หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 175 ผู้อาวุโสตระกูลหวง

องค์หญิงสามค่อยๆได้สติกลับมาจากการช่วยเหลือของซีเฉิง เขาให้อีกฝ่ายดื่มยาฟื้นฟูพลังวิญญาณ ซึ่งตัวเขามีติดตัวเอาไว้เป็นจำนวนมากอยู่แล้ว พร้อมกับป้องกันไม่ให้วิญญาณร้ายเข้ามาดูดซับพลังหยินออกไป ดังนั้นนางจึงได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว

สำหรับการใช้ยาฟื้นฟูพลังวิญญาณนี้ หากใช้งานมันได้ดีก็จะเป็นประโยชน์ แต่ถ้าใช้งานมันโดยที่ยังจัดการวิญญาณร้ายไม่ได้ เช่นนั้นก็แค่เป็นการเพิ่มพลังชั่วคราวให้วิญญาณร้ายก็เท่านั้น หากไม่ใช่เพราะวิญญาณที่หวงซีเฉิงควบคุมจัดการวิญญาณร้ายที่ทำสัญญากับองค์หญิงสามได้อยู่หมัด นางก็คงจะเจอกับปัญหาแล้ว

“ท่านแม่ทัพใหญ่หวง...” องค์หญิงสามได้สติกลับมา ริมฝีปากของนางยังคงซีดเผือด อย่างไรก็ตาม...นางไม่ได้โง่เขลา ตลอดเวลาที่วิญญาณของนางถูกกักกันในห้วงมิติที่มืดมิด นางรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกบ้าง

วิญญาณร้ายนั้นทำให้นางมาอยู่ที่จวนสกุลหวงเพื่อที่จะรับของบางอย่างของเขาไป มันควรจะเป็นของที่ทำให้วิญญาณร้ายแข็งแกร่งขึ้น ทว่ากลับเป็นโอกาสดีของนางที่ได้รับความช่วยเหลือ ตอนนี้...นางได้สติกลับคืนมาแล้ว ย่อมต้องขอบคุณเขา

“ท่านแม่ทัพ ข้าขอขอบคุณท่านจากใจจริงที่ช่วยเหลือข้า ข้าจะให้คนนำของตอบแทนแก่พวกท่านอย่างแน่นอน”

“ไม่จำเป็น” หวงซีเฉิงโบกมือ

“ต่อให้ท่านไม่ต้องการจะรับเอาไว้ แต่ข้าก็จะถือว่าเป็นของที่ข้ามอบออกไปแล้ว อีกอย่าง...ข้ามีเครื่องประดับจากอาณาจักรต้าเจาไม่น้อย หลายชิ้นงดงามและแปลกตา ฮูหยินใหญ่ของท่านน่าจะชื่นชอบ” องค์หญิงสามรู้ว่าควรจะต้องเอาใจผู้ใด นางฉลาดไม่น้อยในเรื่องการสังเกตคน หากไม่ใช่เพราะปลุกพลังที่อันตรายเช่นนี้ อนาคตของนางคงจะสดใสไปแล้ว

“นี่ไม่ถือว่าเป็นการช่วยเหลืออะไร แค่ฟื้นคืนท่านได้ชั่วคราวเท่านั้น”

“เช่นนั้นหรือ? แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น...ข้าก็ยังขอบคุณท่านแม่ทัพใหญ่อยู่ดี อย่างน้อยๆ....ข้าก็จะได้มีเวลาทำบางอย่างให้เสร็จก่อนที่จะถูกครอบงำอีกครั้ง” องค์หญิงไม่ได้กลัวเลย นางรู้ว่าตนเองอ่อนแอเกินกว่าจะสู้กับวิญญาณร้ายนี้ได้ ทว่า...นางเสียดายแค่ไม่ได้บอกลาคนที่ใจดีกับนางก็เท่านั้น

ชิงหมินเห็นสตรีที่เตรียมใจตายเช่นนี้แล้วถึงสองคน ใจหนึ่งเขาอยากจะขอให้ซือซือมอบความแข็งแกร่งให้กับสตรีทั้งสองคนนี้บ้าง แบ่งมาสักครึ่งหนึ่งก็ยังดี ด้วยนางเอกที่แข็งแกร่งเกินไปกับตัวประกอบที่อ่อนแอเกินไป ถ้ามาอยู่ตรงกลางก็ควรจะกลายเป็นคนปกติได้ใช่ไหม?

