9
งานแต่ง
ณ โรงแรมหรูชื่อดังแห่งหนึ่ง
บรรดาแขกต่างทยอยมาร่วมงานแต่งของสองตระกูลดัง ระดับประเทศ และเป็วันที่ทั้งสองครอบครัวต่างตั้งตารอคอย วันที่ทั้งสองตระกูลจะได้เป็ทองแผ่นเดียวกัน คุณปู่สุรศักดิ์และคุณปู่บดินทร์ยิ้มอย่างมีความสุข
งานจัดขึ้นอย่างสวยงาม ท่ามกลางความปลื้มปิติ ทางเข้างานเป็อุโมงค์แกลเลอรี่ ประกอบไปด้วยกรอบรูปพรีเวดดิ้งเ้าบ่าวเ้าสาวขนาดใหญ่ เรียงรายตามทางเดิน มีซุ้มดอกไม้ประดับสลับกัน นำทางมาจนถึงแบล็คดรอปหลัก ซึ่งตกแต่งด้วยกุหลาบสีขาวและสีชมพูราวกับสรวง์
คุณหญิงประภัสสรกำลังจะเดินเข้าไปดูหลานสาวว่าแต่งตัวเสร็จหรือยัง แต่เจอไข่มุกและนินิวที่เดินออกมาพอดี
“เป็ยังไงลูก ยายพู่แต่งตัวเสร็จหรือยัง”
“เสร็จแล้วค่ะคุณป้ากำลังจะออกมาค่ะ” ไข่มุกตอบคุณหญิงประภัสสร
“สวยมากเลยละค่ะ” นินิวแอบกระซิบคุณหญิงเบาๆ คุณหญิงยิ้มด้วยความภูมิใจ
เ้าบ่าวใส่ชุดทักซิโด้สีดำ อกแกร่งแน่นปึก ลำขาเรียวยาวแน่น มาดเข้ม ดูหล่อเหลาอย่างกับพระเอกซีรี่ย์ก็ไม่ปาน ทำเอาสาวๆ ที่มาร่วมงานต่างก็แอบอิจฉาเ้าสาวไปตามๆ กัน ภาคินกำลังยืนรอเ้าสาวบนเวที เมื่อพิธีกรบอกบรรดาแขกในงานว่าเ้าสาวกำลังเดินมาหาเ้าบ่าวแล้ว ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ทางเดินตรงกลางรวมถึงตัวภาคินด้วย แสงไฟสาดส่องตกกระทบร่างระหงที่กำลังเดินบนพรมแดงช้าๆ ภาคินตกตะลึง สายตาค้างจ้องมองไปที่ว่าที่เ้าสาวของตัวเอง เธอสวยมาก ทำเอาหัวใจเขาเต้นแรง ตุบตุบ! ตุบตุบ!!
เธอใส่ชุดเ้าสาวที่เขาเลือกให้ในวันนั้น ชุดเ้าสาวชุดนั้นเมื่อมาอยู่บนตัวเธอช่างงดงามเหมาะกับเธอมาก ชุดสีขาวทรงเอไลน์ ท่อนบนดีไซน์เกาะอกพับเบิ้ล มีโบว์ใหญ่ด้านหลังเป็กิมมิค ปักตกเเต่งด้วยเพชรเป็ลวดลายพลุ เรียบหรูสมฐานะหลานสาวมหาเศรษฐี
ด้วยชุดที่งดงามบวกกับผิวพรรณอันผ่องใสของเธอ รูปร่างที่ได้สัดส่วน สะกดทุกสายตาของแขกที่มาในงาน จนบรรดาแขกต่างชมเป็เสียงเดียวกันว่า เ้าสาวสวยมากกกกกกก
