ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        “อาบเองยังไงล่ะ”

        มู่อวิ๋นจิ่นถลึงตาใส่ฉู่ลี่นางรู้สึกว่าช่วงนี้ฉู่ลี่ทำตัวน่ามันเขี้ยว ไม่ทำตัวเย็นชาเหมือนแต่ก่อน

        ฉู่ลี่เห็นนางปากต่อคำจึงหัวเราะเสียงต่ำและยื่นมือไปลูบหัวนางอย่างเบามือ ก่อนจะยกมือออกมาดู และแสร้งแสดงท่าทีรังเกียจ

        จากนั้นได้เอ่ยเสียงนิ่ง “เจ้าควรไปอาบน้ำได้แล้วจริง ๆ”

        “ออกไปได้แล้ว!” มู่อวิ๋นจิ่นไม่พอใจ จึงคว้าหมอนเขวี้ยงใส่เขาไป

        ฉู่ลี่รับหมอนใบนั้นได้ทันและกระแอมไป “เปิ่นหวงจื่อจะให้ชิงเมิ่งมาช่วยเจ้าอาบน้ำ”

        “ไม่ต้อง ข้าอาบเองได้” มู่อวิ๋นจิ่นปฏิเสธเสียงเเข็ง

        ฉู่ลี่เดินเข้าไปกระซิบข้างหู “เจ้าเดินได้แล้วหรือ?”

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้าพร้อมยื่นมือไปคว้าแขนฉู่ลี่เอาไว้ก่อนที่จะสลัดผ้าห่มไปด้านข้าง และก้มตัวสวมรองเท้า

        หลังจากสวมรองเท้าเรียบร้อยมู่อวิ๋นจิ่นก็จับแขนฉู่ลี่อยู่อย่างนั้น ยอมให้เขาพาไปไหนก็ได้ทั้งสองเดินไปที่ประตูที่อยู่ด้านข้างฉู่ลี่เปิดประตูออกพบกับบ่อน้ำร้อนที่มีควันลอยอบอวลไปทั่วห้อง

        “นี่เป็นบ่อน้ำร้อนที่ผสมยาสมุนไพรลงไป ไม่เป็นอันตรายต่อบาดแผลของเจ้า”ฉู่ลี่กล่าว

        มู่อวิ๋นจิ่นเลิกคิ้วขึ้นมองดูบ่อน้ำร้อนอยู่นานก่อนหันไปถามฉู่ลี่ขึ้น “เจ้าช่างใจกว้างยอมให้ข้าแช่ตัวในบ่อน้ำร้อนอย่างนั้นหรือ?”

        “เจ้าไม่ได้เป็นคนบอกว่าเปิ่นหวงจื่อไร้จิตใจมิใช่หรือ?” ฉู่ลี่เลิกคิ้วเช่นกัน

        มู่อวิ๋นจิ่นแสยะยิ้มมุมปากปล่อยมือจากแขนฉู่ลี่ “เช่นนั้นเจ้าไปช่วยข้าตระเตรียมชุดอาบน้ำก็แล้วกัน ข้าจะเอาชุดคลุม กางเกงตัวนอกและตู้โตว...”

        ยังไม่ทันสั่งจนครบฉู่ลี่ก็เดินหน้าเสียออกไปก่อนแล้ว

        มู่อวิ๋นจิ่นเห็นว่าฉู่ลี่ออกไปแล้วจึงถอดชุดอย่างสบายใจ นางก้าวลงไปในบ่อน้ำร้อน เมื่อน้ำอุ่น ๆสัมผัสกับผิวหนังให้ความรู้สึกสบายไปทั้งตัว

        มู่อวิ๋นจิ่นนั่งผิงผนังบ่อน้ำร้อนหลับตาสองข้างลง แขนของนางดีขึ้นมากแล้วต่อไปคงถึงเวลาที่ต้องไปจัดการเรื่องบางอย่างแล้ว