“ปัญหาคือพลังวิญญาณของท่านอ่อนแอเกินไป”

“ข้ารู้...ข้าเองก็พยายามที่จะหาทางออกเช่นกัน” องค์หญิงสามหัวเราะเบาๆ 

นางไม่ได้ไร้ซึ่งความหวังไปทั้งหมด แต่การฝึกฝนของผู้มีพลังธาตุหยินนั้นไม่เคยปรากฏเป็นตำราให้ศึกษา คนในอาณาจักรเซินก็ไม่มีความรู้ในเรื่องนี้ สุดท้ายแล้วมีเพียงแม่ทัพใหญ่เท่านั้นที่เป็นตัวตนสำคัญ ทว่า...ได้ยินเกี่ยวกับความแข็งแกร่งตั้งแต่เด็กของเขาแล้ว เขาเกิดมาเพื่อเป็นผู้ใช้พลังธาตุหยิน ไม่เหมือนกับคนอื่นๆ กว่าจะรู้ว่าตนเองอ่อนแอเกินกว่าจะควบคุมพลังหยินได้ ก็สายไปแล้ว

“ในช่วง 3 เดือนหลังจากนี้ ถ้ายังอยากมีชีวิตรอด มาที่จวนสกุลหวงทุกเดือน...ข้าจะคอยช่วยสะกดวิญญาณร้ายให้ แต่หลังจากนั้น...ข้าจะไม่ช่วยเหลืออีกต่อไป”

“3 เดือนหรือ?” องค์หญิงสามตาโต หากว่านางสามารถเจอทางออกได้ใน 3 เดือนนี้ ก็เท่ากับว่านางจะไม่ต้องตายแล้วใช่ไหม?

“ขอบคุณท่านแม่ทัพ บุญคุณนี้ข้าจะไม่ลืมแน่นอน”

“หึ ข้าไม่เคยเชื่อลมปากคนอื่น” หวงซีเฉิงแค่นหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน

“ข้าจะตอบแทนท่านด้วยของล้ำค่าเท่าที่ข้าจะหามาได้อย่างแน่นอน ท่านมอบโอกาสมีชีวิตรอดให้ข้า หลังจากนี้...ข้าจะนับว่าท่านก็คือบิดาของข้า” องค์หญิงสามกล่าวอย่างหนักแน่น สายตาของนางจริงจังขึงขัง 

ถึงอย่างนั้น หวงซีเฉิงก็ไม่เชื่อคำพูดของคนอื่นจริงๆ ถ้าเขาต้องการใช้งานองค์หญิงสามผู้นี้ เขาจะต้องมีบางอย่างที่เชื่อมั่นว่าอีกฝ่ายไม่อาจทรยศเขาได้อีกต่อไป สุดท้ายแล้วนางจะไปอยู่ในอาณาจักรต้าเจา คนเปลี่ยนไปได้เสมอ โดยเฉพาะคนที่ใช้พลังหยินเช่นเขา

ซีเฉิงยังไม่เชื่อใจตนเองเลย ทุกครั้งที่เขาได้รับวิญญาณใหม่ๆเข้ามา เขาได้รับรู้เรื่องราวของชีวิตวิญญาณพวกนั้น และมันก็ทำให้ความคิดของเขาเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ หากไม่ใช่เพราะเขาเข้มแข็งพอ เขาอาจจะกลายเป็นคนบ้าไปแล้วก็ได้