พู่กันถือช่อดอกไม้เดินขึ้นไปหาเ้าบ่าวที่ยืนรออยู่บนเวที เธอเห็นเ้าบ่าวของตัวเองแล้วก็ตะลึงเช่นกัน วันนี้เขาช่างหล่อเหล่า ในวันปกติเธอก็แทบคลั่งไคล้ในตัวเขา แต่วันนี้เขาทำให้เธอเหมือนยืนอยู่ข้างเ้าชายก็ไม่ปาน เธอยิ้มหวานให้เขา เขายิ้มตอบเธอเช่นกัน พร้อมยื่นมือมารับเธอขณะเดินขึ้นเวที
“ขอบคุณค่ะ” เมื่อทั้งสองยืนอยู่บนเวที ช่างเป็คู่ที่เหมาะสมกันมาก เ้าบ่าวหล่อเ้าสาวสวย ทำเอาแขกในงานส่งเสียงเชียร์เกรียวกราวด้วยความปิติกับทั้งคู่
เมื่อทั้งสองแลกแหวนแต่งงานกันเสร็จ บรรดากองเชียร์ก็ส่งเสียงเชียร์อย่างดัง จูบเลย จูบเลย จูบเลย
ภาคินใช้สายตาหวานซึ้งจ้องไปที่ตาคู่สวยของเธอเป็การขออนุญาต เขาค่อยๆ เลื่อนสายตามาจ้องที่ปากอวบอิ่มนั้น แล้วก้มลงจูบเธออย่างอ่อนโยน เนินนาน เสียงโห่ร้องจากกองเชียร์ดังสนั่น เมื่อภาคินผละออก ทำเอาเธอเขินจนหน้าแดง จากนั้นเขาจับมือเธอยกขึ้นหันไปโชว์แหวนแต่งงานของทั้งคู่ให้ทุกคนได้เห็น เสียงกรี๊ดร้องดังมาอีกระรอก ทำเอาแขกต่างปรบมือเสียงดังให้กับทั้งคู่ ปลื้มปิติทั่วงาน
อีกฝั่งของเวที ดีแลนด์กำลังมองดูทั้งคู่ที่อยู่บนเวทีด้วยสายตาที่เ็ป ไม่อยากจะเชื่อเลย เวลาเพียงไม่นานที่เขาจากเธอมา เพียงเดือนเดียว เดือนเดียวเท่านั้นเอง เขาต้องมาเจอเธออีกครั้งเมื่อเธอต้องไปเป็เ้าสาวของคนอื่น ทำไมกัน เขากระดกแก้วไวน์รวดเดียวกับภาพบาดตาบาดใจ จากนั้นเขาก็เดินออกจากงานอย่างเงียบๆ กับหัวใจที่แตกสลาย
อีกด้านหนึ่ง หมอนารายืนมองหมอภาคินด้วยความเศร้า พยายามอดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา หมอไนท์ที่ยืนมองเธอจากด้านข้างจับที่แขนเธอเบาๆ
“เธอโอเคหรือเปล่า” ไนท์จ้องมองใบหน้าที่กำลังเศร้านั้น
“ฉันไม่เป็ไร” เธอผละแขนออกจากมือของไนท์
“ฉันกลับก่อนนะ ฝากบอกภีมด้วยว่าฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย”
เธอหันหลังให้เขาแล้วเดินออกไปทันที ไนท์มองตามแผ่นหลังบางนั้น เขารู้ว่านารารู้สึกอย่างไร เขารู้ว่าเธอเ็ปที่เห็นภาคินแต่งงาน เขารู้ว่าคนที่อยู่ในใจของเธอตลอดมาก็คือภาคิน ไม่ใช่เขา ดังนั้นความเ็ปของเธอเขารับรู้มันได้ดีเลยทีเดียว
…..
