หลิงผูเถายืนมองท้องฟ้าอยู่หน้าสำนักงานพลเรือน แสงแดดอันสดใสทำให้เธอรู้สึกได้ถึงการกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่แท้จริง เธอชดใช้ชีวิตคืนให้ตระกูลหวงไปแล้วครั้งหนึ่ง และครั้งนี้ชีวิตนี้จะเป็ของเธอเอง เธอไม่ติดค้างอะไรกับพวกเขาอีกแล้ว
“เหอะ...ทำมายิ้มดีใจ ที่แท้เธอก็ยังเสียดายตำแหน่งคุณหนูใหญ่ตระกูลหวงอยู่ก็บอกมาเถอะ หลังจากนี้เธอก็กลับไปใช้ชีวิตกับครอบครัวจนๆ ของเธอต่อเถอะนะ ลี่ลี่ของเราจะได้ไม่ต้องมาถูกเธอทำให้เสียใจจนร้องไห้ทุกวันอีก” หวงิเฉินพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ ‘เด็กคนนี้จะใจดำเกินไปแล้ว ครอบครัวเราเลี้ยงดูเธอมาตั้งสิบหกปี พอบอกว่าจะไป เธอต้องดีใจขนาดนี้เลยเหรอ ช่างเป็คนที่ไม่รู้บุญคุณคนเสียจริง’
“พี่ใหญ่” หลิงผูเถาหันไปยิ้มให้พี่ชาย นี่จะเป็ครั้งสุดท้ายที่เธอจะเรียกเขาแบบนี้ “ฉันขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจและการดูแลที่คุณมอบให้ฉันมาเป็อย่างดี แต่หลังจากวันนี้เราสองคนจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ฉันขอให้คุณโชคดีและมีความสุขกับชีวิตในทุกๆ วันนะคะ”
หวงิเฉินได้ยินน้องสาวเรียกเขาด้วยเสียงที่แสนหวานอันคุ้นเคย เขาไม่ได้ยินเธอเรียกเขาอย่างอ่อนโยนเช่นนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ “เซียวเซียว...”
หลิงผูเถาโค้งคำนับให้หวงิเฉินเต็มมารยาท “ฉันขอตัวก่อนนะคะ ฉันต้องรีบกลับไปหาครอบครัวของฉัน”
“ระวัง!”
หวงิเฉินกำลังจะเดินไปคว้าตัวหญิงสาวเพราะเห็นว่าเธอกำลังจะตกบันได แต่กลายเป็หลิงผูเฉาล้มไปในอ้อมกอดของชายหนุ่มคนหนึ่ง
“เธอไม่เป็อะไรนะเซียวเซียว”
หลิงผูเถาเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย จากนั้นเธอก็ขืนตัวออกจากอ้อมแขนนั้น “ขอบคุณคุณชายหานที่ช่วยนะคะ”
“เธอไม่เป็อะไรใช่ไหม เจ็บขาหรือเปล่า ลองยืนดีๆ สิ” หานซ่งเฉวียนยังถามอย่างห่วงใย
“นายมาที่นี่ได้ยังไงซ่งเฉวียน ไม่ใช่ว่าต้องอยู่ทานข้าวเพื่อฉลองงานหมั้นกับลี่ลี่ที่บ้านเหรอ” หวงิเฉินเดินเข้ามาถาม
“ผมได้ยินจากลี่ลี่ว่าพี่มาทำธุระกับเซียวเซียวที่สำนักงานพลเรือน ผมก็เลยตามมาดูน่ะครับ เผื่อว่าจะมีอะไรให้ช่วย”
“แค่เื่เล็กๆ ไม่จำเป็ต้องให้นายใช้เส้นสายให้หรอกน่า” หวงิเฉินเดินไปตบบ่าอีกฝ่าย “ไปเถอะ เรากลับไปฉลองงานหมั้นของนายกับลี่ลี่กัน ต่อจากนี้จะไม่มีใครมาขัดขวางความรักของพวกนายแล้ว”
