หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปในความมืดมิด
เมษาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าความทรมานที่ได้รับนั้นหนักหนาเท่ากับความสุขสมที่มันมอบให้หรือไม่ ร่างกายของเธอจดจำจังหวะของการบุกรุก และมันเริ่มตอบสนองต่อกลิ่นเหงื่อและเสียงฝีเท้าของชัชวาลที่เดินมาหยุดอยู่หน้ากรงขังในยามวิกาล
คืนนี้ก็เช่นเคย ชัชวาลไม่ได้พูดอะไรมากนัก เขากระชากโซ่ที่ร้อยรัดข้อมือเธอออก ก่อนจะเหวี่ยงร่างเธอไปยังมุมห้องที่สลัวที่สุด
“คุกเข่าลง” เสียงเขาแหบพร่าเต็มไปด้วยอำนาจ
เมษาปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย ความขัดขืนในสัปดาห์แรกได้ถูกบดขยี้จนหมดสิ้น เธอคุกเข่าลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ โก่งสะโพกขึ้นเชิญชวนอย่างน่าอับอาย ขายเรียวเผยอออกเล็กน้อยอย่างรู้หน้าที่ กลีบกุหลาบที่บวมช้ำจากการร่วมรักซ้ำๆ กำลังส่งสัญญาณเต้นตุบๆ รอรับการลงทัณฑ์ครั้งใหม่
ชัชวาลยืนอยู่ด้านหลังเขา มองดูภาพที่น่าเย้ายวนนั้นด้วยความพอใจ มือใหญ่ของเขาคว้าหมับเข้าที่เอวคอด กดย้ำลงไปจนเมษาต้องเอนตัวลงพิงกับกำแพงมากขึ้น
“วันนี้ฉันอยากได้ลึกๆ” เขาพึมพำเสียงกระเส่า “เธอต้องร้องขอให้ฉันกระแทกให้หนักกว่านี้”
เขาไม่รอช้า ใช้แก่นกายที่แข็งขืนและร้อนผ่าวของเขาทาบลงไปที่ช่องทางด้านหลัง ช่องทางที่แม้จะถูกใช้งานมาตลอดสัปดาห์ ก็ยังคงมีความคับแน่นและเปียกชื้นเกินกว่าที่เขาจะทานทนได้
แคว่ก!
ชัชวาลเบียดแทรกแก่นกายเข้าสู่ร่องรักอย่างไม่ปรานี ความรุนแรงทำให้เมษาเผลอกรีดร้องออกมาทันที
“อ๊าาาา! อูยยยยย!”
เธอเกร็งตัวจนท้องน้อยบิดเกร็ง ความเจ็บแสบจากการเสียดสีเริ่มต้นขึ้น แต่ไม่นานความรู้สึกนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความอิ่มเอมที่ลึกถึงขั้วหัวใจ เพราะการร่วมรักในท่าโก่งโค้งนี้ทำให้แก่นกายของชัชวาลสามารถเข้าถึงจุดที่อ่อนไหวที่สุดในร่างของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ตับๆๆๆ! พลั่บๆๆๆ!
ชัชวาลเริ่มกระแทกอย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทุกจังหวะที่ซัดเข้ามา เมษาต้องซี๊ดปากและก้มหน้าลงซบกับพื้น เธอกระดกเอวตอบรับอย่างไม่รู้ตัว กลายเป็ความร่วมมือที่น่าอับอายภายใต้สถานการณ์ที่ถูกบีบบังคับ
“ดี...อย่างนั้นแหละ...เมษา” เสียงชัชวาลดังอยู่ข้างหูเขา มันคือเสียงของชัยชนะ
ตับ! แคว่ก! ตับ!
เขาเปลี่ยนจังหวะเป็ช้าและหนักหน่วง ลากแก่นกายออกมาจนเกือบจะพ้นทางเข้า แล้วกระแทกกลับเข้าไปจนมิดลำ ความลึกนั้นทำให้มดลูกของเธอเหมือนถูกกระแทกอย่างแรง มันเป็ความเ็ปที่แสนหวาน
“อ๊าาาาห์! ซี๊ดดดด! ไม่... ไม่ไหวแล้ว!” เมษาพยายามร้องขอให้เขาหยุด แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเต็มไปด้วยความโหยหา
ชัชวาลไม่สนใจ เขายังคงรัวกระแทกอย่างต่อเนื่อง จนร่างกายของเมษาเริ่มกระตุกถี่ๆ ความคับแน่นของกลีบกุหลาบที่บีบรัดแก่นกายของเขาเป็สัญญาณว่าเธอใกล้จะถึงฝั่งแล้ว
พลั่บๆๆๆๆๆๆ!
จังหวะสุดท้ายมาถึงเมื่อชัชวาลออกแรงกระแทกจากด้านหลังอย่างสุดแรงจนร่างเธอแทบกระเด็น เขาปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดออกมาอย่างรุนแรง ธารารักอุ่นหนืดถูกฉีดเข้าไปในกายเธอจนเมษาสั่นสะท้าน เธอถึงจุดสุขสมพร้อมกับความร้อนผ่าวนั้นพอดี ร่างกายเธอเกร็งกระตุกเป็จังหวะ ก่อนจะอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นในสภาพหมดแรง
ชัชวาลถอนแก่นกายออกอย่างช้าๆ ปล่อยให้ร่างของเมษาเปียกชื้นและสั่นเทาอยู่ตรงนั้น
เธอหอบหายใจหนักหน่วง รู้สึกถึงความขยะแขยงตัวเองที่สุขสมกับเื่ราวอันน่าอัปยศนี้ได้ แต่ในความขยะแขยงนั้น ก็มีความว่างเปล่าที่เธอรู้ดีว่าหากชัชวาลไม่มา...เธอคงโหยหาการถูกลงทัณฑ์นี้เป็แน่
ชัชวาลยืนมองดูเหยื่อของเขาอย่างเงียบๆ ก่อนจะหยิบกุญแจมือขึ้นมาคล้องข้อมือเธอไว้กับลูกกรงอีกครั้ง
“พรุ่งนี้...เตรียมตัวให้ดี” เขาพูดด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ใจเมษาเต้นระรัวอย่างหวาดหวั่น
“เราจะไม่อยู่แค่ในห้องสี่เหลี่ยมนี้อีกแล้ว”
ตอนหน้า... บอกเลยว่า... การลงทัณฑ์นอกคุกในชุดนักโทษ
จะทำให้เธอต้องร้องขอชีวิต และต้องอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
671
