บทที่ 9 : แบ่งกันอม
อาเถานำเปลือกลูกอมตรากระต่ายขาวไปอวดเพื่อนๆ ในหมู่บ้าน เด็กทั้งหมู่บ้านไม่มีใครเคยกินลูกอมนี้ เพราะราคาแพง เพียงหาอาหารกินยังไม่พอปากพอท้อง จะเอาปัญญาที่ไหนไปซื้อของไร้สาระกิน
“อาเถา ครั้งหน้าพี่ขอกินด้วยได้ไหม?” เด็กโตกว่าอาเถาเล็กน้อยเอ่ยขอ แค่เห็นเปลือกลูกอมน้ำลายเด็กๆ ก็ไหลย้อย
โกวจื่อกอดอกส่ายหน้าตอบแทน “ของราคาแพงขนาดนี้ ต้าเกอจะขอก็ขอกันแบบนี้ได้ยังไง ถ้าอยากกินฉันจะไปถามน้าซ่งว่าลูกอมเมล็ดละกี่เฟิน แล้วพี่ก็เอาเงินมาซื้อ”
ต้าเกอและเด็กคนอื่นๆ ไม่พอใจที่โกวจื่อกันท่าของกินที่ไม่ใช่ของตัวเอง “โกวจื่อแกมันไอ้สุนัขจอมเลียแข้งเลียขา กันท่าพวกฉันหวังเก็บไว้กินคนเดียว!”
โกวจื่อ้าปากเตรียมเถียงกลับ อาเถาห้ามทัพเสียก่อน “เอาล่ะๆ ถ้าแม่ให้กินลูกอมอีก ฉันจะให้ทุกคนลองกินสักเล็กน้อย แบ่งกันอม”
เด็กๆ พยักหน้าดีใจ อดอยากขนาดนี้ไม่มีใครมัวคิดเื่รังเกียจน้ำลายผู้อื่นกันแล้ว ขอเพียงได้ลิ้มรสลูกอมตรากระต่ายขาว พวกเขาก็มีเื่คุยโอ้อวดไปสามวันเจ็ดวัน
อาเถารับปากทุกคนแล้วก็รีบกลับบ้านไปอ้อนวอนมารดาเพื่อขอลูกอมตรากระต่ายขาวหนึ่งเม็ดไปให้เพื่อนๆ ลองชิมรสชาติ
ซ่งอี้หรานกำลังสับซี่โครงหมู เตรียมทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน เธอหันไปมองบุตรชายด้วยสายตาดุๆ เป็ครั้งแรก “อาเถา การที่เรามีของกินของใช้ ไม่ใช่ว่าลูกจะเอาไปให้ใครก็ได้ สหายมีมากใช่ว่าจะดี มีน้อยแต่จริงใจต่อกันนั่นย่อมสำคัญกว่า”
“ผมรู้ แต่ทุกคนเคยช่วยผมนะ พี่ชายของต้าเกอได้พ่อผมช่วยหางานส่งของในอำเภอ เมื่อก่อนต้าเกอไม่ค่อยมีของกิน ร่างกายอ่อนแอตัวซีดเหลือง ั้แ่พี่ชายเขามีงานทำเขาก็แข็งแรงขึ้น ทำงานเก็บแต้มค่าแรงได้ตั้งสี่แต้ม เขาช่วยผมบ่อยมาก มีครั้งหนึ่งผมถูกหมาบ้านลุงจูเก๋อไล่ขับกัด ก็ได้ต้าเกอช่วยหลอกล่อมันไปอีกทางจนโดนกัดที่ก้น แทนที่แม่ต้าเกอจะเป็ห่วงแผลหมากัดกลับตีเขาที่ทำกางเกงขาด ขนาดเจ็บแผลแล้วยังโดนแม่ตีซ้ำ ต้าเกอยังไม่พูดสักคำว่าเจ็บเพราะช่วยผม!”