ที่คอนโดของภาคิน
เตียงนอนใหญ่ถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงเป็รูปหัวใจ สองสามีภรรยาป้ายแดงกำลังนั่งที่เตียงกว้างเพื่อรอคำอวยพรการส่งตัวของเ้าบ่าวเ้าสาวจากคนในครอบครัว
ปู่สุรศักดิ์จับมือภาคินมาวางไว้บนมือของพู่กัน ด้วยความปลื้มปิติยินดีก่อนจะเริ่มอวยพรเ้าบ่าวเ้าสาวเป็คนแรก
“หนักนิด เบาหน่อยก็อภัยให้กัน ปู่ขอให้ทั้งสองคนมีความสุข รีบมีหลานให้ปู่ไวๆ นะ”
“ดูแลน้องดีๆ นะตาภีม อย่าทำให้น้องเสียใจ” คุณปู่บดินทร์บอกหลานชายสุดที่รัก
“ครับคุณปู่”
“ถ้าตาภีมทำหนูเสียใจบอกปู่ได้เลย” ปู่บดินทร์หันไปทางหลานสะไภ้ พู่กันยิ้มให้กับคุณปู่
“แล้วก็มีหลานให้ปู่เลยคืนนี้เข้าใจไหมปู่อยากอุ้มหลานแล้ว” ปู่ทำเป็กระซิบข้างหูหลานชาย เบาๆ แต่ได้ยินกันหมด ทำเอาเ้าบ่าวเ้าสาวถึงกับหน้าแดง
คุณภาวิณีและคุณบุรพัฒน์พ่อกับแม่ของภาคินเดินมาอวยพรบ้าง
“พ่อกับแม่ขอให้ลูกทั้งสองเดินเคียงกันบนเส้นทางต่อจากนี้ไป ด้วยความรัก และความเข้าใจ มีลูกเต็มบ้าน ครอบครัวพบเจอแต่ความสุข พ่อกับแม่ยินดีด้วยนะลูก” คุณหญิงภาวิณีกอดลูกชายและลูกสะไภ้ด้วยความรัก
“ขอให้ทั้งคู่มีความสุขในการครองเรือน ใช้สติในการแก้ปัญหา ผ่อนหนักให้เป็เบา ผิดถูกก็ให้อภัยกัน ขอให้รักกันยืนยาว ยินดีด้วยนะลูก” คุณณัฐพลและคุณหญิงประภัสสรอวยพรบ้าง
“พี่ขอให้ทั้งสองรักและเข้าใจกัน ฝ่าฟันทุกอุปสรรค ทุกปัญหาไปด้วยกัน รักกันมากๆ นะ” ภูผาอวยพรให้น้องชายและน้องสะไภ้
“พี่ขอให้รักกัน ห่วงกัน ให้อภัยกัน จับมือกันไปตลอดนะ” ณัฐนธีอวยพรเป็คนสุดท้าย
“เอาละเมื่อครบกันทุกคนแล้วก็ถึงเวลาที่พวกเราต้องกลับ ปล่อยเวลาให้เป็ของเ้าบ่าวเ้าสาวเขาได้จัดการกันเอง ไปกันเถอะ” ปู่บดินทร์เอ่ยกับทุกคนแล้วตบที่บ่าหลานชายเบาๆ
หลังจากที่เสียงประตูห้องถูกปิดลง ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ
“เอ่อ เธอนอนห้องนี้แล้วกัน พี่จะไปนอนอีกห้อง” เป็ภาคินที่เริ่มพูดก่อน พู่กันหันหน้าไปมองเขา เขาคงอึดอัดที่จะนอนกับเธอ เธอคิดในใจ
“ไม่เป็ไรค่ะ พู่นอนห้องรับแขกได้ค่ะ ยังไงห้องนี้ก็เป็ห้องของพี่ภีมอยู่แล้ว พี่ภีมน่าจะชินกับห้องนี้มากกว่า”
“แต่ห้องนั้นมันเล็กกว่าห้องนี้ เธอนอนห้องนี้แหละ เอาตามนี้นะเธอพักผ่อนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” พูดจบเขาก็เดินออกไปทันที
“นี่เขาไม่อยากอยู่ใกล้เธอขนาดนั้นเลยหรือไง” พู่กันถอนหายใจ
เมื่อภาคินเดินออกมาจากห้องของตัวเองขายาวๆ ก็รีบก้าวไปเปิดประตูห้องเล็กอีกห้องแล้วรีบก้าวเข้าไป ทันทีที่ปิดประตู เขาก็ยังคงยืนนิ่งอยู่หลังประตูอยู่แบบนั้น