องค์หญิงสามไม่รู้ว่าแม่ทัพใหญ่ผู้นี้เหตุใดจึงดุดันนัก แต่นางก็ตั้งใจแล้วว่าจะทำตามคำพูดของตนเอง นางกำนัลค่อยๆพาองค์หญิงกลับไปที่วังนอก ซึ่งเป็นที่ประทับขององค์หญิงตัวประกันผู้เป็นมารดา และองค์หญิงสาม พวกนางไม่ได้อาศัยอยู่ในวังหลวงเหมือนกับองค์หญิงพระองค์อื่น แต่ก็ถูกจับตาโดยคนขององค์จักรพรรดิเช่นกัน

ขบวนเสด็จขององค์หญิงสามจากไป ผู้คนต่างพูดกันเรื่องนี้หนาหู ปกติแล้วองค์หญิงและองค์หญิงตัวประกันมารดาของนางไม่ค่อยปรากฏตัวมากนัก ทว่าครานี้กลับตรงไปยังจวนสกุลหวงหลังจากที่พวกเขาเพิ่งแต่งงานไปแค่วันเดียว ด้วยการกระทำเช่นนี้...หากไม่ใช่ว่าสนิทสนมกันมาก ก็ต้องการไปที่จวนสกุลหวงเพื่อหาเรื่องนั่นแหละ

“หรือว่าองค์หญิงสามจะมีใจต่อท่านแม่ทัพใหญ่”

“เรื่องนี้อาจจะเป็นไปได้ ข้าไม่คิดว่าพวกเขาสนิทสนมกันมาก่อนเลย”

“นั่นน่ะสิ วันนี้องค์หญิงสามต้องจงใจมาก่อปัญหาแน่นอน”

“แต่ว่า...จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร องค์หญิงสามและท่านแม่ทัพใหญ่ไม่ค่อยพบปะกันด้วยซ้ำ หากบอกว่ามีใจต่อท่านแม่ทัพใหญ่ เช่นนั้นก่อนหน้านี้เล่า เหตุใดจึงไม่เห็นความสัมพันธ์อะไรเลย”

“หากไม่มีใจ เหตุใดจำเป็นต้องมาจวนท่านแม่ทัพใหญ่เวลานี้ด้วยเล่า? ได้ยินว่าท่านแม่ทัพใหญ่เพิ่งจะพาฮูหยินของเขาไปไหว้ป้ายวิญญาณของบรรพบุรุษตระกูลหวงไม่ใช่หรือ? มารอตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้ ถือว่าเป็นการกดดันหรือไม่?”

คำพูดเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นค่อยๆกระจายจากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม เช่นนี้ไปเรื่อยราวกับไฟลามทุ่ง ยิ่งเป็นเรื่องของท่านแม่ทัพใหญ่และฮูหยินของเขา ทุกคนยิ่งให้ความสนใจเป็นอย่างมาก

หลายคนเริ่มสาปแช่งองค์หญิงสามที่เข้าไปวุ่นวายกับจวนสกุลหวง สตรีบางคนยังออกอาการหึงหวงแทนฮูหยินชิงหมินด้วยซ้ำ นี่ก็เพราะพวกเขาหลายคนต่างก็ต้องการให้ความรักของท่านแม่ทัพใหญ่และฮูหยินของเขามีความยั่งยืน ชาวบ้านที่ได้รับเงินของขวัญงานแต่งก็ส่งเสียงกันออกมามากขึ้น เป็นเหตุให้หน้าจวนองค์หญิงสามเวลานี้มีเหตุการณ์บางอย่างที่แปลกประหลาดเกิดขึ้น