        นางไม่มีทางยอมปล่อยให้คนชั่วช้าบางคนใช้ชีวิตอย่างสุขกายสบายใจไปได้

        “พระชายา ชุดใหม่ที่ต้องเปลี่ยนวางอยู่ในห้องแล้วเพคะ” ชิงเมิ่งส่งเสียงอันนุ่มนวลรายงาน

        “อืม” มู่อวิ๋นจิ่นตอบกลับจากนั้นเดินขึ้นจากบ่อน้ำร้อนไปแต่งตัวในห้อง

        ภายในห้องเวลานี้ไม่มีใครเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว

        มู่อวิ๋นจิ่นจัดการเปลี่ยนชุดใหม่ใช้ผ้าซับผมที่เปียกชุ่ม ยืดเส้นยืดสาย เดินออกไปข้างนอก

        มู่อวิ๋นจิ่นค่อยๆ เปิดประตูออกไป แสงแดดจากภายนอกสาดส่องเข้าตาจนนางต้องยกมือขึ้นมาบัง

        เมื่อปรับตัวกับแสงได้แล้วมู่อวิ๋นจิ่นก็ยืดเส้นยืดสายพลางบิดขี้เกียจ เดินไปเดินมาที่ลานด้านหน้า

        ติงเสี่ยนและชิงเมิ่งที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเรือนลี่เฉวียนเมื่อเห็นมู่อวิ๋นจิ่นออกมา ต่างก็ตะลึงอ้าปากค้าง

        แต่พอเห็นมู่อวิ๋นจิ่นที่ดูโทรมออกมาสูดอากาศภายนอกทั้งสองต่างก็พากันยิ้มโดยไม่มีใครเอ่ยคำใด

        ฉู่ลี่เดินเข้าในลี่เฉวียนเห็นมู่อวิ๋นจิ่นกำลังยืนพิงกำแพงตากแดดอยู่อย่างสบายใจ

        ทันใดนั้นติงเสี่ยนและชิงเมิ่งที่เห็นฉู่ลี่มาก็รีบวิ่งหลบไปที่อื่นอย่างรวดเร็ว

        ฉู่ลี่เดินเข้าไปใกล้มู่อวิ๋นจิ่นเห็นบนบ่าของนางมีผ้าเช็ดตัวพาดอยู่ผมเปียกซกมีน้ำหยดลงมาจนทำให้เสื้อคลุมของนางเปียกชุ่มไปหมด

        เขาจึงคว้าผ้าเช็ดตัวขึ้นไปขยี้ผมซับน้ำให้นาง

        มู่อวิ๋นจิ่นสัมผัสได้ถึงหนังหัวที่เหมือนจะหลุดออกจึงยื่นมือขึ้นไปจีบมือฉู่ลี่เอาไว้ พลางหัวเราะเยาะ “เดี๋ยวข้าจัดการเอง”

        ฉู่ลี่จึงยอมปล่อยมือลง

        มู่อวิ๋นจิ่นจับผ้าเช็ดตัวซับน้ำที่ผมอย่างเชื่องช้าสีหน้าสบายใจไม่รีบไม่ร้อน

        ฉู่ลี่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้ามู่อวิ๋นจิ่นหลังจากที่นางอาบน้ำเสร็จเขาได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นยาสมุนไพร ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายจิตใจลงได้มาก

        ฉู่ลี่มองดูมู่อวิ๋นจิ่นยืนซับน้ำด้วยท่าทางหงุดหงิดจึงยื่นมือไปเตะบ่าให้กำลังใจนาง สายตาก็พลางจ้องไปที่ริมฝีปาก เลื่อนลงมาที่เอวก่อนที่เขาจะขยับตัวเข้าไปแนบชิดขึ้น

        มู่อวิ๋นจิ่นรู้สึกจิตใจเต้นแรงและเร็วขึ้นพยายามจะถอยหลังไป ทว่าตอนนี้แผ่นหลังของนางได้แนบชิดติดกับกำแพงด้านหลังแล้ว