นี่เขาเป็อะไร เวลาที่เขาอยู่ใกล้กับเธอแบบนี้สองต่อสองทำไมเขาถึงร้อนไปทั้งตัว หัวใจมันเต้นแรง เหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ จนต้องรีบพาตัวเองออกมา ภาคินพ่นลมหายใจออกมา เมื่อได้สติเขาก็เตรียมตัวจะไปอาบน้ำเมื่อคลายความร้อน พอเดินเข้าห้องน้ำเขานึกได้ว่าของทุกอย่างของเขายังอยู่ที่ห้องเดิม เมื่อนึกขึ้นได้เขาจึงเดินกลับไปเพื่อเอาของใช้ส่วนตัว
“พี่ลืม....” เขาเปิดประตูด้วยความเคยชินทันที
พู่กันหันไปตามเสียงแล้วรีบเอามือจับชุดแต่งงานที่กำลังจะหล่นลงไปกองที่พื้นมาแน่บไว้กับหน้าอก เผยเห็นแผ่นหลังเนียน เนินเนื้อที่ล้นออกมาจากการกระชับชุดของเธอ
“เอ่อ.....” ภาคินตะลึงชั่วขณะ
“พี่ภีมมีอะไรหรือเปล่าคะ” พู่กันถามเขาที่เอาแต่ยืนนิ่งมองมาที่เธอ เมื่อเขาได้สติ เขารีบหันหลังทันที
“เอ่อ พี่ขอโทษนะ พี่.. พี่จะมาเอาของที่ต้องใช้”
“อ้อ ค่ะ” เธอก้มสำรวจตัวเองแล้วกระชับให้แน่นกว่าเดิม
“พี่ภีมเข้ามาหยิบได้เลยค่ะ” พู่กันเดินถอยหลังออกจากตู้เสื้อผ้าเพื่อจะหลีกทางให้เขา แต่ว่าเธอดันเหยียบกระโปรงจากด้านหลังทำให้เธอกำลังจะหงายหลัง
“ว้ายย!!!...” เสียงร้องด้วยความใเมื่อรับรู้ได้ว่าเธอกำลังจะล้มแน่ๆ ในอีกไม่กี่วินาทีต่อจากนี้
ภาคินที่กำลังเดินเข้ามาเห็นว่าพู่กันกำลังจะหงายหลัง จากการพยายามถอยหลังหลีกทางให้เขา เร็วเท่าความคิดมือหนาคว้าแขนเธอพร้อมดึงสุดแรงเข้ามาหาตัวเอง แล้วโอบเอวคอดกิ้วนั้นไว้อย่างแน่น แรงดึงที่แรงเกินไปของภาคิน ทำให้พู่กันพุ่งมาชนหน้าอกแกร่งอย่างแรงจนล้มทับตัวภาคินลงที่เตียงนุ่ม ฟึบ!ตุบ! เธอตกอยู่ในอ้อมกอดเขาด้วยความบังเอิญ ทั้งสองจ้องตากันนิ่งนานนับนาที
มือหนาััได้ถึงแผ่นหลังเนียนนุ่มที่เปลือยเปล่าของเธอทำให้เขาเผลอลูบไล้อย่างลืมตัว พู่กันรับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวนั้น ทำให้เธอเอามืออีกข้างที่ไม่ได้จับเสื้อ ดันแผงอกเขา เพื่อลุกขึ้นนั่ง เขามองตามการกระทำของคนในอ้อมกอดแล้วยอมปล่อยมือให้เธอ
“เอ่อ พี่ภีม รีบไปเอาของเถอะคะ” พู่กันที่ลุกขึ้นนั่งได้แล้วเอ่ยบอกคนที่นอนที่เตียงให้ลุกไปเก็บของ
ภาคินรีบลุกไปเก็บของ แล้วรีบเดินออกจากห้องไป ทันทีที่เขาปิดประตูห้องของเธอ เขาเอามือจับที่หน้าอกตัวเอง รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นแรงกว่าเดิม ตึกตึก! ตึกตึก!ตึกตึก! อาการร้อนวูบวาบที่เกิดขึ้นในตัวตอนนี้ทำให้เขาต้องรีบมุ่งหน้าไปที่ห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำดับความร้อนของร่างกาย ส่วนพู่กันนั้นเมื่อภาคินออกไป เธอก็รีบวิ่งไปล็อกประตูทันที จากนั้นก็รีบไปอาบน้ำเช่นกัน
21K