ยกตัวอย่างเช่น มีเศษผัก เศษเนื้อร่วงเกลื่อนถนน ตื่นเช้ามาจะเห็นว่าใบไม้มากมายพร้อมใจกันมากองรวมกันที่กำแพงวังเล็กขององค์หญิงตัวประกันและองค์หญิงสามราวกับนัดหมายกันมา ทั้งนี้...ในเวลาคืน เสียงเคาะบอกเวลาก็ดังมากขึ้นเมื่ออยู่หน้าวังขององค์หญิง ทำราวกับต้องการจะปลุกทุกคนให้ตื่นจากนิทราอย่างไรอย่างนั้น

แน่นอนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวอันใดกับหวงซีเฉิงและชิงหมินเลย พวกเขาไม่รับรู้สถานการณ์ข้างนอก หวงซีเฉิงลาราชการได้ 1 เดือนเต็ม แต่ไม่ได้ลาอย่างเต็มที่ตลอดทั้งวันทั้งคืน มีเพียง 7 วันแรกเท่านั้นที่เขาสามารถกกกอดฮูหยินของเขาในจวนได้ ในขณะที่หลังจาก 7 วันแรก เขาจะต้องไปทำงานปกติเฉกเช่นที่ผ่านมา แค่สามารถปฏิเสธงานที่ต้องออกไปทำนอกเมืองหลวง หรือเป็นภารกิจติดพันที่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำเท่านั้น

หวงซีเฉิงเลี้ยงดูชิงหมินเป็นอย่างดีในตลอด 3 วันที่แต่งงานกันมา แม้ว่าวันแรกหลังจากแต่งงานจะมีเรื่องขององค์หญิงสามเข้ามาก่อความวุ่นวาย ทว่าหลังจากนั้นอีก 2 วันที่เหลือ เขาก็ชดเชยด้วยการตระเตรียมอาหารและสิ่งที่ชิงหมินชื่นชอบมากองรวมกันหมด

เจ้าของจวนพาเขาไปชมสวนดอกไม้นานาชนิดที่เตรียมเอาไว้ให้ ชิงหมินชอบสวนโมลี่ฮวามากที่สุดเหมือนเดิม ไม่ว่าจะกลิ่นหรือสีที่คุ้นเคยก็ทำให้เขาสามารถอ่านตำราได้ตลอดทั้งวัน แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ชอบสวนอื่นๆที่หวงซีเฉิงเตรียมให้ ยังมีสวนรวมหลากสีที่เขารู้สึกว่าแปลกตาดี แม้ว่าจะใช้อ่านตำราไม่ได้ ทว่าหากต้องการหาแรงบันดาลใจหรืออยากเล่นสนุก เขายังมาที่สวนดอกไม้นี้ได้

นอกจากสวนดอกไม้ ก็มีสวนสมุนไพรมากมายด้วย ถึงชิงหมินจะไม่สามารถปรุงยาสมุนไพรขึ้นมาได้ตามกฎของอาณาจักร แต่ถ้าเขาเรียนรู้อยู่ในสกุลหวงก็ไม่มีปัญหาอะไร ชิงหมินสามารถผสมนั่นนี่ได้จากสวนสมุนไพรนี้ แถมยังไม่ต้องดูแลเองด้วย เพราะหวงซีเฉิงจ้างผู้เชี่ยวชาญเอาไว้แล้ว

ที่ดีที่สุดก็คือ สวนดอกไม้ สวนสมุนไพร สวนพืชผักและผลไม้เหล่านี้เป็นสวนส่วนตัวของพวกเขา แม้แต่องค์หญิงสามก็ไม่สามารถเสด็จเข้ามาได้ ทุกคนในตระกูลหวงรู้ดีว่านี่เป็นสถานที่ต้องห้าม หวงเอาไว้ให้เพียงแค่ฮูหยินเท่านั้น ดังนั้นชิงหมินจะทำอะไรที่นี่ก็ย่อมได้ เรียกว่าเป็นสวนสวรรค์สำหรับคนชอบเก็บตัวเลย

ตอนนี้ชิงหมินได้รู้แล้วว่าทำไมพ่อพระเอกผู้นี้จึงได้บอกว่าต้องใช้เวลาตระเตรียมค่อนข้างนาน แค่เรื่องของสวนดอกไม้เหล่านี้ก็วุ่นวายมากพอตัวแล้ว ยังไม่ต้องรวมว่าตระกูลหวงมีปัญหากันอย่างไรบ้าง...

