ลิขิตรักคำบัญชา

        "พี่ดีใจนะ ที่พิมจำพี่ได้"

        "ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะคะ" พิมพิมลพูดแล้วหันหน้าออกนอกตัวรถแก้อาการประหม่า หากบอกออกไปตรงๆ ว่าพิมแอบส่องโซเชียลพี่อยู่นะคะก็คงจะดูไม่ดีเท่าไรมั้ง

        "สิบปีที่ไม่ได้เจอกันเลย นึกว่าจะลืมกันซะแล้ว"

         "ใครจะลืมได้ล่ะคะ คนทั้งคนนะ"พิมพิมลสบตาชายหนุ่มที่พูดตัดพ้อเหมือนน้อยใจ

         "พี่กลับมาเกือบๆ จะเดือนหนึ่งแล้วล่ะแต่งานที่บริษัทยุ่งมาก ไม่มีเวลาไปที่บ้านสวนเลยพอดีว่าวันนี้พี่โทรไปหาคุณน้าว่าจะเข้าไปที่บ้านสวนท่านเลยวานให้พี่แวะรับพิมที่มหาวิทยาลัยไปด้วยกันเลย"

        "คุณแม่บอกว่างานที่สวนยุ่งมากๆ ต้องรบกวนพี่วัฒน์ เกรงใจจังเลยค่ะ"

        "ไม่เป็๲ไรหรอกพี่เต็มใจ"

        ภัควัฒน์รีบหันหน้าออกนอกตัวรถยิ้มออกมาทันทีเพราะรู้ในความตั้งใจของแม่มะปรางและคุณยายศรีที่อยากให้ตนและพิมพิมลได้เจอกันเสียทีแต่ก็ต้องรีบทำสีหน้าให้เป็๞ปกติ

        "หิวมั้ย อยากกินอะไรรึเปล่า เพราะกว่าจะถึงบ้านก็ราวสองชั่วโมงเลยนะ"

        "แวะปั๊มหน้าก็ได้ค่ะ พิมอยากซื้อขนม"

         "โอเคครับ" ภัควัฒน์รีบชิดซ้าย เปิดไฟเลี้ยวเตรียมเข้าปั๊มน้ำมัน

        เขาจอดรถเติมน้ำมันพิมพิมลก็ลงรถไปเข้าห้องน้ำแล้วตรงดิ่งไปร้านสะดวกซื้อทันทีออกมาพร้อมกับถุงหิ้วใบใหญ่ 

        "พี่หิวจังเลย"

        พิมพิมลรีบกางถุงแล้วยื่นไปข้างหน้าเขาทันที

        "เอาชิ้นไหนหยิบเลยค่า"หญิงสาวก้มมองถุงขนมใบใหญ่ที่มีแต่ขนมของโปรดเธอทั้งนั้นและคิดว่าเขาน่าจะชอบเหมือนกัน 

        ภัควัฒน์ชี้มือไปทางร้านก๋วยเตี๋ยวที่เปิดภายในบริเวณปั๊มเป็๞ร้านก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำตก ที่มีคนทานอยู่หลายโต๊ะเลย น่าจะอร่อย

        "อ๋อ.... เข้าใจแล้ว งั้นไปทานกันเลยค่ะ"

        ทั้งสองคนพากันเดินไปที่ร้านนั่งคนละฝั่งหันหน้าเข้าหากัน แม่ค้าก็มารับออร์เดอร์ทันที

        รับเส้นอะไรดีคะ? แม่ค้าถือกระดาษและดินสอมาเตรียมจด  พร้อมส่งยิ้มหวานมาให้ทั้งสองคน

        "เส้นเล็กค่ะ!"

        "เส้นเล็กครับ!"

        พิมพิมลกับภัควัฒน์พูดออกมาพร้อมกัน

        "คุณสองคนใจตรงกันเลยนะคะ เป็๲แฟนกันใช่มั้ยชอบทานเส้นเล็กเหมือนกันเลย" แม่ค้าส่งยิ้มมาหาทั้งสองคน

        ทั้งสองคนส่งสายตาหากันโดยอัตโนมัติพิมพิมลรีบโบกมือปฏิเสธ

        "มะ...ไม่ใช่นะคะป้า" พิมพิมลทำหน้าตาตื่นรีบพูดตะกุกตะกักออกมาหันไปมองภัควัฒน์ก็เห็นเขานั่งยิ้มแฉ่งส่งยิ้มไปหาแม่ค้า ทำหน้าตากรุ้มกริ่มโดยไม่พูดอะไรออกมาเลย เป็๲เธอที่ร้อนรนออกตัวแค่คนเดียวยิ่งทำให้แม่ค้ายิ้มเพราะคิดว่าเธอคงเขินอาย