“เอ่อ...” หานซ่งเฉวียนมีท่าทางอ้ำอึ้ง “ผมขอคุยกับเซียวเซียวสักครู่ได้ไหมครับ”
หลิงผู้เถาได้ยินก็แอบกลอกตา หากเป็เมื่อก่อนเธอคงดีใจและรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ยังรักและยังแคร์เธออยู่แน่ แต่จากประสบการณ์ในชีวิตที่แล้วทำให้เธอได้รู้จักนิสัยใจคอของผู้ชายคนนี้ดี แน่นอนว่าหานซ่งเฉวียนรักเธอ ที่รักเพราะเธอยังไม่ยินยอมมอบกายให้เขา อีกทั้งเธอยังสวยและเรียนเก่งกว่าหวงเหมยลี่มากมาย
และที่เขายอมถอนหมั้นกับเธอ ทั้งยังหันไปหมั้นกับหวงเหมยลี่ก็ไม่ใช่เพราะถูกใครบังคับ หรือไม่ใช่ว่าเขารักหวงเหมยลี่ แต่เพราะความมั่งคั่งและความร่ำรวยของตระกูลหวงต่างหาก เพราะถ้าเขาได้เป็ลูกเขยตระกูลหวง สมบัติครึ่งหนึ่งย่อมตกมาเป็ของเขา แม้ตระกูลหานจะร่ำรวยมากอยู่แล้ว แต่ใครจะรังเกียจที่จะมีทรัพย์สินและเงินทองเพิ่มขึ้นกันล่ะ เพราะฉะนั้นการหมั้นกับหวงเหมยลี่ในครั้งนี้เป็เพราะความ้าของหานซ่งเฉวียนอย่างแน่นอน
“นายยังมีอะไรที่ต้องคุยกับหล่อนอีก” หวงิเฉินหรี่ตามองว่าที่น้องเขย “อย่าบอกนะว่านายยังเสียดายหล่อนอยู่ ถ้านายคิดอย่างนั้น ฉันจะให้พ่อกับแม่ยกเลิกงานหมั้นระหว่างนายกับลี่ลี่ จากนั้นนายจะได้กลับไปหมั้นกับหล่อนแทน เอาไหมล่ะ”
“มันไม่ใช่อย่างนั้นครับพี่ิฉวน แต่ผมกับเซียวเซียวรู้จักกันมาตั้งหลายปี คราวนี้เธอจะกลับไปอยู่กับครอบครัวที่แท้จริงของเธอแล้ว ผมก็เลยอยากจะปรับความเข้าใจและกลับมาเป็เพื่อนกับเธอเหมือนเดิมเท่านั้นเองครับ”
“เฮ้อ...เอาเถอะ ยังไงพวกเราก็โตมาด้วยกัน จะให้แยกจากกันด้วยความเกลียดก็คงไม่ได้จริงไหมล่ะ อีกอย่างพวกนายยังต้องเจอกันที่โรงเรียนอีก เกลียดขี้หน้ากันก็จะทำให้อยู่กันลำบาก เดี๋ยวฉันไปรอนายที่รถก็แล้วกัน” หวงิเฉินพูดจบก็เดินไปรอที่รถของตัวเอง
“เซียวเซียว เธอไม่โกรธฉันใช่ไหมที่ฉันหมั้นกับลี่ลี่”
หลิงผูเถายกมือขึ้นห้าม “ก่อนอื่นนะคะคุณชายหาน ฉันไม่ใช่เซียวเซียว แต่ฉันชื่อ ‘หลิงผูเถา’ ดูปากฉันให้ดีนะคะ ฉัน-ชื่อ-หลิง-ผู-เถา ฉันสะกดให้นายฟังชัดๆ แล้ว ต่อจากนี้นายต้องเรียกฉันว่าคุณหลิง และข้อที่สอง ั้แ่ความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผย ฉันก็ขออธิบายให้นายฟังตรงนี้ว่าฉันไม่สนใจว่านายจะหมั้นกับใคร ไม่ว่าจะเป็หวงเหมยลี่หรือผู้หญิงคนไหนของนายก็ตาม เพราะฉันไม่เคยคิดอะไรกับนายเลย ที่เมื่อก่อนฉันทำดีกับนายก็เพราะคุณนายหวงบอกให้ฉันทำ เพราะเื่หมั้นหมายเป็ความ้าของผู้ใหญ่”
“ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอยังโกรธฉันอยู่ ที่เธอพูดมาทั้งหมดก็เพราะเธอกำลังโมโห แต่เื่หมั้นฉันก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน มันเป็คำสัญญามาจากรุ่นคุณปู่ เธอก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ”
“แล้วคุณปู่ของพวกนายเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย”
“ก็เพราะคำสัญญาของพวกเขาทำให้เราได้พบกัน ได้รักกัน และสุดท้ายเพราะคำสัญญาพวกนั้นทำให้เราต้องจากกันยังไงล่ะ” หานซ่งเฉวียนคว้ามือเล็กของหลิงผูเถามาจับไว้แน่น “แต่หัวใจของฉันมันเป็ของเธอคนเดียวนะ ฉันรักเธอนะเซียวเซียว ต่อให้วันข้างหน้าฉันต้องแต่งกับลี่ลี่ แต่ฉันก็จะรอเธอ เธอสัญญาได้ไหมว่าจะรอฉันเหมือนกัน”
“นายบ้าหรือเปล่าหานซ่งเฉวียน ตอนนี้เราเพิ่งอายุสิบเจ็ด เพิ่งเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีที่สองเท่านั้นเอง ชีวิตฉันยังต้องเจอคนดีๆ อีกมากมาย แล้วทำไมฉันต้องรอนายด้วย อีกอย่างนะ นายฟังฉันพูดไม่เข้าใจเหรอว่าฉันไม่ได้รักนายและไม่เคยรู้สึกพิเศษกับนาย” หลิงผูเถาสะบัดมือตัวเองให้หลุดจากมืออีกฝ่าย แต่ก็ไม่เป็ผล “ปล่อยมือฉัน”
“ฉันไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เื่”
“ไม่ปล่อยเหรอ ได้สิ...” หลิงผูเถายกเท้าขึ้นเตะไปที่หว่างขาของอีกฝ่าย แต่น่าเสียดายที่หานซ่งเฉวียนก็ไวไม่แพ้กัน เขาจึงรีบปล่อยมือเธอออก ทำให้เขารอดพ้นจากความเ็ปมาได้
“ฉันอุตส่าห์พูดดีกับเธอแล้วแต่เธอก็ไม่ยอมฟัง ดีล่ะ...ฉันจะไม่สนใจผู้หญิงที่ดีแต่ใช้กำลังอย่างเธอแล้ว ต่อไปคนที่ฉันจะทะลุถนอมจะมีแต่ลี่ลี่คนเดียว ถึงตอนที่เธอไม่มีจะกินก็อย่ามาขอความช่วยเหลือจากฉันล่ะ” หานซ่งเฉวียนพูดจบก็เดินหนีอย่างโมโห เขาหมั้นกับหล่อนมาตั้งหลายปี นอกจากจับมือแล้วก็ยังไม่เคยทำอย่างอื่น เธออ้างแต่ว่าพวกเรายังเด็กอยู่ แต่หวงเหมยลี่กลับไม่ได้น่าเบื่ออย่างนั้น เขากับลี่ลี่เกือบจะเดินทางไปถึงความสุขขั้นสุดท้ายแล้วด้วยซ้ำ ถ้าเขาไม่หักห้ามใจไว้ก่อน มีหวังตอนนี้เขาคงได้เป็คุณพ่อวัยรุ่นไปแล้ว เหอะ...ยังไงซูเซียวก็เป็แค่ลูกสาวชาวสวน ถึงตอนนั้นถ้าเธอ้าความช่วยเหลือ เขาจะลากเธอขึ้นเตียงแล้วทำให้เธอหยิ่งกับเขาไม่ได้อีกเลยคอยดู
ส่วนหลิงผูเถาก็มองตามหานซ่งเฉวียนอย่างรังเกียจ ผู้ชายอะไรหมกมุ่นอยู่แต่กับเื่อย่างว่า อายุแค่สิบเจ็ดปีไม่สนใจการเรียน แต่กลับคิดที่จะรับเธอเข้าไปเป็เมียน้อย ‘วันๆ ในหัวของนายคิดแต่เื่สืบพันธุ์หรือไง ไม่สนใจเรียนก็หันไปเล่นเกมเหมือนคนอื่นเขาไป๊! ถ้าฉันเป็พ่อเป็แม่นาย ฉันคงได้กลุ้มใจตาย อนาคตธุรกิจของตระกูลหานยังจะเหลือให้ลูกชายอย่างนายผลาญอยู่หรือเปล่าเนี่ย”