หลังจากครบกำหนด 3 วัน ที่จริงหลี่ชิงหมินต้องเดินทางเพื่อไปยังบ้านเดิมของเขา ตอนนี้บิดามารดาเร่งเท้ากันกลับไปที่เมืองเดิมของเขาก่อนแล้ว เพื่อให้แม่ทัพใหญ่ยกขบวนมาเยี่ยมบ้านเดิม ซึ่งน่าจะต้องใช้เวลาเดินทางค่อนข้างนาน ดังนั้นแทนที่พวกเขาจะต้องเร่งเดินทาง หวงซีเฉิงกลับบอกให้เขารอจนกว่าครอบครัวของเขาจะกลับถึงบ้านเดิมแล้วค่อยเริ่มเดินทาง

เข้าใจว่าน่าจะกินเวลาเป็นเดือนเพื่อการนี้ ซึ่งหมายความว่าหวงซีเฉิงจะรับภารกิจไปที่เมืองเดิมของชิงหมินด้วย และใช้เวลาที่นั่นอยู่กับเขา

ในขณะที่ 1 เดือนนี้ พวกเขาจะอยู่ในเมืองหลวงและใช้ชีวิตให้ดี โดยหลังจากที่กลับมาจากการพาฮูหยินกลับบ้านเดิมแล้ว หวงซีเฉิงแนะนำให้ฮูหยินตัวน้อยของเขาเริ่มใช้สิทธิในการอ่านตำราหวงจื่อได้ เพื่อไม่ให้ชนกับช่วงที่เปิดโอกาสให้เหล่าบัณฑิตเข้าไปศึกษาตำราหวงจื่อ

อย่างไรก็ตาม เมื่อครบกำหนด 3 วัน เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลหวงก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว...อันที่จริง หวงซีเฉิงและชิงหมินควรจะต้องทำความเคารพผู้อาวุโสในตระกูลหลังจากแต่งงานได้ 1 วัน หรือก็คือ...ต่อจากที่ไปไหว้ท่านปู่และป้ายวิญญาณแล้ว พวกเขาควรจะต้องตรงไปทำความเคารพผู้อาวุโสของตระกูลหวงต่อตามธรรมเนียม

เมื่อครั้งที่นางเอกซือซือแต่งเข้าจวนสกุลหวง นางไปทำความเคารพพวกเขาที่เรือนแต่ละเรือนและได้รับความไม่เป็นธรรมกลับมามากมาย ทว่าครั้งนี้...หวงซีเฉิงไล่คนเหล่านี้ออกไปจากจวนหวงแล้ว หากต้องไปทำความเคารพ ยังต้องไปยังจวนต่างๆที่หวงซีเฉิงจัดแจงเตรียมเอาไว้ให้พวกเขา แต่พ่อพระเอกตัวดีไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เพียงพาเขากลับมาที่จวนและเล่นด้วยกันตลอด 3 วันที่ผ่านมา

ในเมื่อคนเป็นผู้นำตระกูลหวงไม่สนใจ ชิงหมินก็คร้านที่จะถามถึง สุดท้าย...คนที่ทนไม่ได้ก็คือเหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายเอง

“ท่านผู้นำตระกูลขอรับ ตอนนี้ผู้อาวุโสทั้ง 8 คนมาที่เรือนรับรองแล้วขอรับ ไม่ทราบว่าจะให้ข้าเตรียมการรองรับหรือไม่ขอรับ” ข้ารับใช้ผู้หนึ่งของหวงซีเฉิงเข้ามารายงาน