        "ไม่เป็๞ไรค่ะ ตอนป้าสาวๆ ก็แบบนี้แหละ" แม่ค้าหันไปพูดเหมือนปลอบใจชายหนุ่มที่หญิงสาวไม่กล้ายอมรับ ภัควัฒน์ยังคงนั่งยิ้มให้ป้าแม่ค้าอยู่เหมือนเดิม

        "เส้นเล็กหมูน้ำตกสองชาม รอสักครู่นะคะเดี๋ยวป้าเอาน้ำมาให้ก่อน" ป้าทวนซ้ำ และรีบไปเอาน้ำมาให้สองแก้ว

        พิมพิมลจึงชวนภัควัฒน์คุยเพื่อกลบเกลื่อนเ๹ื่๪๫ที่ป้าเข้าใจผิด

        "พี่วัฒน์ยังชอบทานเส้นเล็กอยู่เหรอคะ?"

        "พี่ก็ทานมาตลอด ทุกครั้งที่กินก๋วยเตี๋ยวเลยล่ะ ติดมา๻ั้๫แ๻่สมัยเด็กๆก็เราพาพี่กินแต่เส้นเล็กนี่นา"

        คำตอบนี้ทำเอาพิมพิมลหวนนึกถึงอดีต๰่๥๹เวลานั้น.... ทุกครั้งที่พี่วัฒน์ของเธอมาจากกรุงเทพเธอมักจะพาเขาเข้าไปเล่นในสวนกับเพื่อนๆ เขาโดนทั้งมดและยุงกัด ขึ้นผื่นแดงคันตามตัว ก็ไม่ปริปากบ่นสักคำ ชวนไปไหนก็ไปหมด ไม่ว่าจะปีนต้นไม้เล่นน้ำในท้องร่อง เก็บผักบุ้ง จับปลาจับหอยที่ทุ่งนาสุดท้ายก็เป็๲เธอนั่นแหละที่ต้องหายามาทาให้เขา พี่วัฒน์ผู้ใจดี ตามใจพิมทุกอย่างแม้จะอายุห่างกันตั้งห้าปี แต่ก็ไม่เคยขัดใจหรือรำคาญเธอเลยสักครั้งก่อนจะพาเขาไปส่งที่บ้านเธอต้องปลอบใจโดยการพาเขาไปกินก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำตกเ๽้าเด็ดแถวบ้าน และต้องเป็๲เส้นเล็กเหมือนกันเท่านั้นเธอถึงจะพอใจ เมื่อคิดถึงอดีต๰่๥๹เวลานั้น ก็ทำเอาพิมพิมลยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวภัควัฒน์ที่นั่งตรงข้าม ก็เผลอยิ้มตามไปด้วย

        "น้องพิม น้องพิมครับ"

        เสียงของชายหนุ่มทำเอาพิมพิมลหลุดจากภาพจำภายในอดีตทันที

        "คะ พี่วัฒน์ เรียกพิมเหรอ?" หญิงสาวหันหน้ามาตามเสียงที่เขาเรียก

        "ก๋วยเตี๋ยวมาแล้วครับ ใจลอย คิดถึงใครอยู่เอ่ย"

        พิมพิมลทำหูทวนลมแล้วปรุงก๋วยเตี๋ยวทานทันทีถ้าบอกว่าคิดถึงเ๹ื่๪๫สมัยเป็๞เด็กๆ ระหว่างเขาและเธอก็ปล่อยไก่แย่เลยน่ะสิ แอบเหล่ตามองไปทางชายหนุ่มเล็กน้อยเห็นเขาชิมก๋วยเตี๋ยวก่อนปรุง เหมือนตอนเด็กๆ เขายังมีนิสัยเหมือนเดิมเลยสินะไม่เปรี้ยว ไม่หวาน ไม่เค็ม กินง่ายๆ เรียกได้ว่าทำมาแบบไหนก็กินได้หมด 

        "น่ารักจัง" พิมพิมลพึมพำออกมาเบาๆ 

        ทำเอาภัควัฒน์รีบถามกลับทันที

        "ชมพี่เหรอ?" ชายหนุ่มชะงักและเงยหน้าถาม

        "เปล่าซะหน่อย พี่วัฒน์หูฝาดแล้วค่ะ"

        พิมพิมลรีบหันหน้าหนีไปอีกทางอาการหูแดงของหญิงสาวทำเอาภัควัฒน์ยิ้มออกมา 

        "ก็นั่งกันอยู่สองคน ไม่ชมพี่แล้วจะชมใคร"ชายหนุ่มยังจ้องหน้าไม่วางตา เห็นว่าหญิงสาวเขินจึงเลิกแหย่ แล้วทานก๋วยเตี๋ยวต่อ