ซ่งอี้หรานฟังแล้วเริ่มเข้าใจบางอย่าง เด็กในหมู่บ้านส่วนใหญ่มักประจบประแจงเอาใจอาเถา จนบางครั้งแม้แต่อันตรายก็ไม่กลัวเกรง เธอเป็คนใจอ่อน ตอนอยู่ในวังอยากมีลูกมีหลานทว่าไม่มีโอกาส ได้แต่ทำงานหามรุ่งหามค่ำ พวกเด็กๆ ในวังล้วนเป็องค์ชายองค์หญิงแสนเอาแต่ใจ
เมื่อได้ฟังสิ่งที่ลูกชายเล่าเธอจะทนใจแข็งได้อย่างไร “แม่ให้แค่เม็ดเดียวเท่านั้น อีกเม็ดฝากให้โกวจื่อ” เธอหยิบลูกอมออกมาจากตู้เก็บของสองเม็ด
“แม่ผมดีที่สุด!” อาเถารับลูกอมมาอย่างดีใจ ก่อนจะมองซี่โครงหมูในชามด้วยแววตากระหยิ่มยิ้มย่อง
ซ่งอี้หรานเริ่มเดาความคิดเ้าเด็กตัวเหม็นออก “อย่าเที่ยวเล่าเื่ของกินในบ้านเราให้คนนอกรู้ ไม่งั้นแม่จะให้ลูกมองแม่กินเหมือนแต่ก่อนดีหรือไม่?“
ใบหน้าเล็กจ้อยหมองคล้ำทันตา “แม่! ผมไม่บอก ไม่บอกใครทั้งนั้น แค่เอาลูกอมไปให้พวกต้าเกอแบ่งกันอมเท่านั้น”
“ดี แม่จะทำซี่โครงหมูน้ำแดง รีบกลับมากิน” ซ่งอี้หรานหุงข้าวสวยเล็กน้อยพอให้บุตรชายอิ่ม และเผื่อตัวเองนิดหน่อย
“ผมจะรีบกลับ” อาเถาวิ่งฉิวจนเกิดลม ซ่งอี้หรานได้แต่ส่ายหน้าให้เ้าเด็กขี้อวด
อาเถาวิ่งกลับไปยังริมลำธาร สถานที่เล่นสนุกประจำของพวกเด็กๆ เขานำลูกอมออกมาหนึ่งเม็ด พวกเด็กๆ รุมห้อมล้อมพร้อมทั้งพูดแข่งกัน ขออาเถากินลูกอมบ้าง อาเถาแกะลูกอมใส่ปากต้าเกอ เมื่อต้าเกออมได้ครู่หนึ่งก็คายออกมาแบ่งให้สหายคนอื่นกิน บางคนเ้าเล่ห์อยากจะกลืนลงท้องแต่ติดคอ หายใจไม่ออกเกือบตาย เด็กๆ ช่วยกันเอามือล้วงลูกอมจนออกมาได้ คนอื่นๆ จึงไม่กล้ากลืน
สลับกันอมไปมาจนหมด โกวจื่อกลืนน้ำลาย แต่อาเถาไม่ได้ให้เขา ดังนั้นเขาจึงไม่ร้องขอ แม้จะต้องกลืนน้ำลายจนเต็มท้อง
อาเถาอาศัยตอนกำลังชุลมุนยัดลูกอมหนึ่งลูกใส่มือโกวจื่อ แล้วทำท่าจุๆ ไม่ให้สหายเสียงดัง โกวจื่อยิ้มจนเห็นฟันหลอ เขาเล่นกับเพื่อนๆ อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะแอบไปอมลูกอมกับอาเถาสองคน
“อาเถา เรามาแบ่งกันคนละครึ่ง” โกวจื่อพยายามกัดลูกอมแบ่งครึ่ง ทว่าฟันของเขาไม่เอื้ออำนวย กัดอยู่หลายครั้งลูกอมก็ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน
“นายกินไปเถอะ แม่ให้ฉันกินวันละเม็ด วันนี้ฉันกินไปแล้ว” เห็นสหายกินอย่างมีความสุข อาเถารีบขอตัวกลับบ้าน ซี่โครงหมูน้ำแดงนั่งเขาไม่เคยกินหรือเคยเห็นมาก่อน มันต้องอร่อยมากแน่!