ในความเป็นจริงแล้ว เขาก็ไม่ต้องการขัดขวางความรักของนายท่านและฮูหยินหรอก ยิ่งเห็นว่าตอนนี้นายท่านกำลังกล่อมให้นายหญิงหลับอยู่ เขาก็ยิ่งรู้สึกผิด ทว่า...ผู้อาวุโส 8 จาก 12 คนมาที่นี่พร้อมกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องการมาหาเรื่อง หากไม่เข้ามารายงาน อาจจะเกิดความวุ่นวายขึ้นก็ได้ อย่างไรพวกเขาก็ยังเป็นผู้อาวุโสของตระกูลอยู่ดี

ครั้งก่อนนายท่านไล่พวกเขาออกไป ใช้กฎของตระกูล และมีเหตุผลมากมายมาข่มขู่พวกเขา ทว่า...เห็นได้ชัดว่ามาครั้งนี้ พวกเขาต้องการเอากฎของตระกูลมาเล่นงานนายท่านกลับ ถึงกับถือป้ายสัญลักษณ์ของผู้อาวุโสตระกูลหวงมากันครบทั้ง 8 คนเลย ราวกับต้องการมาที่นี่เพื่อเอาผิดคนอย่างไรอย่างนั้น

“ไม่จำเป็นต้องรองรับ พวกมันมาทางไหน เดี๋ยวก็กลับทางนั้นกันเองนั่นแหละ” หวงซีเฉิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ 

เด็กหนุ่มที่กำลังนอนอยู่บนตักของหวงซีเฉิงและเพิ่งถูกใช้งานหนักตลอดทั้งคืนปรือตาขึ้นมา หวงซีเฉิงที่เผลอส่งเสียงดังเมื่อครู่กระซิบบอกเขาข้างหู

“นอนต่อเถอะ เดี๋ยวข้ากลับมา” คนตัวโตบอกอย่างนั้น เขาค่อยๆขยับหัวเล็กของภรรยาแล้วใช้หมอนนุ่มรองหัวอีกฝ่ายแทน กวักมือเรียกให้ฝูเซ่าเข้ามาปรนนิบัติพัดวีต่อ ในขณะที่เขาก็ส่งพัดอันเท่าฝ่ามือให้อีกฝ่าย เป็นการส่งมอบงานต่อให้นั่นเอง

ฝูเซ่ารู้งาน รีบเข้ามารับแล้วพัดโบกให้เจ้านาย แม้ว่าที่สวนดอกไม้จะมีลมพัดเอื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้พัดตลอดเวลา ช่วงไหนที่กระแสลมทิ้งช่วงนาน ท่านแม่ทัพใหญ่ก็จะคอยโบกให้ ดังนั้นฝูเซ่าจึงจำและทำตามเขา ส่งผลให้คุณชายของตนเองค่อยๆเคลิบเคลิ้มหลับไปอีกครั้ง

หวงซีเฉิงเห็นภรรยาหลับตาแล้วก็เบาใจ เขาหันกลับมาหาข้ารับใช้ของตนเอง ส่งสัญญาณให้เตรียมออกไปคุยกันข้างนอก 

ในเมื่อเขาสัญญาเอาไว้แล้วว่าจะไม่ปล่อยให้ชิงหมินต้องลำบากมาเจอกับเรื่องไร้สาระพวกนี้ เช่นนั้นเขาก็จะเป็นคนจัดการพวก “สุนัข” ที่น่ารำคาญพวกนี้เอง!

สุนัขบางตัวไม่ต้องตีก็รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร แต่สุนัขบางตัว ถ้าไม่ถูกตีบ้างก็คงจะไม่รู้จักว่าใครเป็นนายใครเป็นสัตว์เลี้ยง หวงซีเฉิงแสยะยิ้ม...เขาได้เตรียมไม้ตีสุนัขอันใหญ่เอาไว้แล้ว

…………………………………………….