        สีหน้าของมู่อวิ๋นจิ่นแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ เมื่อใบหน้าอันหล่อเหลาของฉู่ลี่ขยับเข้าใกล้จิตใจของนางก็มิอาจสงบสติอารมณ์ลงได้  สมองเหมือนโดนสั่งการให้หยุดชะงักลงในทันทีเช่นกันตอนนี้นางจึงทำได้เพียงหลับตาลงด้วยสัญชาตญาณ

        จากนั้นริมฝีปากของนางสัมผัสได้ถึงความเย็นที่ส่งผ่านมา

        “คุณหนู กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?” เสียงดีใจเอ่ยดังขึ้นจากหน้าประตูเรือนลี่เฉวียน

        ด้านมู่อวิ๋นจิ่นที่กำลังฝันหวานกับจุมพิตของฉู่ลี่ตกใจสะดุ้งโหยงขึ้นทันทีรีบยกมือผลักร่างของฉู่ลี่ด้วยใบหน้าแดงก่ำจนอยากแทรกแผ่นดินหนี

        จื่อเซียงรู้สึกเสียใจที่ส่งเสียงเรียกมู่อวิ๋นจิ่นเมื่อครู่สายตาที่ราวกับจ้องจะกินเลือดกินเนื้อจากฉู่ลี่ถูกส่งมาให้นางสื่อความหมายว่านางเข้ามาแทรกจังหวะโอกาสที่ดีของเจ้านายทั้งสองด้วยความตกใจถึงขีดสุดเลยวิ่งออกจากเรือนไป

        มู่อวิ๋นจิ่นอยากเอ่ยปากเรียกจื่อเซียงทว่าไม่ทันเวลาเสียแล้ว

        มู่อวิ๋นจิ่นก้มหน้าก้มตาเม้มริมฝีปากก่อนจะได้สติกลับมา

        นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เมื่อครู่นางกับฉู่ลี่กำลัง…

        มู่อวิ๋นจิ่นหยุดความคิดลงในทันใดก่อนจะกระทืบเท้าตึงตัง จ้องไปที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มของฉู่ลี่ “เจ้ายิ้มทำไม!!!”

        “หึ ข้าไม่เคยเห็นสตรีคนไหนรู้สึกได้ง่ายเท่าเจ้ามาก่อนเลย” ฉู่ลี่พูดไปก็ยกมือบีบแก้มทั้งสองข้างของนางไปด้วย

        “ไสหัวไป!” มู่อวิ๋นจิ่นตะคอกแล้ววิ่งกลับเข้าห้องก่อนจะปิดประตูลงกลอนแน่นสนิท

        ด้านนอกฉู่ลี่ยกมือขึ้นลูบริมฝีปากพร้อมกับยิ้มอย่างได้ใจพลางคิดว่าสตรีผู้นี้รสชาติมิเลว

        …

        มู่อวิ๋นจิ่นเดินกลับไปที่ห้องของนางก่อนที่ตะวันจะลาลับขอบฟ้า

        คลุกตัวอยู่แต่ในห้องบนเก้าอี้โยกเยกพลางส่ายหน้าไปมา อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นลูบริมฝีปากที่ได้สัมผัสจูบแรกที่นุ่มนวล

        จู่ ๆหัวใจของนางกลับเต้นแรงและเร็วขึ้น ทันใดนั้นนางกลับเผยรอยยิ้มออกมาเพียงครู่ก่อนจะเม้มปากหัวเราะคิกคัก

        นอกประตูมีเสียงเคาะเบาๆ ขึ้นมา ตามด้วยเสียงจื่อเซียงที่แสดงออกถึงความหวาดหวั่น “คุณหนู…”

        “เข้ามาได้” มู่อวิ๋นจิ่นหุบยิ้ม มองไปที่ประตู

        จื่อเซียงผลักประตูเดินเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้ามู่อวิ๋นจิ่นและเอาแต่ก้มหน้ามิกล้าสบตา

        “ทำไมไม่พูดไม่จา?” มู่อวิ๋นจิ่นรู้อยู่แก่ใจว่าจื่อเซียงกำลังหวาดกลัว

        “คุณหนู บะ บะ บ่าว…” แววตาของจื่อเซียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

        “เอาล่ะ พอได้แล้ว ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกแล้ว!” มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยขึ้น

        จื่อเซียงพยักหน้านางเผยยิ้มออกมาก่อนจะคุกเข่าเงยหน้ามองมู่อวิ๋นจิ่น “คุณหนู ทำไมเข้าวังไปหาฉินไท่เฟยนานแบบนี้เจ้าคะ?”