ขากลับอาเถาบังเอิญพบคุณย่าหลิน “อาเถา อาเถาของย่า วันนี้แม่พาไปไหนมา?”
คุณแม่หลินจับหลานชายพลิกซ้ายพลิกขวาตรวจดูความผิดปกติตามร่างกาย พร้อมดูฝ่ามือหลานชายว่าโดนใช้จนฝ่ามือเป็รอยแดงหรือไม่?
ปรากฎว่าไม่พบรอยอะไรทั้งนั้น คุณแม่หลินอดแปลกใจไม่ได้
อาเถายืดอกพูดอย่างภูมิใจ “ผมไปเที่ยวในอำเภอกับแม่มาครับ!”
“เที่ยว? แม่ของหลานได้ซื้ออะไรให้กินบ้างหรือเปล่า?” คุณแม่หลินไม่อยากพาหลานเข้าเมืองเพราะไม่อยากให้เด็กๆ เห็นของกินแล้วเธอไม่มีเงินซื้อให้กิน หล่อนคิดว่าหญิงชั่วผู้นั้นไม่มีทางควักเงินออกมาซื้อของกินให้ลูกแน่
“ซื้อ! วันนี้ผมได้ลูกอมตรากระต่ายขาว อ้อ มีนมมอลด้วย แต่ผมยังไม่ได้กิน วันนี้แม่จะทำซี่โครงตุ๋นน้ำแดงให้กินกับข้าวสวย คุณย่าไปกินกับผมเถอะ!” หลานชายอยากให้คุณย่าได้กินด้วย ก่อนหน้านี้ตอนหิวก็มีผู้เป็ย่า หาของกินมาให้
“อี้หรานซื้อลูกอมให้?” คุณแม่หลินตะแคงศีรษะคิดตามก็ยังคิดไม่ออกว่าลูกสะใภ้คิดจะทำอะไรกันแน่ เมื่อก่อนแม้แต่น้ำร้อนยังหวงลูกดื่ม!
“ใช่ ซื้อของมาเยอะเลยครับ นี่ผมก็กำลังรีบกลับไปกิน คุณย่าไปกินด้วยกันนะครับ!”
“ย่ากินมาแล้วๆ ที่มาเพราะเป็ห่วงกลัวอาเถาจะทำงานเก็บแต้มหนักเกินไป”
“ผมรู้กำลังตัวเองดี ไม่หักโหมแน่นอนครับ”
“ว่าแต่… ทำไมหล่อนถึงเปลี่ยนไปล่ะ? เมื่อก่อนไม่เคยให้ของกินอะไรดีๆ ตอนนี้กลับพาไปเที่ยวอำเภอ” คุณแม่หลินไม่เข้าใจความคิดของสะใภ้สาม ดูอย่างไรก็แปลกเกินไปจริงๆ
“เมื่อวานแม่ติดคอหายใจไม่ออกจนเกือบตายเลยครับ หลังจากนั้นแม่ก็ดีกับผมมาก”
คุณแม่หลินเริ่มเข้าใจ คนเราเมื่อผ่านประตูแห่งความตายใจย่อมคิดถึงเื่ที่เคยผิดพลาดขึ้นมาได้ “เื่เป็มาแบบนี้เอง ย่าค่อยโล่งใจหน่อย”
“งั้นผมขอกลับไปกินข้าวก่อนนะครับ” เขาขอตัวจากผู้เป็ย่า ก่อนจะรีบตรงดิ่งกลับบ้าน
คุณแม่หลินมองตามร่างเล็กบางของหลานชายไปจนลับตา ขอให้คราวนี้สะใภ้สามคิดได้จริงๆ สะใภ้แต่ละคนคิดไม่ถึงว่าจะสร้างแต่ความหนักใจให้คนอายุมากอย่างเธอ
…………………………………………มีอีบุ๊คเล่ม 1 แล้วนะคะhttps://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiOTkyNzgwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO2k6Mjk3OTQzO30
4K
