ข้าคือสาวใช้ค่ะ ท่านแม่ทัพ

        หลังจากตอนที่แล้วผ่านเ๱ื่๵๹ราวมากมาย หนิงเอ๋อที่เดินหนีคุณหนูจูจากมาก็ได้โอกาสสำรวจเมืองให้ทั่ว  เพราะงานสาวใช้หากต้องโดนใช้งานให้ออกมาทำธุระข้างนอก  ต้องรู้จักสถานที่ไว้  โดยเฉพาะตลาดร้านรวงผักปลา หมูเนื้อ และร้านเหล้า

        นางมองชุดเสื้อผ้าที่ตัดเย็บมาอย่างดี  แต่ใช้งานจนเก่าอีกทั้งก็มีรอยขาดตามประสาผู้ฝึกยุทธ์ฝึกทหาร ก้คิดว่าต้องซ่อมแซมเสื้อผ้าให้คุณชายที่ชอบใช้สาวใช้นอกเหนืองานของสาวใช้ซะหน่อย

        จากนั้นเดินทอดไปเรื่อยๆมองไปรอบๆ

        แม้ไม่ใช่เมืองที่คับคั่งด้วยความรื่นเริง  แต่ก็ไม่ขาดสถานบันเทิงเริมรมณ์อยู่บ้างสำหรับเมืองซีจิ๋ว

        สุรานารี ต้องมาที่หอเหมยกุย

        ทหารและเ๽้าหน้าที่กรมเมืองหลายคนเดินเข้าสถานที่นี่ด้วยรอยยิ้ม  บรรดาคุณชายผู้ดีมีเงินเองก็เข้าออกที่นี่กันคับคั่ง

        นางคณิกาหลายนางเดินออกมาเชื้อเชิญบุรุษให้พากันเข้าไปใช้บริการ  เต้าถันของพวกนางเผย๰่๭๫บนออกมาถึงครึ่งเต้าจนเห็นป้านรอบจุดถัน  หากเลิกผ้าลงเพียงนิดคาดว่าไม่พ้นเห็นจุดถันแน่

        หนิงเอ๋อชิงชังสถานที่แบบนี้ดังนั้นตนจึงทำทุกทางเพื่อถีบตนเองให้ห่างจากการคุกตามของบุรุษเพศรวมทั้งการใช้ยาปรุงกลิ่นเหม็นเหงื่อด้วย  ทว่าคุณชายของนางกลับไม่ให้นางใช้มันอีกหากไม่จำเป็๲

        ถึงกระนั้นหนิงเอ๋อเองก็หาได้ดูถูกดูแคลนสตรีเหล่านี้ไม่

        เพราะเมื่อครั้นยามสูญเสียบิดาไป  มารดาเลี้ยงของพวกนางพี่น้องก็เลี้ยงดูพวกนางอย่างยากลำบาก  การอดอยากบางทีน่ากลัวการกว่าการขายศักดิ์ศรีมากนัก  ความหิวโหยที่แท้จริงนั้นมันห่างกับความหิวที่มาจากการทำงานจนไม่มีเวลาดื่มกินมากโข

        บางสถานที่บางอำเภอ  เพื่อที่จะมีแผ่นแป้งทอดหรือหมั่นโถวให้พอจำนวนพี่น้องในบ้าน  ถึงกับยอมให้ลูกคนมีเงินลูบคลำล้วงจับได้ในซอกซอยตรอกตึก หากยอมให้สอดใส่ก็จะได้เงินจำนวนหนึ่งติดไม้ติดมือมาด้วย

        ดังนั้นพวกนางเหล่านี้เองล้วนทำเพื่อปากท้องเช่นกัน

        “ว๊ายองค์ชายห้า”