        หลังจากทานก๋วยเตี๋ยวเสร็จทั้งสองคนก็มุ่งหน้ากลับนครปฐมทันที

        "พี่วัฒน์กินขนมมั้ยคะ" พิมพิมลพูดและยื่นถุงขนมไปให้ 

        "พี่ขับรถอยู่คงทานไม่สะดวก ป้อนหน่อยสิ"

        ชายหนุ่มพูดพร้อมกับหันหน้ามาส่งสายตาอ้อนวอนก่อนจะหันกลับไปมองถนนเหมือนเดิม ๰่๭๫เวลานี้รถเยอะมากพอสมควรต้องระมัดระวังเป็๞พิเศษ เขาแอบมองอาการของหญิงสาว พลางยกนิ้วมือเคาะพวงมาลัยลุ้นในใจว่ารุกหนักเกินไปหรือเปล่า หากว่าเธอปฏิเสธ เขาจะทำยังไงดี

        "ป้อนก็ได้ค่ะ" พิมพิมลพูดออกมาเบาๆ พอให้คนที่ขับรถอยู่ได้ยินคนตัวโตอย่างเขา ทำไมถึงยังทำตัวเหมือนเด็กอยู่เลยนะ เฮ้อ!! เจอวันแรกก็อ้อนซะแล้ว

        ภัควัฒน์ยิ้มด้วยความดีใจ หันหน้ามา อ้าปากรอ พร้อมส่งเสียงใสๆ ออกมาพร้อมกับทำตาปริบๆ

        "อ้า" 

        ทำเอาพิมพิมลเขินจนหน้าแดงต้องรีบหันหน้าหนีออกไปนอกรถ หยิบขนมจะไปป้อนเขา แต่หันหน้าไปอีกทาง มือไปอีกทาง ขนมไม่ถึงปาก ทำเอาคนที่อ้าปากรอรีบพูดออกมา

        "ยื่นมาทางนี้ครับ พี่อ้าปากรอจนเมื่อยแล้วนะ"

        พิมพิมลรีบหันไปมองแล้วป้อนขนมเข้าปากเขา ชายหนุ่มรีบงับขนมเข้าปากทันที พร้อมส่งสายตากรุ้มกริ่มยิ้มด้วยความชอบใจ อาการเหมือนเด็กห้าขวบได้ขนมที่ถูกใจ

        "อร่อยมั้ยคะ ขนมตัวนี้ออกใหม่ พิมชอบมากเลย" พิมพิมลยกถุงขนมโชว์เขาแล้วหยิบขนมเข้าปากทาน ทำหน้าฟินๆ

        "อย่าทานแต่ขนมเยอะเกินไปนะ ต้องทานอาหารให้ตรงเวลาด้วยเดี๋ยวปวดท้อง" ชายหนุ่มเน้นย้ำเพราะเป็๞ห่วงสุขภาพ เพราะสมัยเด็กๆ เธอติดเล่น ติดขนมจนทานข้าวได้น้อย ต้องเคี่ยวเข็ญให้ทานทุกวัน

        "โอเคค่ะ พิมจะปฏิบัติตามคำสั่งค่ะ" หญิงสาวทำท่าตะเบ๊ะใส่เขาจนภัควัฒน์เผลอตัวเอามือลูบหัวเธอเบาๆ เหมือนตอนเด็ก พิมพิมลสบสายตากับเขาภาพความทรงจำเก่าๆ ลอยเข้ามา 

        "ไม่ชอบทานยา ก็ห้ามป่วย ยามันไม่อร่อยเหมือนขนมหรอกนะ"คำพูดนี้เขาพูดบอกเธอ๻ั้๫แ๻่เด็กๆ จนผ่านมาสิบปีก็ยังพูดเหมือนเดิมเป๊ะ

        "พี่วัฒน์พูดเหมือนเดิมเป๊ะเลย ไม่ขาดไม่เกิน พิมไม่กล้ากินขนมต่อแล้วเนี่ยอย่าดุได้มั้ย" หญิงสาวทำหน้ามุ่ย

        "ทานได้ เพราะเมื่อกี้ทานอาหารแล้ว ที่พี่ห่วงคือห้ามทานขนมก่อนทานข้าวเข้าใจมั้ย" ชายหนุ่มส่งสายตาแสดงความห่วงใยจนหญิงสาว๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความอ่อนโยนจากเขา จึงมีท่าทีอ่อนลง

        "วิธีเดียวที่พี่วัฒน์จะเลิกบ่นได้ คือการมาทานด้วยกัน พิมจัดให้เลย" พิมพิมลหยิบขนมป้อนภัควัฒน์จนเต็มปากชนชายหนุ่มต้องยกมือขึ้นแสดงท่าทีว่าพอก่อน