        “ข้า…” มู่อวิ๋นจิ่นหยุดจัดลำดับความคิดก่อนตอบด้วยรอยยิ้ม “ก็อยู่ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำนี่”

        “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง คุณหนูหิวหรือไม่บ่าวจะไปทำอาหารมาให้ทานเจ้าคะ” จื่อเซียงถามขึ้นอีก

        “ไม่ต้องแล้ว ดึกดื่นค่ำมืด รีบกลับไปพักผ่อนเสียเถอะ” มู่อวิ๋นจิ่นมองไป

        จื่อเซียงพยักหน้ารับเห็นมู่อวิ๋นจิ่นไม่โกรธนาง นางจึงค่อยวางใจลงได้ และเดินกลับออกไป

        …

        ในวันถัดมามู่อวิ๋นจิ่นตื่นขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ หยิบชุดกระโปรงเรียบง่ายออกจากตู้เสื้อผ้าก่อนที่นางจะสวมมันอย่างเรียบร้อยแล้วเดินออกไป

        เมื่อเดินจนถึงห้องโถงก็บังเอิญพบเข้ากับฉู่ลี่ที่เตรียมตัวเข้าวังพอดี

        ฉู่ลี่มองมู่อวิ๋นจิ่นตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก “เจ้าจะออกไปข้างนอก?”

        “อืม” มู่อวิ๋นจิ่นเบะปากพลางเอ่ยขึ้น “ข้าจะไปสูดอากาศข้างนอกเสียหน่อย”

        ฉู่ลี่ได้ยินดังนั้นก็กวาดสายตามองไปทางแขนซ้ายของนางที่ได้รับบาดเจ็บ

        “เจ้าวางใจได้ ข้าจะไม่ให้กระทบกระเทือนแผล เพียงออกไปเดินเล่นเท่านั้น”มู่อวิ๋นจิ่นอ่านความคิดของฉู่ลี่ออก จึงบอกกับฉู่ลี่ไปแบบนั้น

        “อย่างนั้นก็ตามใจเจ้า” ฉู่ลี่กล่าวจบก็เดินออกจากห้องโถงไป

        มู่อวิ๋นจิ่นรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นางรอจนฉู่ลี่ขึ้นรถม้าเดินทางไป ถึงจะก้าวออกจากจวนโดยไม่ได้พาจื่อเซียงไปด้วย

        นางเดินเล่นอยู่ในตลาดจนกระทั่งมาถึงหน้าบ่อน พลางยิ้มมุมปากแล้วเดินเข้าไปข้างใน

        ตอนนี้ยังถือว่าเช้าอยู่ในบ่อนจึงมีแขกเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

        “แม่นางผู้นี้มาเล่นพนันอย่างนั้นหรือ?” พอก้าวเข้าข้างในก็มีหนุ่มน้อยเข้ามาต้อนรับ

        “ข้ามาหาเถ้าแก่ของพวกเจ้า” มู่อวิ๋นจิ่นบอกจุดประสงค์

        หนุ่มน้อยได้ฟังดังนั้นพลันเกิดความตกใจจนต้องพิจารณามู่อวิ๋นจิ่นตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยอย่างลำบากใจ “แม่นาง เถ้าแก่ของพวกเรา…”

        ยังไม่ทันจบประโยคมู่อวิ๋นจิ่นก็ควักทองคำสองชั่งโยนใส่อ้อมอกของหนุ่มน้อย “ตอนนี้เข้าไปรายงานได้หรือยัง?”