ณ ไร่สุขสันต์ผูเถา
“หอมจังเลยที่รัก” หลิงเหวินไฉถามภรรยา ขณะที่เขามองอาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะอย่างสงสัย “คุณทำอาหารทำไมตั้งหลายอย่าง หรือว่าวันนี้บ้านเราจะมีแขก”
“ไม่มีแขกที่ไหนหรอกค่ะ” จินลี่ซือถือจานใส่กะหล่ำปลีผัดน้ำปลาเดินเข้ามา “คุณจำไม่ได้เหรอคะว่าอาหารพวกนี้เป็อาหารโปรดของยัยหนูทั้งนั้น”
หลิงเหวินไฉมองภรรยาอย่างสงสาร “คุณยังทำใจไม่ได้เื่แกอีกเหรอ เอาอย่างนี้ดีไหม พรุ่งนี้ผมจะไปบ้านสกุลหวงอีกสักครั้ง ผมจะไปถามยัยหนูว่าจะเป็ไปได้ไหมถ้าเราจะให้แกมานอนค้างกับเราสักเดือนละสองคืน แต่จะให้ผมไปถามแกว่าแกจะกลับมาอยู่กับเราเลยได้ไหม ผมบอกคุณเลยนะว่าผมทำไม่ได้”
“คุณยังโกรธและไม่อยากรับยังหนูกลับมาแล้วใช่ไหมคะ” จินลี่ซือถามสามีอย่างไม่สบายใจ “คุณอย่าโกรธแกเลยนะ ตอนนั้นที่เราไปถาม มันอาจจะกะทันหันเกินไป แกก็เลยยังยอมรับความจริงไม่ได้”
“คุณอย่าเข้าใจผมผิดสิ” หลิงเหวินโฉเดินไปกอดภรรยา “ผมจะโกรธลูกสาวของเราได้ยังไง ที่ผมบอกว่าผมจะไม่ให้แกกลับมาอยู่กับเราเพราะผมไม่อยากทำให้แกเสียใจ สิบเจ็ดปีเชียวนะคุณที่ครอบครัวหวงเลี้ยงแกมา นอกจากยัยหนูของเราจะผูกพันกับพวกเขาแล้ว ผมเชื่อว่าครอบครัวหวงก็คงจะรักและคิดถึงยัยหนูของเราเหมือนกัน คุณลองคิดดูสิว่าถ้าเราเป็พวกเขา เราจะยอมปล่อยลูกสาวที่เราเลี้ยงดูมาั้แ่ยังแบเบาะไปให้คนอื่นได้เหรอ ที่ผมยอมอยู่นิ่งๆ ก็เพราะไม่อยากทำให้ยัยหนูเสียใจต่างหาก”
“ขอแค่คุณไม่โกรธยัยหนู เท่านี้ฉันก็ดีใจมากแล้วล่ะค่ะ” จินลี่ซือหอมแก้มสามี “เอาไว้ให้แกยอมรับเราได้เมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นเราค่อยรับแกกลับมานะคะ”
“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง คุณ...คุณหนูมาที่บ้านสวนของเราแล้วค่ะ” หลี่เหนียน แม่บ้านของสกุลหลิงเดินเข้ามาบอกเ้านายอย่างดีใจ
“แม่บ้านหลี่ เมื่อกี้เธอพูดว่าไงนะ ใครมาหาเรา?” หลิงเหวินไฉถาม
“คุณหนูค่ะ คุณหนูหวงซูเซียว”
“ไม่ใช่ค่ะคุณป้าหลี่” หลิงผูเถาเดินเข้ามา จากนั้นเธอก็คุกเข่าให้บิดาและมารดาผู้ให้กำเนิด “หนูไม่ใช่หวงซูเซียว แต่หนูคือหลิงผูเถา หนูคือผูเถาหรือยัยหนูเกรปของคุณพ่อคุณแม่ยังไงล่ะคะ”
165
![แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576170841_23264199.webp)
