้นออกอย่างไร้เยื่อใย
" แม่ขอโทษนะลูกเ้าคงอยากพักผ่อน แม่จึงนำสมุนไพรมาให้คงช่วยให้เ้าหลับลง "
โม่โฉวอันรินน้ำสมุนไพรให้กับลี่จางิ่พร้อมกับรินให้ตนเองด้วยอาการมือที่สั่นไม่ยอมหยุด
"กลิ่นของยาหอมดึงดูดช่างเป็สมุนไพรที่แปลกยิ่ง ท่านไปได้มาจากที่ใดกัน "
โม่โฉวอันนิ่งไปสักพักและเงยหน้ามายิ้มให้ลูกสาวก่อนตอบ
" เป็สูตรของตระกูลเราแม่ไม่เคยได้สอนเ้าแม้แต่เื่ที่จำเป็แม่ก็ไม่เคย "
ลี่จางิ่เห็นผู้เป็แม่เริ่มน้ำตาคลอจึงหยิบน้ำสมุนไพรจากมือโม่โฉวอันขึ้นมาดื่นโดยไม่ลังเล
โม่โฉวอันที่เห็นเช่นนั้นก็ใสุดขีดร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิมพร้อมกับดื่มน้ำสมุนไพรนั้นตามลี่จางิ่
" ข้าดื่มแล้วท่านกลับตำหนักแล้วไปพักผ่อนเถิดท่านแม่ "
" ลี่จางิ่ "โม่โฉวอันเรียกชื่อลูกสาว
" เพคะ "
" แม่ขอโทษ "
" ท่านกำลังจะพูดอะไรก็พูดเถอะท่านแม่อย่าได้อ้อมค้อมนักเลย "
"อย่าได้เข็นฆ่าผู้คนไปมากกว่านี้เลย ดินแดนที่เจิ่งนองด้วยเืผู้คนที่ไม่ได้ทำอะไรผิด ความเจ็บช้ำของเ้าเอามาลงที่แม่เถอะ"
" ข้าทำอะไรผิด ผู้อื่นก็ต่างแย่งชิงอาณาจักรกันด้วยการรบราฆ่าฟันกันเช่นนี้มาเป็พันๆปีแล้วใยข้าจะทำบ้างเหตุใดถึงผิด และท่านจะชดเชยอะไรให้ข้าได้ท่านไร้อำนาจที่จะปกป้องตัวท่านเองด้วยซ้ำ "
" เ้าไม่ฟังผู้ใดอย่างที่ฮ่องเต้กล่าวจริงๆ "
"ท่านพ่อ...อึกกหรือว่า...ท่านพ่อไปพูดอะไร
ท่านถึงเป็บ้ามาหาข้าเช่นนี้ "
"ฮ่องเต้กล่าวกับแม่ว่าหากเ้าอยู่ผู้คนในเมืองคงได้รับผลกำที่เ้าได้กระทำเอาไว้ต้องสังเวยผู้คนไม่จบไม่สิ้นกับความอำมหิตของเ้าที่ไร้เมตตาสำนึกน้องสาวเ้าก็จะเป็ทุกข์ไปด้วย "
" พอเถอะข้าไม่อยากฟังท่านพ่อเป็เช่นไรท่านก็รู้ดีกว่าใคร ยังจะไปฟังไอ้เ้าจอมลวงโลกนั้นอีก "
"ลี่จางิ่แม่จำเป็ต้องทำ "
" หยุด...พอเสียเถอะท่านกลับไปได้แล้ว "
" แม่จะจบเื่นี้เอง "
" ข้าบอกให้หยุดไง!!ไม่งั้นข้าจะสั่งขังท่านซะ!! "
ในขณะกำลังถกเถียงกันอยู่ลี่จางิ่ก็เริ่มมีอาการแปลกๆ
" อึกก!!ท่านแม่...ข้า..อะนี่มัน ท่านเอาอะไรให้ข้ากิน ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่ "
ลี่จางิ่ก็มีอาการเจ็บที่คอเริ่มหายใจไม่ออก
"นับวันพันปีท่านเอาแต่เก็บตัวเงียบไม่แม้แต่จะมาเจอผู้คน เหตุใดครานี้ท่านถึงขั้นมาหาข้าที่ตำหนักเพื่อจะวางยาข้าที่ไว้ใจท่านงั้นรึท่านแม่"
" ลี่จางิ่ทุกอย่างมันไม่ใช่ความผิดท่านพ่อ แต่เป็แม่ที่ไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายแก่เขาได้"
โม่โฉวอันที่ดื่มสมุนไพรไปเช่นเดียวกับลี่จางิ่ก็มีเืไหลออกจากจมูก
"ท่านคงเสียใจมากเลยใช่มั้ยท่านแม่ ที่ให้กำเนิดปีศาจอย่างข้าขึ้นมาท่านมันก็ไม่ต่างอะไรกับท่านพ่อ ไสหัวไปซะ ออกไป..ออกไป๊!!!"
"ถ้าเ้าอยู่ก็รังควานแต่จะนำพาความเ็ปแก่ผู้คน แคว้นกำลังล้มสลายเพราะความบ้าการฆ่าฟันของเ้าฟ้าดินโปรดอภัยให้ข้าด้วย หากเด็กคนนี้ได้ขึ้นเป็ใหญ่เหนือใต้หล้า เกรงว่ามันจะนำพาความหายนะมาสู่ราษฎรทั่วทั้งแผ่นดินจะอาบไปด้วยเืสีแดงฉานเสียงกรีดร้องของความสูญเสียจะดังไม่หยุด..
....แม้แต่ตอนฝันก็ยังคงตามมาหลอกหลอนโปรดส่งนางไปยันขุมนรกห้วงที่ลึกที่สุด..
....อย่าได้กลับขึ้นมาเป็ปีศาจแห่งาอีกเลย...
..ส่วนบาปของข้า ข้าจะตายตามนางไปเพื่อชดใช้ที่ให้กำเนิดปีศาจออกมา.."
ลี่จางิ่ทรุดตัวลงไปนอนกองกับพื้นพร้อมๆกับโม่โฉวอันที่ตอนนี้กระอักเืออกมาเต็มพื้นพรมสีฟ้าอ่อน
เื่ราวต่างๆที่ทำกับคนอื่นได้ย้อนกลับมาหาตัวเธอน้ำตาแห่งความแตกสลายที่แม้แต่แม่แท้ๆของเธอยังทำร้ายกันได้ลงคอบอบช้ำั้แ่เด็กจนวันสุดท้ายของชีวิตไม่เคยได้รับความรักจากคนที่เรียกว่าครอบครัวโดนทิ้งขว้างเป็แค่ก้อนกรวดไร้ค่า ทำทุกอย่างเพื่อหวังว่าสักวันจะได้หลุดพ้น
แสงจันทร์สาดส่อง ผู้คนหลั่งน้ำตาอำนาจยังคงตกเป็ของผู้ชนะ ผู้แพ้ต้องพังทลาย ความอิจฉาไม่ลดหย่อนไฟแค้นเพิ่มทวีคูณ อะไรคือที่สิ้นสุดของการเกิดมา หากหายใจเท่ากับมีชีวิตการฆ่าผู้อื่นเพื่อต่อชีวิตละคืออะไร
"แม้ข้าจะตายไปโลกนี้ก็ยังคงโหดร้ายเช่นเดิม "
1K