        หนุ่มน้อยพยักหน้ารับไม่หยุดรีบสาวเท้าวิ่งขึ้นด้านบน

        จากนั้นไม่นานหนุ่มน้อยก็ลงมาโค้งคำนับและผายมือให้มู่อวิ๋นจิ่น “เชิญแม่นางชั้นบนขอรับ”

        มู่อวิ๋นจิ่นยิ้มอย่างเบิกบานใจก่อนเดินขึ้นไปชั้นบน

        เมื่อถึงชั้นสองมู่อวิ๋นจิ่นถูกพาไปที่ห้องห้องหนึ่ง

        ภายในห้องมีบุรุษผู้หนึ่งกำลังนั่งจิบน้ำชาอย่างสบายใจ

        พอเห็นนางเข้ามาแล้วดวงตาทั้งสองข้างของชายผู้นั้นเบิกโพลงและรีบเข้ามาเชื้อเชิญนางด้วยความยินดีปรีดา “แม่นางผู้นี้ช่างงดงามเหลือเกินตั้งใจมาหาข้าอย่างนั้นใช่หรือไม่?”

        “หยุดก่อน” มู่อวิ๋นจิ่นควักป้ายขึ้นมาแสดง

        บุรุษผู้นั้นเห็นอักษรที่สลักบนแผ่นป้ายถึงกับเขาทรุดลงกับพื้น พลันหันมองไปที่มู่อวิ๋นจิ่น “คารวะพระชายาหกพ่ะย่ะค่ะ”

        “ไม่ต้องมากพิธี วันนี้ที่ข้ามา มีเรื่องจะปรึกษาเจ้าหน่อย” มู่อวิ๋นจิ่นเดินไปนั่งเก้าอี้

        บุรุษผู้นั้นนั่งลงอย่างหวาดหวั่นและตั้งอกตั้งใจฟังนางเป็นที่สุด

        “เจ้าชื่อเซียวเทียนฉีใช่ไหม?” มู่อวิ๋นจิ่นถามขึ้น

        บุรุษผู้นี้รีบพยักหน้ารับไม่หยุด

        “ในเมืองเตี๋ยฮวาแห่งนี้ ได้ยินมาว่าพ่อค้าเซียวเทียนฉีเป็นผู้ร่ำรวยและมีชื่อมิน้อยทั้งยังเป็นบุตรชายคนเดียวใช่หรือไม่?” มู่อวิ๋นจิ่นถาม

        เซียวเทียนฉีพยักหน้ารับต่อไป

        “ได้ยินมาว่าเจ้ารักใคร่ชอบพอองค์หญิงห้ามาเนิ่นนานแล้ว?” มู่อวิ๋นจิ่นรุกถามต่อ

        ตอนนี้เซียวเทียนฉีเข้าอ่อนลงกับพื้นรีบส่ายหน้าปฏิเสธ “มิได้ มิได้พ่ะย่ะค่ะข้าน้อยเป็นเพียงพ่อค้า มิบังอาจอาจเอื้อมองค์หญิงห้าพ่ะย่ะค่ะ”

        เซียวเทียนฉียังไม่รู้จุดประสงค์การมาของมู่อวิ๋นจิ่นในครั้งนี้พอได้ยินนางเอ่ยถึงฉู่ชิงเฉียง ในใจพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่สู้ดีขึ้นมา

        “ที่แท้เจ้าไม่ชอบพอกับพี่ห้านี่เอง ช่างน่าเสียดายเหลือเกินเดิมทีข้าอยากปรึกษากับเจ้าสักเรื่องหนึ่ง เผื่อเจ้าจะได้เป็นราชบุตรเขยของฝ่าบาท”มู่อวิ๋นจิ่นถอนหายใจ แสร้งทำเป็นเสียดายแทนเขา

        เมื่อเอ่ยจบลงก็เตรียมตัวลุกเดินทางกลับ

        เซียวเทียนฉีเห็นมู่อวิ๋นจิ่นเดินไปที่ประตูจึงรีบวิ่งเข้าไปรั้งและเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวังที่สุด “พระชายาหก พอจะมีหนทางให้องค์หญิงห้าแต่งกับข้าน้อยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”